© Kyosan ✚ Rotten Lime V.16

Chapter 3

"ตื่นซะที คุณชาย สายโด่งแล้ว"เสียงร่าเริงแบบเสแสร้งดังขึ้นต้อนรับเช้าวันใหม่ ร่างเล็กที่อยู่บนเตียงหลับตาพริ้ม พยายามทำเป็นหลับ ทั้งที่ตื่นตั้งนานแล้ว

"...........งั้น.......ชั้นลงไปก่อนนะ...."แฮร์รี่พูดอย่างไม่ใส่ใจ รู้สึกผิดทั้งเรื่องที่เขาเป็นต้นเหตุให้มัลฟอยถูกยึดบ้าน และเรื่องที่เขาทำรุ่มร่ามกับมัลฟอย แฮร์รี่ปล่อยให้เท้าพาตัวเขาลงไปข้างล่าง โดยหันมามองประตูห้องแว่บหนึ่งก่อนจะเดินหายลงไปข้างล่าง เสียงบันไดลั่นเอี๊ยดอ๊าดเป็นสัญญานบ่งบอกให้ชายร่างเล็กลืมตาขึ้น เขาจับเปลือกตาตัวเองเบาๆก่อนจะถูมันอย่างแรงโดยไม่กลัวว่าตาจะเป็นอันตราย

"ชั้นโดนผู้ชายทำอย่างนี้หรอเนี่ย"ร่างเล็กบ่นด้วยน้ำเสียงขยะแขยงแต่ก็แปลกใจนิดๆที่หัวใจของเขาไม่คิดอย่างนั้น มัลฟอยวิ่งเข้าห้องน้ำและปล่อยให้สายน้ำไหลผ่านใบหน้าใสไปเรื่อยๆ ชุดนอนเปียกชุ่ม 'ชั้นไม่คิดอะไรบ้าๆแน่' ร่างเล็กคิดอย่างกระวนกระวาย แต่อีกมุมของหัวใจก็ปรารถนาจูบนั้นอีกซักครั้ง มัลฟอยเดินลงไปข้างล่างช้าๆโดยไม่สนใจที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้า น้ำหยดเป็นทางไปตามพื้นขัดมันอย่างดี ประตูห้องน้ำเปิดออกช้าๆเผยให้เห็นร่างสูงที่แข็งแรง ไหล่กว้าง ดูทะมัดทะแมงของชายหนุ่มผมดำยุ่ง ร่างเล็กมองชายหนุ่มที่ยืนหน้าห้องน้ำอย่างตกตะลึง หน้าแดงก่ำ ก่อนจะหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว

"อ้าว ตื่นแล้วหรอ"ร่างสูงทักอย่างเรียบง่าย เช็ดผมตนเองอย่างลวกๆ ก่อนจะหยิบแว่นบนตู้ข้างห้องน้ำมาใส่

"แล้วไปทำอะไรมา ทำไมเปียกโชกแบบนั้นล่ะ"พูดจบเขาก็เดินเข้ามาและห่มร่างเล็กที่ยืนสั่นเพราะความหนาวด้วยผ้าเช็ดตัวผืนบาง

"อย่ามาแส่เลย พอตเตอร์"มัลฟอยบอกปัดๆ และไม่มองหน้าเขา

"หยิ่งเหมือนเดิม"แฮร์รี่ก้มลงเช็ดหัวร่างเล็กเบาๆและยิ้มน้อยๆให้กับใบหน้ามุ่ยของร่างเล็ก

"ยิ้มอะไรมิทราบ"มัลฟอยเงยหน้าถามอย่างไม่พอใจ ตาสีเทาที่เต็มไปด้วยความหยิ่งจองหองมองแฮร์รี่อย่างหาเรื่อง

"ก็เพราะนายน่ารักไง"แฮร์รี่บอกเสียงหวาน 'ไหนๆก็ไหนๆแล้วแหย่ซักหน่อยก็ยังดี'

"ขยะแขยงน่า ผู้ชายกับผู้ชายจะไปรักกันได้ไง นายพูดผิดแล้วพอตเตอร์"มัลฟอยบ่นปนขำ

"ทำไมจะไม่ได้"แฮร์รี่พูดเสียงจริงจัง ยื่นหน้าเข้าไปใกล้แก้มของร่างบาง ร่างนั้นผงะก่อนจะหันไปอีกทาง หน้าแดงเหมือนมะเขือเทศ

