© Kyosan ✚ Rotten Lime V.16

Chapter 5

แสงแดดส่องกระทบกับหยาดหิมะที่โปรยปรายอยูภายนอกประสาท อากาศเย็นสบาย ดัมเบิลดอร์ลืมตาขึ้นมา เขาลุกนั่งบนเตียง พร้อมกับครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อคืน เขาจูบเธอไปแล้ว หลังจากนั้นเขาก็จำอะไรไม่ได้มากนัก ริมฝีปากตอนนี้ดูเหมือนจะด้านชา เขาทำลงไปได้ยังไง ทั้งที่พยายามข่มจิตข่มใจแล้วแท้ๆ เธอจะเกลียดเขาหรือเปล่า เขาเป็นผู้ชายที่ไม่ดีเอาซะเลย ดัมเบิลดอร์นั่งโทษตัวเองพักใหญ่ ก่อนจะขยับตัวไปทางปลายเตียงและพบกับกองของขวัญที่มาจากเพื่อนๆ เขาเอื้อมมือไปหยิบกล่องบนสุดมาแกะ มันเป็นของโบเฟต ปีนี้เขาส่งหนังสือ 'ทริคว่าด้วยการจับลูกสนิชทอง' มาให้ ปกสีทองที่น่าหลงใหลไม่ได้ทำให้ดัมเบิลดอร์เบิกบานขึ้นเลย สมองของเขาเต็มไปด้วยเรื่องเมื่อคืนอัดแน่นอยู่ นานครั้งๆดัมเบิลดอร์จะใช้ข้อมือทุบหัวตัวเองเผื่อว่ามันจะบอกเขาว่าทั้งหมดเป็นความฝัน ทำไมปีนี้การเปิดของขวัญถึงได้เหงาขนาดนี้ กล่องแต่ละกล่อง ของขวัญแต่ละชิ้น ถูกเหวี่ยงผ่านสายตาดัมเบิลดอร์ไปอย่างรวดเร็ว พ่อและแม่ส่งหนังสืออ่านเล่นมาให้เหมือนทุกๆปี ไม่มีใครที่ส่งอย่างอื่นมาเลยนอกจากหนังสือ เรื่องราวในอดีตหวนคืนมาอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้เขาทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อเธอ แต่เขาก็ทำลายมันด้วยริมฝีปากงี่เง่าของเขาเอง 'อย่าเพิ่งตีโพยตีพายสิ เธออาจจะไม่ได้คิดแบบนั้น' เสียงในหัวของดัมเบิลดอร์ปลอบใจเขาเงียบๆ ดัมเบิลดอร์แกะของขวัญจนเหลือเพียงกล่องสุดท้าย มันห่อด้วยกระดาษสีฟ้า หัวใจของเขาโลดขึ้นมา มันเป็นของมักกอนนากัล! เขาแกะมันออกอย่างระมัดระวัง การ์ดสีขาวเรียบๆไหลลื่นลงมาบนตัก เขียนด้วยลายมือสวยงามว่า....

"สุขสันต์วันคริสต์มาสนะ ชั้นคิดว่ามันคงจะดีกว่าแน่ถ้าส่ง
สิ่งนี้มาแทนหนังสือ ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ ดัม

มิเนอร์ว่า มักกอนนากัล"

เขาเปิดกล่องช้าๆ สิ่งที่อยู่ข้างในคือเสื้อหนาวไหมพรมสีฟ้า ติดลูกตุ้มสีขาว ดัมเบิลดอร์ยิ้มแป้นด้วยความพอใจ เขาลุกจากเตียง แต่งตัว และสวมเสื้อกันหนาวตัวใหม่ทับเสื้อยืด วิ่งออกจากหอไปโดยทิ้งกองของขวัญของเพื่อนไว้ข้างหลัง เขาถึงห้องโถงกลางในไม่ช้า และพบกับมักกอนนากัลนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้ว เธอรวบผมหลวมๆไว้ข้างหลังและนั่งรับประทานอาหารอยู่ สิ่งที่ทำให้ดัมเบิลดอร์ดีใจมากคือเธอใส่ผ้าพันคอผืนที่เขาให้เธอด้วย

"มิเนอร์ว่า"ดัมเบิลดอร์เรียกเบาๆ มักกอนนากัลหันมามอง เธอยิ้มให้และเดินมาหา

"หวัดดี เอ่อ....สุขสันต์วันคริสต์มาสนะ"เธอพูดโดยไม่ได้มองหน้าเขา ใช้มือดึงผ้าพันคอไปมา

"เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่สบายหรอ หน้าแดงๆ"ดัมเบิลดอร์เอ่ยถาม พร้อมกับใช้มือทาบหน้าผาก แต่เธอเบี่ยงตัวออก และดูระแวงโดยไม่รู้สาเหตุ

