© Kyosan ✚ Rotten Lime V.16

Chapter 3

ความคิดนี้ฝังหัวดัมเบิลดอร์ไปนานหลายวัน และส่งผลกระทบต่อเรื่องต่างๆด้วย

"ดัม! ดัม! ดัมเบิลดอร์! หน้าที่ของนายคือเป็นซีกเกอร์นะ ไม่ใช่กรรมการ ไม่มีใครขอร้องให้นายหยุดชมวิวแบบนั้น บินต่อซะ!"กัปตันทีมตำหนิเขาเป็นรอบที่ 4 เมื่อเห็นเขาลอยนิ่งอยู่กลางอากาศอีกครั้ง

"ขอโทษครับ"ดัมเบิลดอร์ตอบ และออกบินอีกครั้ง

หลังจากจบการแข่งขัน กัปตันเรียกโบเฟตไปคุย

"นายช่วยบอกดัมทีเถอะว่า'ความหวังของทีมคือถ้วย ถ้านายเป็นแบบนี้เราคงต้องหาซีกเกอร์ใหม่'แค่นี้แหล่ะ ขอบใจนะโบเฟต

"ชั้นไม่เคยเห็นเค้าเป็นแบบนี้...."กัปตันพูดทิ้งท้ายและตบบ่าโบเฟตครั้งหนึ่งก่อนเดินออกจากห้องไป

ไม่นานนักโบเฟตก็เดินตามออกมาด้วย และเจอดัมเบิลดอร์ยืนรอพิงรั้วอัฒจันทน์อยู่

"เขาฝากมาบอกนายว่า..."

"อืม ชั้นรู้แล้ว ชั้งฟังอยู่"ดัมเบิลดอร์ตัดบท หน้าตาเหนื่อยหอบ และซีดเซียว

เวลาดูเหมือนจะผ่านไปอย่างยาวนาน 1วันของโบเฟตเหมือน1อาทิตย์ของดัมเบิลดอร์ มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้ใจของเขาสุขขึ้นมาได้บ้างคือการได้เห็นหน้ามักกอนนากัล แต่มันก็เป็นเพียงเวลารับประทานอาหารเท่านั้น

"จะมัวเฝ้ามองห่างๆอย่างนี้ไปตลอดชีวิตรึไง"โบเฟตเปรยออกมาเสียงดัง แฝงความหมายไว้ในคำพูด เหมือนกับว่าสนับสนุนให้เพื่อนทำอะไรบางอย่าง...

วันคริสต์มาสใกล้เข้ามาแล้ว บรรยากาศภายนอกปราสาทเลวร้ายขึ้นเรื่อย หิมะปกคลุมหนา ลมหนาวพัดกระหน่ำบาดเนื้อทุกคนที่พยายามจะออกไปข้างนอก และการสอบก็ใกล้เข้ามาด้วยเช่นกัน โบเฟตเริ่มจัดกระเป๋า และปฏิเสธทุกครั้งที่ดัมเบิลดอร์เอ่ยปากช่วย

"ขอบใจเพื่อน แต่ชั้นคิดว่าชั้นจัดเองได้"เขาตอบกลับด้วยประโยคนี้ทุกครั้ง

เวลาผ่านเลยไปจนถึงเที่ยง ดัมเบิลดอร์เดินลงไปรับประทานอาหารคนเดียว(โบเฟตปฏิเสธที่จะลงไปจากหอ เขาดูยุ่งกับการจัดกระเป๋ามากเกินกว่าที่ควรจะเป็น) ดัมเบิลดอร์พบมักกอนนากัลนั่งอยูคนเดียวที่โต๊ะกริฟฟินดอร์ โอกาสมาถึงแล้ว และชั้นไม่ควรปล่อยให้มันหลุดลอยไป ดัมเบิลดอร์นึกถึงคำพูดของโบเฟตและตัดสินใจเดินตรงไปที่ๆมักกอนนากัลนั่งอยู่ หน้าตาซีดเซียวนั้นถูกแทนที่ด้วยสีแดงของเลือดที่สูบฉีด

