© Kyosan ✚ Rotten Lime V.16

ในที่สุด สติก็ขาดผึง สปอยล์จนบ้าซะเอง ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ขอลงตอนแรกให้ชิมลางความเน่าดูก่อน ถ้าเน่าไม่มากก็จะแต่งต่อ แต่ถ้าทุกคนยืนยันว่าเน่าอย่างแรง ก็จะเก็บไว้อ่านคนเดียว คงไม่ว่านะ

แต่ขอแจ้งว่าฟิคเรื่องใหม่

1.ไร้ชื่อเรื่อง เพราะลูจังกำลังอยู่ในระหว่างทำงานหัวปั่น(เพราะไอ้แว่นเรื่องมาก)

2.เน่า เน่า เน่า เตือนแล้ว อย่าลืมว่า ไอ้แว่นแต่งอะไรไม่เป้น กิตติศัพท์การแต่งฟิคไร้พล็อตเป็นของแท้!

3.มันเป็นฟิควาย วาย วาย วายโว้ยยยย Y อ่ะ Yaoi น่ะรู้จักมั้ย ไม่ชอบ เกลียด ขยะแขยง รับไม่ได้ ยี้ แหวะ จะอ้วก ก็ปิด ปิด ไป ซะ โว้ยยยยย

4.แต่งเอง เข้าใจมะ ไม่ได้ลอกใครมา ความบ้าส่วนตัว ใครลอกฟิคเดี๊ยน อย่าหวังว่าจะตายดีฮ่ะ จะดำแม่น้ำไนล์ หรือปีนเอเวอเรสต์ ไม่สะท้านอยู่แล้ว ฮิ้วววว

จบโซนบ่นงี่เง่า ไร้สาระ สิ้นเปลืองเนื้อที่ และน่าเบื่อChapter 1

ชายหนุ่มร่างสูงผมดำปรกหน้าแหงนมองภายนอกปราสาทท่ามกลางเพื่อนนักเรียนร่วมชั้น และรุ่นน้องที่กำลังรอการมาของรถไฟด่วนฮอกวอตส์ รอยยิ้มเศร้าๆปรากฎขึ้นบนใบหน้าเรียวยาว แฮร์รี่จดจำภาพสุดท้ายให้ติดตา สถานที่ๆทำให้เขามีวันนี้ ฮอกวอตส์จะยังคงยิ่งใหญ่ต่อไป... เขากระชับเสื้อคลุมให้แนบกับตัว ก่อนจะหันหลังและออกเดิน ปีเจ็ดของแฮร์รี่ได้จบลงอย่างสงบสุข โวลเดอมอร์ถูกกำจัด แลกด้วยชีวิตของสมาชิกภาคีหลายคน เสนปยอมฆ่าดัมเบิลดอร์เพื่อจะได้แทรกตัวเข้าไปในหมู่ผู้เสพความตายโดยมีเจตนาร่วมมือกับภาคีแอบแฝงอยู่ มักกอนนากัลได้ถูกแต่งตั้งเป็นอาจารย์ใหญ่และเสนปได้เป็นรองอารย์ใหญ่ ตระกูลของเหล่าผู้เสพความตายล่มสลาย รวมไปถึงตระกูลมัลฟอย ลูเซียสปริดชีวิตตัวเองเพื่อเลี่ยงกับการจับกุมของกระทรวง คฤหาสน์โดนยึดเป็นทรัพย์สินส่วนกลาง โดยที่อนุญาตให้นาร์ซิสซาอาศัยอยู่ได้แต่ห้ามออกไปไหน ส่วนทายาทของตระกูล...เดรโก มัลฟอย หายสาปสูญ คนส่วนใหญ่เชื่อว่าเขาได้ร่วมมือกับผู้เสพความตายและถูกสังหารไปแล้ว แต่ไม่มีใครยืนยันได้อย่างแน่นอน

แฮร์รี่เข้าทำงานเป็นมือปราบมารที่กระทรวงเวทมนตร์ร่วมกับดีน เขาอาศัยอยู่ที่กริมโมลด์เพลสเนื่องจากได้รับมรดกจากซีเรียส มีเพื่อนๆมาแวะหาเป็นครั้งคราว รอนทำงานเกี่ยวกับด้านกีฬาในกระทรวงและคบอยู่กับเฮอร์ไมโอนี่ที่ทำงานเป็นผู้บำบัดประจำเซนต์มังโก เฟร็ดและจอร์จยังคงทำธุรกิจร้านเกมกลวีสลีย์เช่นเดิม และดูจะได้เงินดีไม่เบา เพราะไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมาพวกนั้นพาเขาไปเลี้ยงเนื่องในโอกาสที่จบจากฮอกวอตส์