"ม..ไม่เป็นไร ชั้นสบายดี"เธอเงยหน้าขึ้น พยายามปรับอารมณ์ให้ปกติที่สุด แต่ก็ยังไม่มองมาที่เขา ดัมเบิลดอร์ไล่สายตาไปทั่วไปหน้าของเธอ และเอ่ยถามอีกครั้ง

"มีอะไรหรือเปล่า"

"ดัม...."มักกอนนากัลเอ่ยเบาๆ น้ำเสียงเปลี่ยนไปและพยายามระงับอารมณ์บางอย่างไว้

"พูดมาเถอะ ถ้าเธอต้องการ"ดัมเบิลดอร์พูดเรียบๆโดยไม่รู้เลยว่าคำตอบนั้นจะทำให้เขาทรมานที่สุดในชีวิต มักกอนนากัลหันมามองดัมเบิลดอร์ช้าๆ ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา เธอตอบคำถามนั้นด้วยเสียงที่เก็บอารมณ์ไม่ได้แล้ว

"ช...ชั้นคิดว่า เราควรจบกันแค่นี้ คือชั้นคิดว่าเราไปกันไม่ได้ ขอโทษนะ ขอโทษ..."เสียงของเธอกลืนหายไปกับเสียงสะอึกสะอื้น น้ำตาไหลพรั่งพรูลงมาอาบแก้ม มักกอนนากัลวิ่งผ่านออกจากห้องโถงเพื่อมุ่งกลับหอ เธอพึ่งจะโกหกตัวเองไปเมื่อครู่นี้ ด้วยเงื่อนไขที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เธอพบเด็กชายคนหนึ่งยืนพิงกำแพงอยู่ ซึ่งไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือ 'สเตฟาน'

"พอใจหรือยังล่ะ"มักกอนนากัลถามด้วยเสียงสั่นเครือ เอามือปาดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด

"หึ...ขอบใจนะ น่าสงสารดัมเบิลดอร์เสียจริง 555"สเตฟานหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม

"แค่นี้คงพอใจแล้วสินะ"

"ยัง เธอต้องมาเป็นแฟนชั้น"สเตฟานเดินเข้ามาขวางหน้ามักกอนนากัล

"แต่ชั้นไม่..."

"ถ้าเธอไม่อยากให้สุดที่รักโดนไล่ออกละก็..."สเตฟานพูดเปรยๆ ดวงตาสีเทาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและมุ่งร้ายของเขาจ้องมักกอนนากัลด้วยความสะใจ

"ตกลง แต่เธอต้องสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรดัม"มักกอนนากัลตอบโดยไม่มีทางเลือก

"ห่วงกันจริงนะ"สเตฟานเดินเข้ามาหามักกอนนากัล และดันเธอเข้าหาฝาผนัง ใช้นิ้วไล้ไปตามแก้มเลยไปถึงริมฝีปาก

"หึ ตรงนี้มีเจ้าของซะแล้วสิ"

"เธอเห็น!"มักกอนนากัลขวัญเสีย เธอพยายามดิ้น

"ไม่สนใจที่จะมีเจ้าของใหม่มั่งหรอ"

"นายมันโสโครก!!"มักกอนนากัลผลักสเตฟานให้พ้นทาง และมุ่งกลับหอโดยเร็ว

"เฮ้อ...ให้ตายเถอะ ชั้นโดนด่าเหมือนนายเลยล่ะทอม"

มักกอนนากัลวิ่งกลับหอ รู้สึกหวาดกลัว สับสน และอ้างว้าง เธอบอกรหัสผ่านสุภาพสตรีอ้วนและก้าวข้ามเข้าไป เธอพบกับดัมเบิลดอร์ที่นั่นท่ามกลางกองเก้าอี้ที่ล้มระเนระนาด เสื้อหนาวถูกปาทิ้งอยู่ที่มุมห้อง เขาหันมามองเธอ สายตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"ดัม....คือชั้นมีเหตุผลอธิบายได้นะ"มักกอนนากัลกล่าวอย่างประหม่า

"เหตุผลเดิมๆน่ะหรอ ขอตัว ชั้นไม่ว่าง"ดัมเบิลดอร์ตอบด้วยเสียงเย็นชา และเดินขึ้นหอนอนไปโดยไม่หันมามองมักกอนนากัลเลย ทิ้งให้เธอจมอยู่กับเหตุผลที่อัดแน่นอยู่ในหัวใจ.....

