Because of you#7,#8
posted on 18 Jul 2005 19:42 by nakyorusanto in My-Fictions
Chapter 7
"เอาล่ะวันนี้ซ้อมครั้งสุดท้าย ขอให้ตั้งใจกันหน่อยนะ"เสียงของกัปตันทีมพูดอย่างแข็งขัน เขากวาดสายตามองลูกทีมเมื่อเห็นว่าไม่มีใครพูดอะไร เขาจึงพูดต่อ
"นัดนี้เราต้องแข่งกับสลิธีริน และจะเป็นนัดสุดท้ายของชั้นซึ่งอยู่ปี7 โดยชั้นทราบมาจากท่านศ.ใหญ่ไนเจลลัสว่าเราต้องเลื่อนแข่งเป็นวันพรุ่งนี้"เสียงอื้ออึงเกิดขึ้นทันที
"ชั้นว่ามันเร็วเกินไปนะ พวกเราจะพร้อมหรอ"โบเฟตค้าน ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย
"ยังไงก็ต้องพร้อมล่ะ เพราะฉะนั้นซ้อมวันนี้ขอให้ตั้งใจกันด้วยโดยเฉพาะ..."กัปตันชำเลืองมองเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งเหม่อลอย โบเฟตใช้ศอกกระทุ้งดัมเบิลดอร์ถึง3ครั้งกว่าเขาจะรู้สึกตัว
"ชั้นขอเวลาให้ทีมได้มั้ย"กัปตันพูดเชิงตำหนิ
"ฮื่อ"ดัมเบิลดอร์ตอบสั้นๆและลุกออกจากห้องไป อีกไม่นานทุกคนก็ตามออกไป
สนามภายนอกราบเรียบและเหมาะแก่การซ้อมเป็นอย่างมาก กัปตันปล่อยลูกบอลแต่ละลูกออกมา หลังจากปล่อยลูกสนิชเป็นลูกสุดท้าย เขาจึงเป่านกหวีดให้สัญญาน ดัมเบิลดอร์ขึ้นไม้กวาดอย่างหน่ายๆ ถีบตัวขึ้นจากพื้นและเริ่มมองหาลูกสนิช เขาบินวนรอบสนามเป็นรอบที่3และพึ่งรู้สึกได้ว่าไม่ได้คิดถึงเรื่องลูกสนิชเลย กว่าดัมเบิลดอร์จะจับลูกลนิชได้ แต้มก็ขึ้นไปถึง70แล้ว หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ(และโดนกัปตันตำหนิ) ดัมเบิลดอร์ก็เดินเอื่อยๆกลับปราสาท เขากังวลกับการแข่งในพรุ่งนี้ กลัวจะเป็นต้นเหตุให้ทีมไม่ได้ถ้วย กลัวสารพัด เขาเข้านอนด้วยใบหน้าที่ยับยู่ยี่ ภาวนาให้อากาศย่ำแย่ จะได้เลื่อนแข่งออกไป.....แต่ก็ไม่(อีกแล้ว)
"ขอต้อนรับเข้าสู่การแข่งขันควิชดิชชิงถ้วยประจำปีแห่งฮอกวอตส์ระหว่างกริฟฟินดอร์และสลิธีริน วั้นนี้อากาศสดใสและปลอดโปร่ง เกาะให้แน่น แล้วบินไปกับพวกเขาเลยยย...."แพทริคเด็กปี5บ้านเรเวนคลอพากย์เสียง
นักเรียนแต่ละบ้านโห่ร้องด้วยความยินดี โดยเฉพาะกริฟฟินดอร์กับสลิธีรินที่ตอนนี้เขม่นกันเป็นส่วนใหญ่ ดัมเบิลดอร์นั่งกุมขมับอยู่ภายในห้องแต่งตัว นั่งพร่ำบ่นกับตัวเองจนถึงเวลาแข่ง ทีมกริฟฟินดอร์ก้าวเข้าสู่สนามพร้อมกับเสียงโห่ร้อง เป่าปาก และเสียงเย้ยหยัน(จากสลิธีริน) ทีมสลิธีรินก็ออกมาแล้วเช่นกัน ดัมเบิลดอร์หันไปเห็นสเตฟานโบกมือให้เด็กสาวคนหนึ่งทางอัฒจันทน์กริฟฟินดอร์ ซึ่งไม่ต้องสงสัยเลยว่านั่นคือมักกอนนากัล