"หึ ไปอาบน้ำซะนะ เดี๋ยวจะได้ไปกัน"แฮร์รี่พูดเสียงปนหัวเราะ เสยผมอย่างเหม่อลอย จ้องมองหลังของร่างเล็กอย่างพอใจ

"ไปไหน"มัลฟอยถามเสียงเกร็ง ชำเลืองตามองแฮร์รี่ก่อนจะเขยิบออกห่างไปอีกร่วมเมตร

"กินข้าวข้างนอก"แฮร์รี่ตอบเสียงร่าเริงที่มาจากใจจริง เขาเดินขึ้นไปข้างบนและอีกไม่นานก็ลงมาพร้อมกับชุดเสื้อยืดตัวหลวมโครก และกางเกงยีนตัวที่ใหม่ที่สุดในบ้าน ร่างสูงมองร่างเล็กครู่หนึ่งก่อนจะไล่ขึ้นไปอาบน้ำ อีกครึ่งชั่วโมงต่อมาร่างเล็กก็เดินลงบันไดมาช้าๆ ใส่เสื้อคลุม กางเกงยีน และกำลังง่วนอยู่กับการเก็บไม้กายสิทธิ์ลงกระเป๋า

"ชุดนี้หรอ"แฮร์รี่เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ และไล่มองตั้งแต่หัวจดเท้า

"ใช่ มีปัญหาตรงไหนหรอ พอตเตอร์"มัลฟอยถามหยิ่งๆ ยืนวางมาดคุณชายบนขั้นบันได

"ก็ไม่มีหรอก แค่อยากจะบอกนายว่า ที่นี่เป็นถิ่นมักเกิ้ล.......ก็เท่านั้น"แฮร์รี่มองจากหัวจดเท้าอีกรอบ

"อ้อ แต่ชั้นไม่มีชุดมักเกิ้ลนี่"มัลฟอยบอกหน้ามุ่ย ก้มมองชุดตัวเองอย่างเสียดายในความหล่อ

"งั้นรอแป๊ป"ร่างสูงยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินขึ้นไปข้างบนไม่นานนักเสื้อยืดตัวโต และกางเกงยีนก็ถูกโยนลงมา มัลฟอยมองมันช้าๆอย่างแปลกใจ และเงยหน้าถามแฮร์รี่ที่พึ่งเดินลงมา

"ใส่นี่หรอ"ร่างบางถามแม้จะรู้คำตอบดี 'ใส่ทั้งๆที่มีกลิ่นของนายเต็มไปหมดเนี่ยนะ'ร่างบางคิด หน้าเริ่มแดงอีกรอบ

"ใช่ ไม่ต้องห่วงหรอก ซักแล้ว"ร่างสูงพูดเรียบๆเมื่อเห็นว่าร่างบางดมอย่างเอาเป็นเอาตาย ร่างบางเงยหน้ามองก่อนจะเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ และออกมาในสภาพไม่ต่างกับแฮร์รี่นัก ร่างสูงจัดการล็อคบ้านและเดินกุมมือร่างบางออกไปเงียบๆ ท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่นที่พร้อมต้อนรับคนทั้งสอง.....

Chapter 4

แดดอ่อนๆสาดส่องไปตามทางเดินระหว่างซอกตึกแคบๆ ผมบลอนด์ลู่ไสวไปตามแรงลมพัดเข้ากับใบหน้าสีชมพูสวยทำให้คนมองอดหน้าแดงไม่ได้

"ยิ้มอะไรพอตเตอร์ ชักจะดูปัญญาอ่อนเข้าไปทุกที"ร่างบางเงยหน้ามอง แม้เขาจะไม่ได้รังเกียจมากนักแต่ก็อดที่จะกัดไม่ได้

"ช่างชั้นเถอะ , เดินเร็วๆ นายนี่เป็นเต่าหรือไง"ร่างสูงบ่ายเบี่ยงและวกเข้าเรื่องอื่นอย่างรวดเร็ว

"ก็หัดก้าวให้สั้นๆหน่อย แล้วดูมากุมมือแบบเนี้ย เดี๋ยวหน้าหล่อๆชั้นทิ่มลงดินจะว่าไง"ร่างบางโวยพร้อมกับวิ่งเหยาะตามแรงลากจากมือใหญ่ที่กุมมือเขาไว้