Chapter 6

"เล่นอะไรน่ะ"โบเฟตตวาดดัมเบิลดอร์ด้วยเสียงดังลั่น เพราะดัมเบิลดอร์พึ่งใช้มือกวาดกระดานหมากรุกพ่อมดไปเมื่อครู่ ตัวหมากที่กระทบกระทั่ง เริ่มตะลุมบอนกันเอง

โบเฟตพึ่งกลับมาเมื่อคืนหลังจากวันคริสต์มาส เขายังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อยและดัมเบิลดอร์ก็ตั้งใจที่จะไม่บอกเขา

"ไม่เห็นสนุกเลย..."ดัมเบิลดอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงรำคาญพร้อมกับทำหน้ากวนประสาทก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกจากห้องนั่งเล่นรวมไป

เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปห้องโถงใหญ่เพื่อไปรับประทานอาหารแต่เดินหักเลี้ยวออกไปสู่ลานหิมะภายนอกเพื่อไปสนามควิชดิช เขาไม่ต้องการพบใครบางคนในตอนนี้ และเชื่อว่าเวลานี้เธอคนนั้นยังคงอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ แต่เขาคิดผิดถนัด...

"มักกอนนากัล!"ดัมเบิลดอร์เอ่ยด้วยความแปลกใจ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าดีใจด้วยเหมือนกัน เธอหันมามองและยิ้มน้อยๆ

"มาทำอะไรที่นี่"เขาถาม พยายามปรับน้ำเสียงให้ฟังดูห่างเหินมากที่สุด

"มาซ้อมควิชดิชกับสเตฟานน่ะ"เธอตอบเบาๆและเบือนหน้าหนีจากเขา

"อ้อ..."ดัมเบิลดอร์รู้สึกเป็นส่วนเกินขึ้นมาทันที รู้สึกว่าตัวเองนั้นโง่เง่าขนาดไหนที่ถามอะไรโดยไม่คิด'เธอก็ต้องมากับแฟนของเธออยู่แล้ว' เขาเริ่มคิดถึงเรื่องในวันนั้น ไม่รู้มาก่อนเลยว่าเขาไม่ใช่ ไม่รู้เลยว่าเธอชอบสเตฟาน ความรู้สึกผิดกดดันดัมเบิลดอร์

"เราจะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้วหรอ"เขาถาม ถึงแม้ว่าจะรู้คำตอบอยู่แล้วแต่ก็พยายามทำให้ดูมีความหวังขึ้นมา

"ชั้นไม่รู้..."มักกอนนากัลตอบเงียบๆ น้ำตาเริ่มไหลลงมาตามแก้มช้าๆ เธอสับสนกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น เรื่องราวทั้งหมดถูกปลดปล่อยออกมาในรูปของหยดน้ำตา 'เขาคงจะหาว่าชั้นขี้แย เอาแต่ร้องไห้'เธอคิดอย่างประสาท

"อย่าร้องไห้.....ได้โปรด"ดัมเบิลดอร์เอื้อมมือมาปาดน้ำตาของเธอ

"ถ้าเธอร้อง...ชั้นจะตัดใจไม่ได้ อย่าทำให้ชั้นต้องเป็นห่วงเธอไปมากกว่านี้ อย่าร้องไห้ ชั้นอยากเห็นเธอยิ้ม"

"ดัม.."มักกอนนากัลสะอึกสะอื้น

"อย่าร้อง..."ดัมเบิลดอร์พูดอย่างเหนื่อยใจ เขาโอบมือของเธอไว้ข้างแก้มของเขา มองเธอด้วยความเจ็บปวด 'ถ้าโลกนี้ไม่มีความรักก็คงจะดี ไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องเจ็บปวด ไม่ต้องรักใคร' ของเหลวอุ่นๆไหลจากตาสีฟ้าสดใสนั้น

"สัญญาได้มั้ยว่าจะไม่ร้องไห้ต่อหน้าใครอีก...ถ้าไม่ใช่ชั้น"

"อืม..."มักกอนนากัลตอบเสียงอู้อี้ ใช้มือปาดน้ำตาอย่างวุ่นวาย

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอ ก่อนที่เขาจะเดินจากไป หยาดน้ำตาที่เหือดแห้งไปนั้นเริ่มเอ่อคลออีกครั้ง ความอบอุ่นจากมือของดัมเบิลดอร์ที่สัมผัสมือของมักกอนนากัลยังไม่จางหายไป ความอบอุ่นที่ได้จากความรัก ผิดกับความรู้สึกที่เสแสร้งของสเตฟาน

"อยากลองดีนักใช่มั้ยดัมเบิลดอร์"สเตฟานเอ่ยอย่างโกรธแค้น พร้อมกับใช้มือบีบลูกสนิชแน่น