"เจ็บใจล่ะสิ"สเตฟานพูดเย้ยๆ ดัมเบิลดอร์พยายามข่มอารมณ์ไว้ พึมพำกับตัวเอง
"เอ้า กัปตันทีมจับมือกัน ขอให้เล่นอย่างสันติ อย่าให้ชั้นเห็นว่ามีการเลือดตกยางออกที่นี่ เข้าใจมั้ย"ศ.เอเวอรีฟสั่งด้วยเสียงดุดัน
กัปตันทั้งสองยื่นมือออกมาจับกันแน่น ปรี๊ดดด...ทันทีที่เสียงนกหวีดดังขึ้น ผู้เล่นทั้งสองหมดก็ถีบตัวขึ้นจากพื้น บินฉวัดเฉวียนไปมาเหมือนพลุ ดัมเบิลดอร์ลอยอยู่เหนือผู้เล่นทั้งหมด ทอดสายตาลงเบื้องล่าง เห็นสเตฟานซึ่งตอนนี้เหาะโชว์และ...มักกอนนากัล
"กริฟฟินดอร์ได้ลูกแล้วคร้าบบ สตีฟเหาะข้ามไปแล้ว ข้ามไปหนึ่ง สอง ถึงประตูแล้วครับ....โอ้ววว....โดนลูกบลัดเจอร์เต็มๆเลยคร้าบ ลูกตกไปอยู่ที่สลิธีริน พาร์เนลี่ส่งลูกต่อให้เจฟ ไปแล้วครับ ผ่านผู้เล่นกริฟฟินดอร์ไปได้ เหาะไปแล้ว.......เขาทำประตูได้! แต้มขึ้นเป็น 0-30 แล้วครับ วันนี้กริฟฟินดอร์ดูฟอร์มตกเล็กน้อย"แพทริคพากย์เสียงดัง
ดัมเบิลดอร์มองดูเหตุการณ์อย่างวิตก และเริ่มบินหาลูกสนิช เขาเห็นประกายสีทองสะท้อนอยู่บริเวณกลางสนาม เขาเพ่งตามองและนั่นทำให้เขาหักหัวไม้กวาดลงอย่างรวดเร็ว สเตฟานก็กำลังทำอย่างเดียวกันกับเขา ดัมเบิลดอร์ยื่นมือออกไป ห่างจากลูกสนิชอีกไม่กี่เมตรเท่านั้น สเตฟานเข้ามาเบียดอยู่ข้างๆ ดัมเบิลดอร์พยายามโน้มตัวไปข้างหน้า และรู้สึกได้ถึงความเย็นที่ปลายนิ้ว เขาจับลูกสนิชได้ เขาชนะแล้ว เสียงกองเชียร์กริฟฟินดอร์โห่ร้องกันบ้าคลั่ง
"ไอ้สวะ"สเตฟานสบถก่อนจะปล่อยลำแสงสีแดงออกมาจากไม้กายสิทธิ์ มันพุ่งตรงเข้าหาหน้าอกของดัมเบิลดอร์ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนที่สติจะดับวูบลง
ร่างของดัมเบิลดอร์ร่วงลงมาพร้อมกับไม้กวาดที่อยู่สูงจากพื้นเกือบ40ฟุต ศ.ใหญ่พยายามเสกคาถาเพื่อช่วยพยุงร่างแต่ก็ไม่เป็นผลมากนัก ร่างของเขาร่วงลงกระแทกพื้น เสียงโห่ของกริฟฟินดอร์ดังสนั่นปะปนไปกับเสียงเป่านกหวีดของศ.เอเวอรีฟ เสียงกรี๊ดและเสียงหัวเราะของพวกสลิธีริน ศ.ใหญ่ ศ.ท่านอื่นๆ และเพื่อนๆในทีมวิ่งเข้ามารุมล้อมร่างไม่ได้สติของดัมเบิลดอร์ ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนว่าโบเฟตจะหยุดหายใจไปแล้ว มักกอนนากัลวิ่งเข้ามาดูอาการดัมเบิลดอร์ เธอดูวิตกกังวลมากและเริ่มร้องไห้
"เขาถูกสะกดนิ่งนี่ฟีนีแอส"ศ.ฟิโอล่าเอ่ยอย่างร้อนรน
"สารเลวที่สุด ชั้นบอกแล้ว ชั้นอุตส่าห์บอก"ศ.เอเวอรีฟเริ่มกรีดร้อง