"ก็เละไงถามได้"ร่างสูงตอบกวนๆและเลี้ยวเลียบไปตามถนนแคบๆ และหยุดตรงหัวมุมถนนใหญ่ เขาเดินนำเข้าไปในร้านอาหารสไตล์ตะวันออกแห่งหนึ่ง มูลี่อักษรจีนเรียงรายไปตามกำแพง โปสเตอร์สีชาของสถานที่สำคัญต่างๆ แปะรอบผนังสีขาวแดงสะอาด ร้านนี้ตั้งอยู่บนถนนใหญ่ที่คนดูหนาตา แต่กลับไม่มีค่อยมีลูกค้า คงเป็นเพราะย่านนี้เป็นชั่วโมงเร่งด่วน เลยไม่มีใครสนใจที่จะนั่งทอดหุ่ยในร้านแบบนี้มากนัก แฮร์รี่เลือกโต๊ะข้างกำแพง ก่อนจะลุกไปสั่งอาหารที่เค้าท์เตอร์

"อ้าว แฮร์รี่ ไม่เจอกันนานเลยนะ เอาอะไรดีล่ะ"ชายผอมแก้มตอบ ท่าทางใจดีและเป็นมิตรผู้เป็นเจ้าของร้านทักทายอย่างเป็นกันเอง แฮร์รี่ยืนคิดอยู่ซักครู่และหันไปถามมัลฟอยที่นั่งเต๊ะท่าและมองผ่านกระจกหน้าร้านดูสาวๆ

"ชั้นเอาแบบนายละกัน"มัลฟอยตอบเรียบๆและยังคงเต๊ะท่าไม่เลิก

"แล้วถ้าสั่งอ้วกมานายจะกินมั้ยล่ะ"แฮร์รี่ถามแบบฉุนๆ

"ก็ถ้านายกินชั้นก็กิน"มัลฟอยตอกกลับ แฮร์รี่จึงจำต้องสั่งเหมือนกันสองชาม เจ้าของร้านยิ้มอย่างใจดีก่อนจะหันหลังกลับไปในครัว

"อินเซนดิโอ"เสียงทุ้มๆของเจ้าของร้านดังขึ้นเงียบๆแต่ค่อนข้างชัดเจน มัลฟอยหันมามองอย่างแปลกใจก่อนจะส่งสายตาเป็นเชิงถามให้แฮร์รี่ เขาพยักหน้าหงึกๆเป็นเชิงตอบรับก่อนจะหันไปรับถ้วยจากเจ้าของร้านและเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ

"พ่อมดมาอยู่ในร้านอาหารกลางเมืองมักเกิ้ลเนี่ยนะ"มัลฟอยเอ่ยอย่างตกใจ

"ก็คนที่เข้ามาในร้านนี้ก็เป็นพ่อมดแม่มดทั้งนั้นแหล่ะ"แฮร์รี่พูดเรียบๆและชี้ให้ดูแต่ละคนในร้าน มัลฟอยมองอยู่ซักครู่และหันไปจัดการกับบะหมี่น้ำชามใหญ่และยกมันขึ้นมาซดน้ำอย่างกระหาย

"โอ๊ย!"มัลฟอยร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อนิ้วโดนน้ำต้มลวก ชามที่ถูกปล่อยอย่างกระทันหันร่วงลงสู่พื้นและแตกกระจัดกระจาย คนทั้งร้านที่มีอยู่น้อยนิดหันมามองแว่บหนึ่งก่อนจะหันกลับไป

"ขอโทษครับอาเหม่ย"แฮร์รี่บอกเจ้าของร้าน แต่เขาเพียงแต่ยิ้มและโบกไม้กายสิทธิ์ครั้งหนึ่ง ถ้วยก็กลับเรียงเป็นใบเดิมวางบนโต๊ะ แฮร์รี่น้อมตัวเป็นเชิงขอบคุณและคว้ามือร่างบางมาดูอย่างรวดเร็ว นิ้วโป้งบวมแดงเนื่องจากน้ำที่ร้อนมากๆ เขาเป่ามันซักพักก่อนจะบรรจงใช้ปากทำให้มันหายร้อน ร่างบางหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆก่อนจะชักมือกลับอย่างรวดเร็ว แต่ก็ถูกคว้าเอาไว้อีก

"อยู่เฉยๆเถอะ"ร่างสูงดุ และเป่ามือของร่างบางเบาๆ จูบนิ้วของเขาอย่างไม่รังเกียจ เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าของเขาพันนิ้วโป้งไว้อย่างเรียบร้อย ก่อนจะหันไปสั่งใหม่อีกชาม

