© Kyosan ✚ Rotten Lime V.16

Chapter 1

ท้องฟ้าสดใสแห่งลิตเติ้ลวิงจิ้งชักชวนให้แต่ละครอบครัวออกไปทำกิจกรรมร่วมกันข้างนอก รวมไปถึงครอบครัวเดอร์สลีย์แห่งบ้านเลขที่4ซอยพรีเว็ตด้วย เหลือเพียงแต่เด็กชายผมดำหยุงเหยิงผู้มีแผลเป็นรูปสายฟ้าที่นอนทอดยาวบนสนามหญ้าที่ตกแต่งอย่างดี เขาเฝ้ามองก้อนเมฆรูปต่างๆด้วยความเศร้า ถึงแม้ว่าซีเรียสจะจากเขาไปปีกว่าๆแล้วก็ตาม ถึงเขาจะเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างเป็นอย่างดีเท่าไหร่มันก็ทดแทนในสิ่งที่เสียไปไม่ได้เลยซักนิด เขาถอนหายใจเบาๆและดันตัวขึ้นเพื่อจะลุกแต่ก็เจอกับหน้าใครบางคน

"ไง ฝันกลางวันอยู่หรอพอตเตอร์"เสียงยานคางที่คุ้นหูดังขึ้น ผมบลอนด์ไคลเคลียไปตามใบหน้าใส ดูน่ารักอย่างประหลาด

"เอ้า! เป็นใบ้หรือไง กะจะไม่ทักเลยงั้นสินะ"เด็กหนุ่มหน้าใสเสริม

"หวัดดีมัลฟอย นายมาทำอะไรที่นี่"แฮร์รี่ยันตัวลุกขึ้น ถึงมัลฟอยจะดูสูงแล้ว เขาก็สูงกว่ามัลฟอยมาก

"เฮ้อ ไร้มารยาทซะจริง นายจะไม่ชวนชั้นเข้าบ้านก่อนรึไง เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว มาถึงก็เอาแต่ถามนู่นถามนี่ ที่บ้านนายสอบแบบนี้หรอ"มัลฟอยบ่นเหมือนเป็นครูสอนมารยาท มองหน้าแฮร์รี่อย่างหาเรื่อง แฮร์รี่เดินนำมัลฟอยเข้าไปในบ้าน ทั้งคู่นั่งลงตรงข้ามกัน

"ว่ามา มาทำอะไร"แฮร์รี่เปิดบทสนทนา

"แหม ใจร้อนจริงนะพอตตี้"มัลฟอยแหย่ และล้วงเข้าไปในเสื้อคลุม เขาหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลออกมาและยื่นให้แฮร์รี่ เด็กหนุ่มรับมันมาและพลิกดู จ่าหน้าซองถึง

"แฮร์รี่ พอตเตอร์
บ้านเลขที่4 ซอยพรีเว็ต ลิตเติ้ลวิงจิ้งเซอร์เร่ย์"

เขาแกะมันออกช้าๆและก็รู้ว่ามันถูกส่งมาจากดัมเบิลดอร์ เนื้อความว่า

"แฮร์รี่ครูหวังว่าเธอคงสบายดีตลอดหน้าร้อนนี้ ครูมีเรื่องที่จะแจ้งให้เธอรู้อย่างหนึ่ง
คือ คุณมัลฟอยมีเหตุจำเป็นที่จะต้องมาพำนักพักอาศัยกับเธอชั่วระยะเวลาหนึ่ง ครู
รู้ว่าเธอคงจะไม่ชอบใจนัก แต่เนื่องด้วยคุณวีสลีย์และครอบครัวได้ไปพักตากอากาศ
ที่เกาะทางใต้และช่างบังเอิญนักที่คุณเกรนเจอร์ก็ได้ไปพักร้อนกับครอบครัวที่
โรมาเนีย ครูจึงต้องขอรบกวนเวลาส่วนตัวของเธอเล็กน้อย ถ้าเธอสงสัยอะไรให้
ถามคุณมัลฟอย ครูคิดว่าเธอคงได้คำตอบที่ดีจากเขา