ศ.ใหญ่ใช้ไม้กายสิทธิ์แตะดัวดัมเบิลดอร์เบาๆ คาถาคลายแล้วแต่ดัมเบิลดอร์ก็ยังไม่ฟื้น
"ไม่ไหวหรอกฟีนีแอส กระดูกแขนขวาแตก ส่วนที่ซี่โครงหัก ดีที่กระดูกคอไม่เป็นไร"ศ.มาร์เบโล่ อาจารย์ห้องพยาบาลพูดเรียบๆ ใช้มือจับไปตามตัวของดัมเบิลดอร์
"ส่งเขาไปเซนต์มังโกให้เร็วที่สุด ผมจะแจ้งรักษาด่วนให้ ส่วนเรื่องเด็กคนที่ก่อเรื่องปล่อยไว้ก่อน"ศ.ใหญ่พูดเรียบๆ เขาลุกขึ้นยืนและหันมาทางนักเรียนที่มามุงดู
"ส่วนพวกเธอทั้งหลาย ชั้นขอรับประกันว่าเพื่อนของเธอจะไม่เป็นอะไร โปรดกลับเข้าบ้านของตนเอง และอย่าให้เกิดการทะเลาะวิวาทขึ้นอีก"ศ.ใหญ่กล่าวเพิ่มเติมก่อนจะเดินกลับปราสาทไป
โบเฟตช่วยพยุงมักกอนนากัล เธอเอาแต่ร้องไห้ ไม่ยอมพูดอะไร
"ดัมจะไม่เป็นอะไรหรอกมักกอนนากัล ศ.ใหญ่เขาก็บอกไว้"โบเฟตพยายามพูดปลอบใจเธอถึงเขาจะไม่ค่อยวางใจในคำพูดของศ.ใหญ่มากนัก
"นายไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก นายจะยอมแพ้ไอ้งี่เง่าสเตฟานนั่นได้ไง อีก2-3วันนายก็จะกลับมา ชั้นเชื่อ"โบเฟตพูดย้ำอีกครั้งเพื่อให้มั่นใจในตัวเองมากขึ้น....
Chapter 8
เด็กๆบ้านกริฟฟินดอร์เดินกลับหอด้วยเสียงพูดคุยกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
"เป็นชั้นนะ ชั้นจะเอาไม้กายสิทธิ์ทิ่มตาไอ้งั่งสลิธีรินนั่นเลย"เสียงของเด็กปี7คนหนึ่งบอกอย่างโกรธแค้นตามมาด้วยเสียงเห็นด้วยอีกฮือใหญ่
"ไม่รู้อาเบอร์ฟอธรู้รึยังนะเนี่ย"
"ใครจะไปแคร์พี่ชายพรรคนั่นล่ะ ตอนอยู่ที่นี่ชั้นเห็นอาเบอร์ฟอธไม่ทำอะไรเลยวันๆ เป็นพี่ชายประสาอะไร"
"ชั้นว่าเค้าออกจะนิสัยดี"
"ดีกะผีอะไรล่ะ"เด็กปี4เริ่มเปิดศึกทะเลาะกันท่ามกลางเสียงสนับสนุนของเพื่อน
"นี่ พวกเธอ ช่วยเงียบๆหน่อยเถอะ เห็นแก่เมอร์ลินหน่อยเถอะ"สตีฟเชสเซอร์และประธานนักเรียนของกริฟฟินดอร์หันมาตวาด
โบเฟตและมักกอนนากัลไม่พูดอะไรเลย ได้แต่เดินตามฝูงชนไปเงียบๆ เธอเอาแต่ร้องไห้ถึงเพื่อนๆจะปลอบยังไงก็ไม่เป็นผล ทั้งสองเดินขึ้นหอนอนไปอย่างเงียบๆระหว่างที่คนอื่นๆกำลังถกเถียงกัน โบเฟตล้มตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า มองดูเตียงของดัมเบิลดอร์อย่างเงียบเหงา คิดเรื่องต่างๆอย่างเหม่อลอยก่อนจะจมดิ่งสู่ห้วงแห่งนิทราเช่นเดียวกับมักกอนนากัล โบเฟตรู้สึกตัวอีกทีก็เช้าแล้ว มีเสียงบางอย่างปลุกให้เขาตื่น
"ฟอกซ์!"นกสีแดงเพลิงกระพือปีกอยู่ภายนอกหน้าต่าง เขาเดินไปเปิดให้มัน