แฮร์รี่เดินทางกลับจากกระทรวงไปยังบ้านเลขที่สิบสอง เขาได้รับการลาพักร้อนหลังจากที่ทุ่มตัวทำงานให้กับกระทรวงในเรื่องการตามจับผู้เสพความตายที่ยังหลงเหลืออยู่ จดหมายมาถึงที่โต๊ะเมื่อเช้านี้พร้อมกับเงินก้อนหนึ่งที่ให้เขาไปใช้ชีวิตนอกกระทรวงสามเดือน ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งนั่งอ่านจดหมายทวนช้าๆพร้อมกับทิ้งตัวลงบนเตียงผ้าขาวสะอาด บ้านซีเรียสถูกทำความสะอาดใหม่ดูน่าอยู่ขึ้นมากหลังจากสองปีที่แล้วที่แฮร์รี่ได้มาเห็นครั้งแรก รูปของแม่ซีเรียสถูกย้ายออกไปได้โดยพ่อมดแม่มดที่ชำนาญหลายคน โดยขึ้นไปอยู่ที่ห้องนอนชั้นบน ครีเชอร์ยังคงอยู่แต่น้อยครั้งนักที่มันจะโผล่หน้ามาให้แฮร์รี่เห็น มันทำทุกอย่างตั้งแต่จัดเตียงไปจนถึงทำอาหาร แฮร์รี่ไม่เคยเห็นมันไปไหนนอกจากหมกตัวอยู่ในห้องกับรูปนายผู้หญิงของมัน มีเพียงเสียงสะอึกสะอื้นเท่านั้นที่ยังทำให้เขาได้รู้ว่ามันยังไม่ได้หายไปไหน

แฮร์รี่วางจดหมายลงบนโต๊ะหัวเตียง สายตาเหลือบไปเห็นหีบใบใหญ่ที่เขาเคยใส่ของถูกอย่างเพื่อไปเรียนที่ฮอกวอตส์ เขาเปิดหีบออกช้าๆและหยิบเสื้อคลุมเนื้อบางขึ้นมา ภาพของเด็กผู้ชายหน้าเสี้ยมแหลมที่ไม่มีวันลืมลอยเข้ามาในความคิด คนแรกที่เขาได้รู้จักในฮอกวอตส์และคนสุดท้ายที่เค้าจะนึกถึงเมื่อมีเรื่องทุกข์ใจ...เดรโก มัลฟอย คู่อริตลอดกาล แฮร์รี่นั่งยิ้มให้กับความทรงจำเก่าๆทั้งดีและไม่ดี หลังผิงข้างเตียง แหงนหน้ามองเพดานอย่างเหม่อลอย ของในหีบถูกหยิบออกมาเรื่อยๆ จนถึงเศษกระจกของซีเรียส แฮร์รี่นึกอะไรบางอย่างออก เขาลุกพรวดขึ้นไปดูปฏิทิน มันบอกวันที่ 31 สิงหาคม เขาฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าและเริ่มยัดทุกอย่างลงกระเป๋าใบใหญ่ อีกไม่กี่นาทีต่อมาตู้เสื้อผ้าก็หายไปเกินครึ่งโดยลงไปอยู่ในกระเป๋าคู่ใจของแฮร์รี่ เขาหันไปทางกรงของเฮ็ดวิกซึ่งว่างเปล่า แฮร์รี่วางแผนที่จะไปฮอกวอตส์อีกครั้งในวันพรุ่งนี้ การเดินทางเส้นเดิมที่ไม่ใช่ในฐานะนักเรียนแต่เป็นศิษย์เก่า

*..............................................

เช้าวันรุ่งขึ้นเริ่มขึ้นอย่างร่าเริง แฮร์รี่ใส่เสื้อยืดตัวเก่งทับด้วยเสื้อคลุมสีดำยาว เขาเขียนจดหมายแปะไว้ที่ประตูห้องนอนเพื่อให้ครีเชอร์ที่มาจัดเตียงทุกวันได้อ่าน เขาก้าวข้ามห้องรับประทานอาหารไปยังเตาผิงก่อนจะหยิบผงสีเขียวในตะกร้าเล็กๆข้าง สาดเข้าไปในเปลวไฟ