หวังว่าเธอคงจะสบายดีจริงๆ
อัลบัส ดัมเบิลดอร์"

ดวงตาสีเขียวมรกตตวัดไปมาอย่างรวดเร็วเหมือนงู เขาเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้เด็กหนุ่มผมบลอนด์ร่างผอมบางสะดุ้งตัวลอย แฮร์รี่ปล่อยลมออกทางจมูกดังพรืด ขำในท่าทางของเด็กหนุ่มร่างบางคู่อริของเขา

"ขำอะไรพอตเตอร์"แฮร์รี่พยายามสะกดอารมณ์ขำเอาไว้แต่เมื่อเห็นใบหน้าบูดเบี้ยวแบบเด็กๆเขาก็ระเบิดหัวเราะดังลั่นบ้าน

"หยุดขำเดี๋ยวนี้นะ"

"ฮ่าๆๆๆ โอย มัลฟอย นายอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ฮ่าๆๆๆ"แฮร์รี่หัวเราะจนน้ำตาเล็ด

"หึ ขำเก่งจริงนะ พอตเตอร์ ไม่เห็นเหมือนตอนที่พ่อทูนหัวอะไรนั่นของนายตายเลย"รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเลือนหายไปจากใบหน้าของเด็กหนุ่มร่างผอมสูงอย่างรวดเร็ว

"เงียบนะมัลฟอย"

"หึ แทงใจดำรึไง พอตตี้งี่เง่า"เด็กหนุ่มร่างผอมบางเถียงกลับ

"นายก็ดูซ่าดีนี่ ไม่เห็นเหมือนตอนที่ลูเซียสโดนจับเลย"

"หยุดนะพอตเตอร์ นายไม่มีสืทธิ์พูดชื่อพ่อชั้น นายมันทำตัวต่ำ ชอบคลุกคลีกับพวกเลือดสีโคลน ทำตัวเหมือนพ่อทูนหัวนาย ไม่มีทางที่คนอย่างนายจะตีเสมอเลือดบริสุทธิ์อย่างชั้นได้พอตเตอร์ จำใส่สมองไว้ แล้วอย่าได้เรียกชื่อพ่อชั้นอีก"มัลฟอยเถียงเป็นฟืนเป็นไฟ ไม่เปิดโอกาสให้เด็กหนุ่มร่างสูงได้เถียง ร่างสูงยืนขึ้น ไม่รอช้า ร่างที่เล็กกว่ายืนขึ้นเช่นกัน

"ออกไปมัลฟอย ชั้นบอกให้นายออกไป!!"แฮร์รี่ตวาดดังลั่น

"ทำยังกับชั้นอยากมาเหยียบที่นี่นักนี่"มัลฟอยเถียงกลับเสียงสั่นเครือ เขาเดินปึงปังลากหีบออกจากบ้านไป ทิ้งแฮร์รี่ไว้คนเดียว อารมณ์ของเขาเดือดพล่าน

"ไปซี่ ไปเลย!"ร่างสูงตวาดไล่หลัง เขากระแทกตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวประจำของดัดลีย์

เวลาผ่านไปหลายนาที เสียงลากหีบเงียบไปนานแล้ว เด็กหนุ่มร่างสูงลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก เขากวาดสายตาไปทั่วถนนและเจอกับร่างผอมบางฟุบอยู่กับหีบริมทางเดินข้างถนน แฮร์รี่วิ่งเข้าไปอย่างไม่รีรอ อุ้มร่างเล็กขึ้นบนอ้อมแขน

"มัลฟอย มัลฟอย! นายเป็นอะไรหรือเปล่า"

"อือ...."ร่างที่อยู่ในอ้อมแขนครางเบาๆ บิดตัวไปมาอย่างไม่สบายตัว กระดาษแผ่นเล็กๆร่วงหล่นจากกระเป๋าเสื้อคลุม แฮร์รี่ก้มหยิบมันขึ้นมาดู มันคือตั๋วรถไฟ