"ดัมไม่อยู่หรอก แกจะมาหานายของแกหรือไง..."เหมือนมีบางอย่างมาสกัดหลอดลมของโบเฟตอย่างฉับพลัน เขากระวีกระวาดแต่งตัว และวิ่งลงจากหอไปพร้อมกับฟีนิกซ์
"มักกอนนากัล!"โบเฟตตะโกนเรียกเธอหน้าหอหญิง มักกอนนากัลเดินลงมาจากหอช้าๆ
"มีอะไรหรอคะ"เธอถามอย่างสงสัยปนตกใจเล็กน้อย
"ไปกันเร็ว"เขากระชากเธอลงมาจากบันได คนที่เหลืออยู่ในหอมองการกระทำของทั้งคู่เป็นตาเดียว
ทั้งสองมุ่งหน้าไปตามทางเดินผ่านรูปภาพต่างๆที่ไม่ค่อยคุ้นตา มีฟอกซ์ค่อยตามอยู่ไม่ห่าง
"บอกได้มั้ย-ว่าจะ-ไปไหน"มักกอนนากัลถามปนหอบ
"ไปเซนต์มังโก"โบเฟตหันมาสบตาของเธอ สีหน้าจริงจังอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
ทั้งสองชะลอความเร็วลง หยุดยืนอยู่หน้าตุ๊กตาหินรูปสัตว์ประหลาดที่ยืนเฝ้าทางเข้าสู่ห้องทำงานของศ.ใหญ่
"รหัสผ่านล่ะ..."มักกอนนากัลถามหลังจากที่พักเหนื่อยไปครู่หนึ่ง
"......"โบเฟตเงียบ เขาหลับตาและพึมพำเบาๆ
"ลูกอมกรด....."ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม โบเฟตขยับตัวอีกครั้งแต่ยังไม่ลืมตา เขาพึมพำเบาๆอีก
"เยลลี่ทาก....."ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบ มักกอนนากัลมองหน้าโบเฟตอย่างกังวล
"ขออีกครั้งนะ.......เปเปอร์อิมพ์"สิ้นเสียงของเขาตุ๊กตาหินดูมีชีวิตขึ้นมา มันกระโดดหลบไปข้างๆ ปรากฏรอยแยกบนกำแพง เผยให้เห็นบันไดหินที่เวียนขึ้นไป
ทั้งสองก้าวขึ้นไปบนบันได ฟอกซ์บินตามเข้าไปเลื่อนขึ้นสูงเรื่อยๆจนถึงประตูไม้โอคขัดมัน โบเฟตหายใจเร็วๆหนึ่งครั้งก่อนจะเคาะประตูสามที ประตูเปิดออก ภาพเขียนของศ.ใหญ่คนก่อนๆที่เรียงรายอยู่บนกำแพงหันมามองพวกเขา ศ.ใหญ่ฟีนีแอส ไนเจลลัสชำเลืองมองทั้งคู่ด้วยหางตา เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ใส่เสื้อคลุมยาวสีน้ำตาลเข้ม ดูเหมือนว่ากำลังง่วนอยู่กับกองเอกสารบนโต๊ะ
"อรุณสวัสดิ์เดเมล มักกอนนากัล ชั้นควรจะสงสัยว่าทำไมพวกเธอถึงไม่อยู่ในชั้นเรียน หรือชั่วโมงนี้เธอมีเรียนกับชั้น....หรือเปล่า"ฟีนีแอสพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ทำท่ากระตือรือร้นเหมือนหาตารางสอน
"คือผมอยากให้ศ.ช่วย......คือผมกับเพื่อนต้องการไปเซนต์มังโกครับ"โบเฟตพูดติดๆขัดๆ เขาไม่เคยคุยกับศ.ใหญ่มาก่อนเลย
"แล้วยังไง มันต้องเป็นธุระของชั้นด้วยด้วยหรือ"ฟีนีแอสกล่าวลอยๆ น้ำเสียงเชือดเฉือน ผายมือไปที่โต๊ะของเขาซึ่งเต็มไปด้วยม้วนกระดาษมากมาย