"สวัสดีครับ มักกอนนากัล"ดัมเบิลดอร์ทักเธออย่างประหม่า

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมอง ตาของเธอนั้นเป็นประกายสีน้ำตาล ผมยาวประบ่า ตรงเป็นมันวาวสวยงาม ยิ่งดูใกล้เท่าไหร่ ความน่ารักของเธอก็เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

"สวัสดีค่ะ คุณคือ อัลบัส ดัมเบิลดอร์ ใช่หรือเปล่า"มักกอนนากัลทักทาย เสียงของเธอฉะฉาน และดูมั่นใจตลอดเวลา เธอไม่ได้ดูเก้อเขินเหมือนดัมเบิลดอร์เลยซักนิด

"ครับ คือ..วันคริสต์มาสนี้คุณจะอยู่ที่นี่หรือเปล่า"ดัมเบิลดอร์เอ่ยเรียบๆ แต่น้ำเสียงนั้นตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

"ค่ะ ชั้นกะว่าจะอยู่ที่นี่อยู่แล้ว"มักกอนนากัลตอบ เธอดูแปลกใจที่ดัมเบิลดอร์เจาะจงถามเธอ

"แล้วผมจะรอ"ดัมเบิลดอร์บ่นเบาๆแต่มันก็ดังพอที่จะทำให้มักกอนนากัลได้ยิน เขาเดินกลับไปที่โต๊ะ เผลอเตะนู่นเตะนี่ไปตลอดทางเดิน

อาหารมื้อนั้นดูเหมือนจะอร่อยที่สุดในชีวิตของดัมเบิลดอร์ เขาอารมณ์ดีมาก เรื่องในอดีตจึงหายไปจากสมองของเขาในช่วงเวลานี้ เขาเดินขึ้นหอพร้อมกับน่องไก่อบจำนวนหนึ่ง เพื่อนำไปฝากโบเฟต และเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาให้เขาฟัง วันนั้นโบเฟตสังเกตได้ว่า ดัมเบิลดอร์ไม่ทำอะไรนอกจากนั่งยิ้มให้กับการบ้านเรียงความเรื่อง'กฎหมายว่าด้วยเรื่องการจัดระเบียบโทรลล์ภูเขา'ของเขา และแอบเห็นว่าดัมเบิลดอร์เขียนคำว่า'มักง่าย'ผิดเป็น'มักกอนนากัล'

ความสัมพันธ์ของดัมเบิลดอร์และมักกอนนากัลเป็นไปอย่างราบรื่น สวยงาม ดัมเบิลดอร์ช่วยติว วพรส.ให้มักกอนนากัล(เธอยอมรับว่าวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดของเธอดีขึ้นมาก) ทั้ง2คนไปเที่ยวฮอกมี้ดด้วยกัน น่าสงสารโบเฟตที่ต้องอยู่คนเดียว เขาทำหน้าบึ้งตึงทุกครั้งเมื่อเห็นดัมเบิลดอร์กับมักกอนนากัลอยู่ด้วยกัน แต่ในใจนั้นกลับเชียร์เพื่อนสนิทอย่างเอาเป็นเอาตาย

สเตฟานเป็นอีกคนที่เฝ้าติดตามดัมเบิลดอร์และมักกอนนากัล ผิดกับโบเฟตที่ สเตฟานนั้นเกลียดชังดัมเบิลดอร์จับใจ.........

Chapter 4

วันคริสต์มาสจะมาถึงในวันพรุ่งนี้ ดัมเบิลดอร์ตื่นขึ้นท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างถึงครึ่งห้องแล้ว เตียงของโบเฟตและคนอื่นๆว่างเปล่า ปีนี้เหลือเขาเพียงคนเดียวที่อยู่ที่นี่ โบเฟตกลับบ้านโดยไม่ได้ลาดัมเบิลดอร์เหมือนเช่นทุกๆปีที่ผ่านมา แต่ปีนี้จิตใจมุมหนึ่งของดัมเบิลดอร์ไม่อยากให้โบเฟตกลับมา เพราะการที่โบเฟตกลับมานั้น ก็จะหมายถึงการสิ้นสุดวันหยุดที่แสนยาวนานนี้แล้ว และนักเรียนทั้งโรงเรียนก็ต้องเริ่มดูหนังสือเพื่อเตรียมตัวสำหรับการสอบ ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาก็จะไม่ได้คุยกับมักกอนนากัล