"เจ้าบ้าเอ๊ย ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก"ร่างสูงอุ้มร่างเล็กให้กระชับขึ้นและเดินเข้าไปในบ้าน ขึ้นไปที่ห้องนอนของเขา วางร่างบางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล แฮร์รี่จ้องมองแก้มใสสีชมพูเหมือนต้องมนต์ เขาใช้นิ้วเขี่ยผมที่ปิดไปหน้าให้พ้นตา ขนตายาวงอนเป็นแพสวยงาม ร่างสูงอมยิ้มน้อยๆ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อนึกถึงตัวตนที่แท้จริง

"ทำไมชั้นต้องไปห่วงไอ้บ้านี่ด้วย น่าจะปล่อยให้อดตายอยู่ข้างนอกด้วยซ้ำ"เขาพึมพำเบาๆ และเดินลงไปข้างล่างเพื่อไปทำอาหารให้แขกที่นอนสบายอยู่ข้างบน

"โอ๊ย! ให้ตายเถอะ แล้วทำไมชั้นต้องคิดจะทำด้วย"แฮร์รี่บ่นอย่างหัวเสีย นี่เขาคิดอะไรอยู่กันแน่ เขาสับสนกับจิตใจตัวเอง 'คิดจะญาติดีกับคนอย่างนั้นหรอ แฮร์รี่'เสียงเล็กๆที่ฟังดูเหมือนเสียงของรอนดังขึ้นในหัว

"ชั้นมันบ้าไปแล้ว"ร่างสูงพร่ำกับตัวเองไปเรื่อยเปื่อย หยิบกระทะและตะหลิวขึ้นมาอย่างรีบๆ

"โอ๊ย! แล้วนี่คิดจะทำจริงๆใช่มั้ยเนี่ย ไอ้บ้าแฮร์รี่"เด็กหนุ่มผมยุ่งโวยวายกับตัวเอง โดยไม่รู้ถึงความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นเลยแม่แต่น้อย....

Chapter 2

แฮร์รี่ทำอาหารอย่างลวกๆแค่พอกินได้ เขาตักแฮมและไข่ดาวใส่จานและละเลงด้วยซอสมะเขือเทศที่เขาชอบ แต่พึ่งนึกขึ้นได้ทีหลังว่าทำให้มัลฟอยกิน เขาจึงต้องจำใจทำใหม่อีกชุดและไม่ใส่อะไรเลย เด็กหนุ่มร่างสูงจัดโต๊ะอย่างง่ายและเดินขึ้นไปหาร่างบางที่นอนสบายอยู่ข้างบน

"มัลฟอย อาหารเสร็จแล้ว"เสียงแฮร์รี่ตะโกนมาก่อนตัว

"ชั้นจะนอนอย่ามากวน"ร่างเล็กบ่นเหมือนถูกขัดจังหวะดูโทรทัศน์รายการโปรด

"อยากตายหรือไง ลุกเดี๋ยวนี้"แฮร์รี่ฉุดแขนมัลฟอย แต่ไม่สำเร็จ

"ไม่ลุกใช่มั้ย"ร่างสูงช้อนร่างเล็กขึ้นมาจากเตียงและเอาพาดบ่า

"เฮ้ ทำอะไรน่ะ ปล่อยชั้น พอตเตอร์ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะโว้ยยยย"มัลฟอยโวยวาย พร้อมกับใช้กำปั้นเล็กๆรัวลงบนหลังแฮร์รี่เหมือนเป็นกลอง

"หยุดๆๆๆ เจ็บ ปล่อยก็ได้"แฮร์รี่ปล่อยมัลฟอยลงบนเก้าอี้อย่างแรงและเดินไปนั่งลงอีกฝั่งของโต๊ะ เด็กหนุ่มร่างบางมองจานของตัวเองแล้วเบ้ปาก

"ทำไมของชั้นไม่มีซอส"

"ก็ไม่รู้ว่านายชอบอะไรเลยไม่ได้ใส่"แฮร์รี่ตอบเรียบๆ

"ชั้นจะเอาจานนาย"