"ไม่เอาแล้ว อิ่มแล้วล่ะ"ร่างบางเอ่ยเรียบๆและก้มดูนิ้วตัวเอง

"นายกินไปนิดเดียวเองนะ เดี๋ยวก็เป็นลมหรอก"แฮร์รี่บ่นด้วยความเป็นห่วง

"ถ้าไม่สั่งใหม่ก็ต้องกินเพิ่มเข้าไป ตัวก็เล็ก ยังมาทำเป็นเก่งอีก"แฮร์รี่ใช้ตะเกียบม้วนเส้นในชามของเขาขึ้นมาและเป่ามันซักครู่ก่อนจะยื่นให้มัลฟอยที่นั่งกุมมือ มัลฟอยลังเลอยู่ซักพักก่อนจะจำนนต่อความหิว คำแล้วคำเล่าที่ถูกป้อนใส่ปากเล็กของชายร่างบาง ไม่นานนักทั้งคู่ก็จ่ายเงินและกล่าวขอบคุณอาเหม่ยเจ้าของร้าน

"กลับทางเตาผิงมั้ย ลุงพึ่งจะเปิดใช้เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว"แฮร์รี่ชักชวนมัลฟอย ก่อนจะเดินจูงมือร่างเล็กที่เดินต้อยๆตามเขาไปทางหลังร้าน

"อาเหม่ยครับ ขอยืมเตาผิงได้มั้ยฮะ"แฮร์รี่ขออนุญาตเจ้าของร้านที่ยิ้มอย่างใจดี

"ตามสบายเถอะนะ แต่แคบแล้วก็ฝุ่นเยอะหน่อย ไม่ได้ใช้มาเป็นปีแล้ว"อาเหม่ยบอกเสียงร่าเริง ออกจะเขยิบถอยหลังออกมาเพื่อให้ทางสะดวก แฮร์รี่มองหาบางสิ่งและก็เจอในไม่ช้า กระปุกใบย่อมที่บรรจุผงสีเขียวเป็นประกาย แฮร์รี่หยิบมันออกมาหยิบมือหนึ่งก่อนจะโปรยลงไปบนเปลวไฟสีแดงคุถ่าน มันลุกพรึ่บกลายเป็นสีเขียวทันที มัลฟอยไอเบาก่อนจะปัดจมูกอย่างวุ่นวาย แฮร์รี่มองอาการของเขาและโอบร่างบางเข้ามาสู่อ้อมอก จมูกเป็นสันของชายร่างเล็กชนเข้ากับแผงอกกว้างของร่างสูงอย่างจัง พร้อมกับที่ร่างสูงก้าวเข้าไปในเตาผิง

"เลขที่4ซอยพรีเว็ต"แฮร์รี่ตะโกนดังๆหนึ่งครั้ง ทั้งสองหมุนวนอยู่ในเปลวไฟซักพัก แฮร์รี่รู้สึกเหมือนว่าเขาเห็นรอยยิ้มแสยะของอาเหม่ยแว่บหนึ่งก่อนที่ทั้งคู่จะหมุนขึ้นไปสู่ทางแคบและการเดินทางก็สิ้นสุดลง ทั้งคู่ก้าวออกมาจากเตาผิงช้าๆ แต่ที่นี่ไม่ใช่บ้านเดอร์สลีย์ แต่กลับกลายเป็นร้านทะมึนๆแห่งหนึ่งแทน อากาศอับชื้นลอยมาเตะจมูก และตามมาด้วยกลิ่นเหม็นชวนคลื่นเหียนอีกมากมาย 'ที่นี่มันที่ไหนกัน' แฮร์รี่และมัลฟอยคิดพร้อมกับก้าวออกมาจากร้านนั้น แฮร์รี่จำร้านนี้ได้แม่นนัก และเช่นเดียวกันมัลฟอยก็จำได้เหมือนกัน ที่ๆเขามาติดต่อธุรกิจมืดกับพ่อบ่อยๆและมักจะขอซื้อมือแห่งความรุ่งโรจน์นั่น ที่นี่คือ 'ตรอกน็อกเทิร์น' ความงุนงงของทั้งสองยังไม่หายไปดีนัก ชายแก้มตอบท่าทางใจดีก็ก้าวตามออกมาจากร้าน เขาแสยะยิ้มและจ้องมองมัลฟอยไม่วางตา เขาบ่นขมุบขมิบ เสียงทุ้มๆแหบกร้าวที่ใช้ทักทายกับพวกเขาเมื่อครู่ดังลอดออกมาจากปากที่บิดเบี้ยวเพราะรอยยิ้มนั่น

"สวัสดีคุณมัลฟอย........ยินดีที่ได้เจอคุณอีกครั้ง"