ดัมเบิลดอร์คิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อย เขานั่งแช่อยู่บนเตียงจนแสงแดดส่องเข้ามาทั้งห้องแล้ว เขาตัดสินใจลุกขึ้นแต่งตัว ใส่แว่น และสาวเท้าออกจากห้องเพื่อไปรับประทานอาหารเช้า แต่สายตาก็เหลือบไปเห็นกองของขวัญที่อยู่ปลายเตียง มันเป็นของที่เขาเตรียมเมื่อคืนเพื่อไปส่งให้เพื่อนๆในวันนี้ แน่นอน มีของมักกอนนากัลด้วย ดัมเบิลดอร์ไม่มีฝีมือในเรื่องห่อของขวัญเท่าไหร่ กล่องของเธอจึงถูกห่อด้วยกระดาษสีชมพูเรียบๆ ผูกด้วยโบว์สีแดงยุ่งๆ แนบการ์ดที่เขียนคำอวยพรด้วยลายมือบรรจงสุดขีดของดัมเบิลดอร์ เขาคิดว่าเธอคงจะกล้าเปิดถ้าไม่โยนมันทิ้งเพราะคิดว่าเป็นห่ออุจจาระนกฮูกเสียก่อน ดัมเบิลดอร์ก้มตัวหยิบกล่องของขวัญทั้งหมด ยัดลงไปในเสื้อคลุมและตรงดิ่งไปยังหอคอยนกฮูก เดินลัดไปยังคอนที่อยู่แถวหน้าสุดและตะโกนเรียกสัตว์เลี้ยงของเขา

"ฟอกซ์!"ดัมเบิลดอร์ยื่นมือออกไป สิ้นเสียง นกฟีนิกซ์สีแดงเพลิงก็ถลาร่อนลงมาเกาะบนแขนของเขา มันสอดส่ายหัวเข้าไปในเสื้อคลุมเพื่อหาของกิน

"ชั้นจะวานแกไปส่งของขวัญทั้งหมดนี้ให้หน่อยได้มั้ย"เขาล้วงเข้าไปในเสื้อคลุม และเทกล่องของขวัญทั้งหมดออกมา มันร่วงกราวลงไปบนพื้น ทำให้รูปทรงบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย เหลือไว้แต่กล่องของขวัญของ
มักกอนนากัลที่เขายังถือไว้ เขาเสกเชือกออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์และจัดการผูกมันเข้ากับกล่องของขวัญทั้งหมด เกี่ยวเชือกไว้กับเล็บของฟอกซ์

"ส่งให้ถึงทุกคนในวันพรุ่งนี้"

"แล้วก็..."เขาลดเสียงลง เอียงหัวมากระซิบกับนกฟีนิกซ์

"ส่งของเธอก่อน ให้ถึงเตียงนะ"เขาเอานิ้วเคาะกล่องสีชมพูที่ห้อยอยู่หน้าสุด ชั่วเวลานั้น ฟอกซ์ขยิบตาให้และหายตัวไปเหลือไว้แต่ขนนกสีแดง ดัมเบิลดอร์ขว้ามันไว้และเดินยิ้มกลับไปที่ห้องโถงกลาง

ที่นั่นประดับด้วยต้นสนที่ถูกตกแต่ง เรียงรายไปตามกำแพง ผนังห้องตกแต่งด้วยพู่และริบบิ้นสีเขียว-แดง สิ่งแรกที่เขาทำก็คือกวาดสายตาไปทั่วโต๊ะกริฟฟินดอร์ แต่เธอไม่ได้อยู่ที่นั่น เขามองเลยไปถึงโต๊ะของบ้านอื่น เผื่อว่าเธอจะนั่งอยู่ แต่ก็ไม่มีเช่นกัน ดัมเบิลดอร์ทำหน้ามุ่ย เธอคงไม่ได้กลับบ้านหรอกนะ เขาคิด

"ดัม!"มักกอนนากัลวิ่งเข้ามา โบกมือให้ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับที่ของดัมเบิลดอร์

"ไปไหนมา"เขาถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง แฝงไว้ด้วยความหึงหวง เธอมองหน้าเขาและเอ่ยปากตอบ

"ความลับ!"