"ได้ไง ไปเติมเองซี่ อยู่บนตู้เหนือเตาอบน่ะ"แฮร์รี่บอก พลางชี้นิ้วไปเหนือหัว เขาเริ่มสวาปามอาหารในจานอย่างเอร็ดอร่อย มัลฟอยมองอย่างเย้ยหยันก่อนจะเทซอสมะเขือเทศลงไปในจานเกือบหมดขวด เขากินอย่างรวดเร็วและส่งจานว่างเปล่ามาให้แฮร์รี่ที่ยืนอึ้ง

"ขอบใจ ส่วนเรื่องเมื่อกี้ก็...ขอโทษด้วยนะ"ร่างบางพูดเสียงเบา ร่างสูงหันมามอง เขายิ้มอย่างอ่อนโยน และหันกลับไปล้างจาน

"ชั้นก็ขอโทษนะ"แฮร์รี่เอ่ยโดยไม่ได้หันมามอง

เขาไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าการที่คุยกับมัลฟอยจะง่ายขนาดนี้ มันอาจจะดีก็ได้ถ้ามี[SIZE=5][I]เพื่อน[/I][/SIZE]เพิ่มอีกซักคน 'คิดจะญาติดีกับคนพรรคนั้นจริงหรอ'เสียงเล็กที่เหมือนเสียงรอนดังขึ้นในหัวอีกครั้ง แฮร์รี่สั่นหัวไล่ความคิด พร้อมกับมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แฮร์รี่ล้างมือลวกๆและเดินไปรับ

"ฮัลโหล แกไอ้หนู ชั้นกับเพ็ตทูเนียและดัดเดอร์สจะไปเที่ยวตากอากาศ แกรู้แล้วใช่มั้ย"เสียงดังหูแทบแตกพ่นออกมาจากโทรศัพท์

"ครับลุง ผมรู้"แฮร์รี่ตอบหน่ายๆ

"แล้วแกก็รู้ใช่มั้ยว่าควรทำตัวยังไงระหว่างที่พวกเราไม่อยู่"

"ครับลุง ผมรู้"แฮร์รี่ตอบกลับแบบไม่ใส่ใจ ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ฟังแล้ว

"ดี ไอ้หนู และชั้นหวังว่าแกจะไม่ทำ"

"ครับ ลุง!"แฮร์รี่กระชากเสียงตอบ วางหูแบบกระแทก

"นั่นเครื่องอะไร"มัลฟอยถามขณะจดจ้องไปที่เครื่องหน้าตาแปลกทีเขาไม่เคยเห็น

"โทรศัพท์ กดหมายเลขของบ้านมักเกิ้ลที่นายต้องการติดต่อ"แฮร์รี่ตอบอย่างคล่องแคล่ว มัลฟอยมองเครื่องอย่างขยะแขยงและพึมพำเบาๆจับความได้ว่า 'เฮอะ ชาตินี้ก็ไม่แตะ' แฮร์รี่มองมัลฟอย ถอนใจและเดินไปลากหีบขึ้นบันไดไปช้าๆ ตามไปด้วยมัลฟอย

"มาๆ ทำยังกับไม่มีแรง"หนุ่มร่างบางเข้ามาช่วยหิ้วหีบขึ้นบันไดไปอย่างทะมัดทะแมงผิดกับรูปร่างคุณชายที่แสนบอบบาง

"มองอะไร"ร่างบางชำเลืองตามอง แก้มของเขาเริ่มแทนที่ด้วยสีชมพู มัลฟอยเบือนหน้าหนีไปอีกทางอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่รอดสายตาแฮร์รี่ 'ทำไมชั้นต้องไปหวั่นไหวกับไอ้แว่นนี่ด้วย'มัลฟอยบ่นอย่างไม่เข้าใจตัวเอง

"เสียงหัวใจเต้นดังจนน่ารำคาญจริงๆนะ"ชายหนุ่มร่างสูงแหย่ ร่างบางหันมามอง หน้าแดงพอๆกับลูกตำลึง

"อะ..ไอ้บ้า"มัลฟอยเดินปึงปังเข้าห้อง ทิ้งแฮร์รี่ที่ยืนยิ้มอย่างพอใจไว้ด้านหลัง อีกไม่กี่นาทีต่อมามัลฟอยก็เดินออกมาจากห้องมีผ้าเช็ดตัวมาด้วย

"ชั้นจะนอนห้องนาย ส่วนนายก็ไปนอนห้องอื่น"มัลฟอยสั่งเหมือนเป็นบ้านตัวเอง

"ชั้นจะนอนห้องชั้น"แฮร์รี่ค้านเสียงแข็ง

"แต่ว่า...."