"แต่ศ.ฮะ....."โบเฟตเอ่ยอย่างสิ้นหวัง ตกอยู่ในสถานการณ์ถูกกดดัน มีมักกอนนากัลยืนดูอยู่เงียบๆ
"อะไรๆก็ชั้น เฮ้อ...ชั้นล่ะเกลียดเด็กจริงๆให้ตายเถอะ"ฟีนีแอสบ่นอย่างเย้ยหยัน หมุนตัวกลับไปที่โต๊ะ
โบเฟตมองหน้ามักกอนนากัลอย่างผิดหวัง ทั้งคู่เดินคอตกกลับไปที่ประตู
"แล้วนั่นพวกเธอจะไปไหนอีกล่ะ"
"ก็ศ.ไม่ว่างนี่ครับ ผมก็จะกลับเข้าชั้นเรียนตามปกติ"
"อะไรกัน มาขอให้ชั้นช่วยแล้วเดินหนีไปเฉยๆ พิลึกเด็กจริงๆ...พอร์ตัส!"ศ.ใหญ่พึมพำกับกาน้ำสีดำเก่าแก่ใบหนึ่ง มันส่องแสงสีน้ำเงินแปลกๆ และสั่นน้อยๆ ก่อนที่จะนิ่งสนิทเหมือนเดิม
"เอ้า! ถ้าไม่ช่วยชั้นก็เป็นครูไม่ดีสินะ"ฟีนีแอสกางมือออกเป็นเชิงต้อนรับ รอยยิ้มร่าเริงปรากฏบนหน้าเด็กทั้งสอง ทั้งคู่เดินกลับมาที่โต๊ะของศ.ใหญ่ กล่าวขอบคุณ และเอื้อมมือไปจับที่กาน้ำ
"เดี๋ยวๆๆๆ เอานกของพวกเธอไปด้วย"ศ.ใหญ่ชี้ไปที่นกฟีนิกซ์ซึ่งเกาะอยู่บนคอนทองข้างๆนกฮูกเหยี่ยวของเขา
"มานี่ฟอกซ์!"โบเฟตเรียกมันเบาๆ ฟอกซ์บินร่อนมาเกาะที่แขนอีกข้างพร้อมกับที่มือทั้งสองเอื้อมจับหูกาน้ำ
ทั้งสามลอยขึ้นเหนือห้องของศ.ใหญ่ไปสู่ห้วงของสีหมุนวนอย่างรวดเร็ว ลมพัดกระหน่ำเพียงชั่วอึดใจ ก่อนที่จะรู้สึกได้ว่าเท้าของทั้งคู่แตะกับพรมนิ่มๆ พวกเขามาถึงเซนต์มังโกในที่สุด บริเวณต้อนรับนั้นมีคนไข้และผู้บำบัดเดินกันขวักไขว่ แต่ไม่มากนัก คงเป็นเพราะยังเช้าอยู่ เสียงแปลกประหลาดต่างๆนานาดังไปทั่ว
"มาทางนี้"โบเฟตกวักมือเรียกมักกอนนากัล ฟอกซ์ยืนโงนเงนอยู่บนบ่าของโบเฟต ทั้งสามเดินตรงไปทางโต๊ะติดต่อสอบถามที่มีพ่อมดหนุ่มผมดำนั่งอยู่ ไม่มีใครเข้าแถวอยู่ ทั้งคู่เดินเข้าไปหาพ่อมดหนุ่ม
"พวกผมมาเยี่ยมอัลบัส ดัมเบิลดอร์ครับ"
"เป็นอะไร"พ่อมดหนุ่มถามขณะที่ก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่าง
"เป็นเพื่อนกันครับ"
"ไม่ใช่ๆ หมายถึงว่าคนไข้เป็นอะไร"พ่อมดหนุ่มเงยหน้าขึ้นมา
"อ้อ....ตกไม้กวาดครับ"โบเฟตตอบเสียงเบา ปื้นสีชมพูปรากฏขึ้นบนหน้า พ่อมดหนุ่มไล่นิ้วไปตามรายชื่อที่อยู่บนโต๊ะ
"เดินไปตามทาง เลี้ยวซ้ายแผนกอุบัติเหตุ ประตูในสุด บำบัดด่วนพิเศษ ห้องเซเรน่า ลูเบลล์"
"ขอบคุณครับ"โบเฟตกล่าวขอบคุณ และเดินนำมักกอนนากัลไปตามระเบียงทางเดินแคบๆ เลี้ยวซ้ายเข้าไปที่แผนกอุบัติเหตุจากวัตถุของใช้ ไปจนถึงประตูบานในสุด ป้ายสีทองสลักตัวอักษรห้องเซเรน่า ลูเบลล์ แปะไว้บนประตู โบเฟตเอื้อมมือไปจับลูกบิดช้าๆ และเปิดเข้าไป.....
edit @ 2005/07/18 19:56:25