ดัมเบิลดอร์จ้องหน้าเธอ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมอีก เขาจึงตัดสินใจรับประทานแทน

"พรุ่งนี้เป็นวันไปฮอกมี้ดวันสุดท้ายในช่วงวันหยุดนี้.....ไปด้วยกันนะ"ดัมเบิลดอร์ถามขึ้น ระหว่างที่ตักไก่งวง

"ฮื่อ ชั้นก็กะจะชวนเธออยู่พอดี แต่เธอมาชวนชั้นก่อน เอาเป็นว่าตกลงนะ"เธอพูดรัวเร็วโดยแทบไม่หายใจ

"งั้นวันนี้ติวหนังสือกันนะ"มักกอนนากัลชวนบ้าง

"เอาสิ"ดัมเบิลดอร์ตอบตกลง ทั้งสองลุกขึ้นเดินกลับหอ แยกย้ายกันไปเอาหนังสือ และหาที่อ่าน ซึ่งตกลงกันได้ว่าจะเลือกเอาที่ริมทะเลสาบ

ช่วงเช้านั้น ดัมเบิลดอร์ทบทวนวิชาปรุงยา และประวัติศาสตร์เวทมนตร์ให้มักกอนนากัล ส่วนเธอก็ช่วยทบทวนวิชาสมุนไพรศาสตร์ให้เขา แต่ก็ไม่ได้มีประโยชน์มากนัก สุดท้ายดัมเบิลดอร์ก็เป็นฝ่ายติวหนังสือให้
มักกอนนากัลทั้งหมด

ตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง ทั้งสองคนทบทวนหนังสือจนลืมอาหารกลางวันไปแล้ว รู้สึกตัวอีกทีพระจันทร์ก็ขึ้นมาแทนที่

"ว้า...อาหารเย็น"มักกอนนากัลรำพึงขึ้น ตามมาด้วยเสียงท้องร้องเบาๆ แต่ก็ได้ยินชัดเจนท่ามกลางความเงียบอย่างนี้ ดัมเบิลดอร์ค่อยๆปล่อยลมออกทางจมูกเพื่อไม่ให้มีเสียงหัวเราะ เขาล้วงเข้าไปในเสื้อคลุมและหยิบช็อกโกแลตหักๆแท่งหนึ่งออกมา เขายื่นให้เธอ

"ชั้นมักจะเก็บไว้กินเวลาหิว กินซะ รองท้อง"

มักกอนนากัลมองช็อกโกแลตอย่างระแวงมาก แม้จะพยายามเก็บอาการแล้วก็ตาม

"กินได้น่า"ดัมเบิลดอร์ย้ำ พร้อมกับยัดช็อกโกแลตลงไปในมือของเธอ เธอรับมาและแบ่งให้เขาครึ่งหนึ่ง

ทั้งสองนั่งกินกันเงียบ ไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงแต่เสียงกัดช็อกโกแลตเท่านั้น

"กินยังไงน่ะ"ดัมเบิลดอร์เอ่ยขึ้นขัดความเงียบ

"เลอะหมดแล้ว..."เสียงของเขาเบาลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบ พร้อมกับเอื้อมมือมาแตะที่แก้มของ
มักกอนนากัล ใช้นิ้วสะกิดเบาๆ

ลอยเลอะหายไปแล้ว แต่ดัมเบิลดอร์ยังคงจ้องมองมักกอนนากัลอยู่ ตาสีฟ้านั้นดูคมชัดและเย็นชา ทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

"รู้ตัวมั้ยว่า....เธอทำให้ชั้นหวั่นไหว"ดัมเบิลดอร์กระซิบ

หน้าของเขาขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนตอนนี้เธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของเขาที่สัมผัสที่แก้ม

ความมืดเริ่มครอบคลุมลงมาเรื่อยๆเหมือนผ้าสีดำผืนใหญ่ ทั้งสองจูบกันในค่ำคืนนี้ โดยมีสักขีพยานเป็นหมู่ไม้ และ นักเรียนชายอีก 1 คน.......