"ผู้ชายกับผู้ชายจะเป็นอะไร หรือนายขัดข้อง"ร่างสูงพูดกวน สีหน้าเจ้าเล่ห์

"อะ....อะไรเล่า จะนอนก็นอนสิ"มัลฟอยวิ่งหนีเข้าห้องน้ำ แต่ก็ยังไม่วายถูกแกล้ง

"ให้ชั้นช่วยอาบมั้ย"แฮร์รี่แหย่อีกรอบ

"ไม่ต้องเลย ไอ้บ้า!"เสียงเล็กๆตอบกลับอย่างอารมณ์เสีย ร่างสูงยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินลงไปอาบน้ำข้างล่าง

ลมเย็นๆพัดเอื่อยเข้ามาทางหน้าต่าง แฮร์รี่จัดแจงปิดและล็อคประตูหน้าต่างทุกบานโดยรอบ ปิดไฟ และเดินขึ้นห้องช้าๆ เสียงสะอื้นแว่วออกมา แฮร์รี่เปิดประตูเข้าไปและเห็นมัลฟอยนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียง

"เป็นอะไร"แฮร์รี่ถามอย่างตกใจ เขาไม่เคยเห็นมัลฟอยอ่อนแอขนาดนี้มาก่อนเลย

"นายรู้มั้ยทำไมชั้นถึงต้องมาที่นี่"ร่างบางถามเสียงสั่น

"....ไม่รู้"ร่างสูงตอบเรียบๆ ใช่ เขาไม่เคยถามเลย ลืมไปซะด้วยซ้ำ ไม่เคยเลยนึกถึงเลย

"เป็นเพราะชั้นไม่มีบ้านยังไงล่ะ"มัลฟอยยิ้มเศร้าๆ

"หมายความว่า..."แฮร์รี่เริ่มเข้าใจเหตุผลที่เขาละเลยที่จะถามมัน

"ใช่ คฤหาสถ์มัลฟอยถูกยึด ชั้นไม่มีบ้านแล้วล่ะ...ชั้นเสียทุกอย่างแล้ว"น้ำตามากมายไหลอาบแก้มนุ่มสีชมพู ร่างบางโถมตัวเข้าหาอ้อมอกของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ แฮร์รี่มองหน้ามัลฟอย รู้สึกเจ็บปวด 'ทุกอย่างเป็นเพราะชั้นแท้ๆ'ร่างสูงก้มลงจุมพิตที่เปลือกตาบางของร่างเล็กเบาๆและไล่ไปตามรอยน้ำตา มือเล็กๆดันเข้าตรงอกของเขาเต็มแรง

"ทำอะไรน่ะ พอตเตอร์"มัลฟอยเบือนหน้าหนี ดูตกใจเล็กน้อย

"เอ่อ....ขอโทษนะ ชั้นคงเบลอๆ"แฮร์รี่ล้มตัวลงนอน พยายามข่มตาหลับ 'นี่มันอะไรเนี่ย'เสียงในหัวที่เหมือนเสียงรอนดังขึ้น ไม่นานนักก็มีเสียงปิดไฟและเสียงเตียงดังเอี๊ยดอ๊าดของมัลฟอย 'นายคงไม่ได้คิดอะไรบ้าๆหรอกนะ แฮร์รี่'เสียงเดิมๆถามเขาซ้ำไปซ้ำมา แฮร์รี่ขยับตัวไล่ความคิดและหลับได้ในที่สุด กลางคืนผ่านไปอย่างยาวนาน เงียบสงัด ไร้ผู้คน มีเพียงเสียงนกฮูกและเสียงใบไม้ไหวที่ดูเหมือนจะพยายามถามถึงความรู้สึกลึกๆของชายหนุ่มเจ้าของตาสีเขียวมรกต....