"ร้านหม้อใหญ่รั่ว"ร่างสูงหมุนไปรอบๆและผ่านไปยังเตาผิงต่างๆจนหยุด เขาก้าวข้ามออกไป ปัดเขม่าควันออกจากเสื้อคลุม เขากะจะแวะทักทอมเข้าของร้านแต่ไม่อยู่จึงจำเป็นต้องออกจากร้านไปก่อนอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก แฮร์รี่เดินทางต่อไปยังสถานีรถไฟคิงส์ครอส เขาขอพนักงานคุมรถไฟเพื่อที่จะร่วมขบวนไปด้วย พนักงานลังเลซักพักก่อนที่จะยอมเมื่อได้รู้ว่าแฮร์รี่เป็นนักเรียนที่เคยเรียนที่ฮอกวอตส์ อีกไม่กี่นาทีต่อมา แฮร์รี่ก็ขึ้นไปนั่งบนรถไฟ ตู้สุดท้ายที่ไม่มีใคร เขานั่งมองทิวทัศน์ไปเรื่อยๆระหว่างที่รถไฟวิ่งผ่านย่านชนบทไปเรื่อยๆ ประตูตู้ถูกเปิดออกเผยให้เห็นผู้มาใหม่ที่คุ้นหน้าคุ้นตา

"มีคนบอกว่าเห็นคุณมาที่นี่ แล้วขึ้นรถไฟมาด้วย ผมเลยมาดูด้วยตา......สวัสดีครับแฮร์รี่"เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลตัวสูงยื่นหน้าเข้ามาทักคนในตู้ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งตรงข้ามกับแฮร์รี่

"สวัสดีคอลิน....ไม่ได้เจอนานเกือบปีแล้วสินะ"แฮร์รี่ยิ้ม ก่อนจะยื่นช็อคโกแลตกบที่พึ่งซื้อมาจากรถเข็นให้ คอลินรับไว้แล้วยิ้ม

"มาทำอะไรหรอฮะแฮร์รี่ แล้วพวกเพื่อนๆของคุณล่ะฮะ"เด็กหนุ่มนั่งแกะกล่องช็อคโกแลตกบ หักแบ่งครึ่งและนั่งกินไปด้วย

"ก็ได้พักร้อนน่ะ เลยกลับมา เพื่อนๆไม่ได้มาหรอก ไม่ได้บอก ชั้นอยากมาคนเดียวมากกว่า"

"ดีจังนะฮะ... มือปราบมาร... ผมยังดีใจไม่หายเลย วันที่ได้รู้ว่า คนที่คุณก็รู้ว่าใคร หายไป...ตลอดกาล"

"ฮื่อ เหมือนเมื่อวานเลย ที่ชั้นฆ่าเขา"แฮร์รี่พูดเสียงเบา เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง คอลินมองปฏิกิริยาของแฮร์รี่ และไม่ได้พูดอะไรอีก จนบรรยากาศภายนอกเริ่มมืดลง

"เดี๋ยวผมกลับตู้ก่อนนะฮะ ต้องดูแลนักเรียนด้วย"คอลินหันมาบอกแฮร์รี่ ก่อนจะยืนขึ้น แฮร์รี่มองเข็มประธานนักเรียนที่ติดอยู่ที่อกของคอลินก่อนจะพยักหน้ายิ้มๆ

*.....................................................

รถไฟชะลอตัวช้าลง เสียงเหล็กกระทบกันดังก่อนที่รถไฟจะหยุดสนิท แฮร์รี่แบกกระเป๋าใบโตลงจากรถไฟ เสียงที่คุ้นเคยลอยมากระทบหู

"ปีหนึ่งทางนี้ พวกปีหนึ่งมาทางนี้ พวกเธอต้องข้ามเรือนะ ปีหนึ่งงงงง......"แฮกริดคำรามเสียงดัง แฮร์รี่เดินแทรกระหว่างเด็กนักเรียนเข้าไปหา แฮกริดมองเขาอย่างตกใจระคนดีใจ

'เจอกันหลังงานเลี้ยงนะ ไปรอที่กระท่อมก่อนก็ได้ถ้าไม่เข้าไปในงานเลี้ยง'แฮกริดกระซิบเบาๆ ก่อนจะกลับไปทำงานตามเดิมโดยหันมาขยิบตาให้ครั้งหนึ่ง

แฮร์รี่เดินลัดสนามไปเรื่อยๆจนถึงกระท่อมของแฮกริดที่เปิดไฟทิ้งไว้ เขาเปิดประตูเข้าไปเงียบๆ ไอ้เขี้ยวนอนหลับอยู่ตรงมุมห้อง เขาวางประเป๋าลงข้างเก้าอี้และนั่งลงอย่างอ่อนล้า ยิ้มให้กับตัวเอง แฮร์รี่หลับตาลงก่อนจะเผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว.....

*.......................................................