เช้าวันต่อมา โบเฟตตื่นขึ้นและพบกับดัมเบิลดอร์ที่ห้องนั่งเล่น เขากำลังวุ่นอยู่กับเรียงความวิชาแปลงร่าง พริบตาหนึ่งที่โบเฟตเห็นควันลอยออกมาจากจุดที่ดัมเบิลดอร์ใช้ปากกาขูดขีดกับกระดาษ และเกิดเสียงดังเปรี๊ยะๆ

"จะลงไปกินมื้อเช้ามั้ย"โบเฟตถามแม้จะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว

"ไม่ ขอบใจ"เสียงของดัมเบิลดอร์ลอยออกมาจากกองกระดาษที่กำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วผิดปกติ

"อือ งั้นเจอกันวิชาแปลงร่าง"โบเฟตตอบห้วนๆ และเดินทอดน่องลงไปข้างล่างเงียบๆ สิ้นเสียงกรอบรูปสุภาพสตรีอ้วนประกับกับกำแพง ดัมเบิลดอร์เงยหน้าขึ้น จากกองกระดาษมากมาย วางปากกาลง

"ขอโทษ....ที่จริงเสร็จตั้งนานแล้ว"ดัมเบิลดอร์พูดเบาๆ ฉีกกระดาษที่แกล้งทำเป็นเขียนทิ้งไป เขาเก็บของใส่กระเป๋าและลุกขึ้นเพื่อไปเรียน แต่กระเป๋าก็ถูกโยนกลับไปที่เดิม เขากระแทกตัวนั่งลงบนเบาะนวม คิดแต่เรื่องเดิมๆ จนผล็อยหลับไป เขาฝันว่าสเตฟานเป็นปลาหมึกยักษ์และใช้หนวดรัดรอบตัวเขาและเหวี่ยงขึ้นไปในอากาศ เขาขึ้นไปอยู่บนไม้กวาด และไล่ล่าจับลูกสนิชอย่างเอาเป็นเอาตาย อีกนิดเดียว...เขาคว้าลุกสนิชไว้ได้ แต่กลายเป็นว่าเขากำลังดึงผมของมักกอนนากัลไว้ เธอหันมามองเขาตาเขียว และตะโกนใส่

"ชั้นเกลียดเธอ ดัมเบิลดอร์ๆๆๆๆ"เธอตะโกนซ้ำไปซ้ำมา เหมือนเทปที่ถูกอัดไว้

"ม่ายยยยยยยยย.....ยยยยย"

"ดัม! ตื่นๆ ดัม เป็นอะไร"เขาได้ยินเสียงใครคนหนึ่งเรียกเขา รู้สึกได้ถึงแรงเขย่า ดัมเบิลดอร์ลืมตาขึ้นและพบกับไปหน้าโบเฟตที่ดูเป็นกังวล

"อะไร...นี่กี่โมงแล้ว"ดัมเบิลดอร์ถามเสียงงัวเงีย

"เที่ยงแล้วเพื่อน ทำไมนายถึงไม่ไปเรียน ชั้นบอกศ.ว่านายไม่สบาย"

"แล้วศ.ฟิโอล่าล่ะ"

"นายก็รู้นิสัยเธออยู่....หักคะแนนกริฟฟินดอร์ 20 คะแนน"โบเฟตพูดหงอยๆ เดินไปที่เก้าอี้นวมตัวที่ใกล้สุดและทิ้งตัวลงนั่ง

"ทำไมไม่ไปเรียนล่ะ"

"ก็แค่รู้สึกเหนื่อย..."

"ไปนอนห้องพยาบาลมั้ย"โบเฟตถามอย่างเป็นห่วง

"ไม่ ชั้นไม่เป็นไร ขอบใจ"ดัมเบิลดอร์ตอบเรียบๆ ความเงียบเกิดขึ้น ดัมเบิลดอร์ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย

"เรื่องมักกอนนากัลใช่มั้ย..."โบเฟตถามเหมือนอ่านใจดัมเบิลดอร์ออก

"ทำไมนายถึงรู้"

"เหอะ ก็เจ้าสเตฟานเล่นประกาศปาวๆว่ามักกอนนากัลเป็นแฟนมัน ทั่วโต๊ะสลิธีริน"

โครม! กำปั้นของดัมเบิลดอร์ทุบลงบนโต๊ะ เขาลุกขึ้นและเดินขึ้นหอไป โบเฟตมองตามหลังเพื่อนอย่างเป็นห่วง ถ้าเขาไม่บอก มันคงจะดีกว่านี้ เขาตัดสินใจไม่ไปเรียนโดยให้เพื่อนอีกคนอ้างว่าเฝ้าไข้ดัมเบิลดอร์ ถึงแม้ว่าอยู่ไปจะไม่ได้ช่วยอะไร แต่เขาก็หวังว่าจะได้เฝ้าปลอบใจเพื่อนสนิทอยู่ห่างๆ....