แสงแดดส่องกระทบใบหน้าของชายหนุ่ม เขากระพริบตาถี่ๆก่อนจะลืมตามองไปรอบๆ แฮร์รี่นอนแผ่อยู่บนเตียงนอนของแฮกริด ซึ่งตอนนี้นั่งหันหลังให้เขาอยู่ที่เตาไฟ เขาลุกขึ้นนั่งช้าๆ ก่อนจะลุกเดินเข้าไปหาแฮกริด

"อ้าว ตื่นแล้วเรอะแฮร์รี่"แฮกริดทักทายก่อนจะนั่งย่างไส้กรอกต่อไป"ว่าแต่ มาได้ไงเนี่ย ไม่บอกชั้นล่วงหน้า จะได้เตรียมตัวถูก"

"ก็อยากจะกลับมาดูว่าเป็นฮอกวอตส์ยังไงบ้าง ได้ลาพักร้อนน่ะฮะ"แฮร์รี่ตอบยิ้มๆก่อนจะรับไส้กรอกย่างมาจากแฮกริด โดยมีไอ้เขี้ยวนั่งแทะไส้กรอกอยู่ใต้โต๊ะ

"งานเป็นไงบ้างล่ะ"ชายร่างยักษ์ถามพร้อมกับดับเตาไฟด้วยถังน้ำและหันหน้ามาคุยกับแฮร์รี่ตรงๆ

"ดีฮะ เหนื่อยหน่อย เหลือผู้เสพความตายอีกไม่กี่คนที่ตามตัวไม่เจอ กระทรวงก็เร่งจับอยู่ คงเจอเร็วๆนี้ล่ะฮะ เว้นก็แต่...."แฮร์รี่ลดเสียง หน้าเครียดลงวูบหนึ่ง เค้ารู้สึกได้ว่าแฮกริดกำลังจ้องเค้าอยู่ จึงพูดออกมาอย่างรวดเร็ว

"มัลฟอย.... ไม่มีใครเจอเขาอีกเลยเกือบ 1 ปีที่ผ่านมา"

".....มัลฟอย....."แฮกริดรำพึงเบาๆ ก่อนที่จะลุกขึ้นพรวดพราดทำเอาแฮร์รี่ตกใจ

"เอ้อ! ชั้นมีสอนนะ เธอจะนอนที่นี่หรือเปล่า บางทีคงต้องหาอะไรกินเองแล้วล่ะ"

"ไม่เป็นไรฮะ ผมไปพักที่ฮอกมี้ดจะสะดวกกว่า แล้วเจอกันนะฮะแฮกริด"แฮร์รี่ยิ้มกว้าง

"อื้ม แต่บางทีชั้นคงไม่สะดวกนักร็อก เธอก็รู้"แฮกริดพูดเสียงครื้นเครงก่อนจะเดินออกไป

แฮร์รี่เล่นกับไอ้เขี้ยวอยู่อีกพักหนึ่งก่อนที่จะก้มลงหยิบกระเป๋าและเดินออกไป เขามองไปรอบๆตัวอย่างเรื่อยเปื่อยพร้อมกับฮัมเพลงประจำโรงเรียนไปพลาง แฮร์รี่จองห้องพักที่โรงแรมที่หนึ่งซึ่งอยู่ใกล้กับร้านใหม้กวาดสามอันและสามารถมองเห็นเพิงโหยหวนได้จากหน้าต่างบานที่ติดถนน แฮร์รี่วางกระเป๋าลงข้างตู้เสื้อผ้าไม้ ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างและชะโงกหน้าลงไป ผู้คนบนถนนเดินกันขวักไขว่แต่ไม่หนาแน่นและพลุกพล่านแบบลอนดอน ส่วนใหญ่จะเป็นพ่อมดแม่มดที่มาหาอะไรรองท้องในช่วงสาย แฮร์รี่กวาดสายตามองไปเรื่อยเปื่อยก่อนจะไปสะดุดที่ใครบางคน แฮร์รี่เพ่งมองคนๆหนึ่งที่ยืนท้าวรั้วกั้นของเพิงโหยหวน ผมบลอนด์ที่ต้องประกายแสงแดดลู่ไปตามแรงลม ท่าทางการยืนที่มักไว้ตัวและดูหยิ่ง แฮร์รี่วิ่งลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็วแต่แค่พริบตาเดียวชายคนนั้นก็หายไปแล้ว เขากวาดตามองไปรอบๆแต่ก็ไม่พบคำตอบที่จะทำให้หายสงสัยได้ จึงต้องจำใจเดินกลับโรงแรม สมองเต็มไปด้วยความสงสัย แวบแรกแฮร์รี่คิดว่านั่นคือคนที่เค้ารู้จักแต่เมื่อนึกดูอีกที การแต่งตัวที่มอมแมมและผมบลอนด์ที่ยุ่งและดูขุ่นมัวจึงทำให้แฮร์รี่ลังเลที่จะปักใจเชื่อว่านั่นคือเดรโก มัลฟอย ทายาทผู้เสพความตายที่เขาตามหามาตลอดหลายเดือน หรือว่านั่นจะเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาที่เขาสร้างขึ้นมาเอง....