The Lost Memory#2
posted on 28 Oct 2005 18:40 by nakyorusanto in My-Fictionsมาลงอีกแล้ว ฮ่ะๆ แบบไม่เป็นทางการ ขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านมากๆเลยนะ
แล้วก็ขอบคุณสำหรับคำชมด้วย ตอนนี้ยังคงความเหียกเช่นเดิม แต่จะลงต่อ
อยากได้ติมากๆเลย เพราะบางทีโตไปไม่มีงานทำ อาจเป็นนักเขียนก็ได้
Chapter 2
เสียงเคาะประตูจากภายนอกปลุกแฮร์รี่ให้ตื่นจากนิทรา เขาควานหาแว่นบนโต๊ะข้างเตียงก่อนจะลุกไปเปิดประตู ชายหน้าตายิ้มแย้มยื่นจดหมายให้เขา บอกว่ามีคนส่งมาเมื่อเช้าโดยนกฮูกตัวเล็กๆ แฮร์รี่กล่าวขอบคุณ เขานั่งลงบนเตียงก่อนจะพลิกดูซองจดหมายสีน้ำตาลที่จ่าหน้าซองถึงเขาก่อนจะเปิดดูเนื้อความข้างในที่เขียนมาว่า
'ไงแฮร์รี่ ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน ชั้นเพิ่งรู้ข่าวเมื่อวานว่านายกับดีนได้พักร้อน
ไม่เห็นชวนเลยนะเพื่อน แต่ยังไงตอนนี้ชั้นก็ยุ่งพอควรล่ะ ทั้งเรื่องกฎกีฬา
ควิชดิชเวิลด์คัพ แล้วก็ยังต้องไปรับไปส่งเฮอร์ไมโอนี่อีก ยุ่งชะมัดเลย นาย
ไปเที่ยวไหนส่งข่าวมาบ้างนะ เที่ยวให้สนุกนะเพื่อน หาสาวควงให้ได้ล่ะ
ฮ่ะๆ โชคดีนะเพื่อนรัก
ปล.หวังว่านายคงจะไม่ว่าอะไรถ้าชั้นจะตัวอย่างการ์ดมาด้วยนะ'
แฮร์รี่หยิบการ์ดที่แนบในซองจดหมายออกมาดู มันเป็นการ์ดแต่งงานของรอนและเฮอร์ไมโอนี่ เขายิ้มน้อยๆก่อนจะเก็บการ์ดและจดหมายลงซอง และวางไว้ในกระเป๋าเสื้อผ้า แฮร์รี่นั่งเขียนจดหมายอยู่ซักพักจึงหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป อีกห้านาทีต่อมาแฮร์รี่ก็ได้ยื่นจดหมายที่จ่าหน้าซองถึงรอนให้เจ้าของโรงแรมที่เค้าน์เตอร์เนื่องจากเขาไม่ได้นำเฮ็ดวิกมาด้วย เขาก้าวเท้าออกไปสู่ถนนที่สาดส่องไปด้วยแสงแดดอ่อนๆเพื่อหาข้าวเช้ารับประทาน แฮร์รี่เดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย เขาเลี้ยวไปตามซอยต่างๆที่ลดเลี้ยวจนสุดท้ายก็มาหยุดที่บาร์เหล้าขายอาหารแห่งหนึ่ง แฮร์รี่ไม่มีทางเลือกเมื่อท้องของเขาเริ่มประท้วง เขาเดินเข้าไปข้างใน บรรยากาศรอบๆดูอึมครึมและมืดทึบ แฮร์รี่เลือกนั่งโต๊ะติดหน้าต่าง พร้อมกับเหม่อมองออกไปข้างนอก เด็กเสิร์ฟคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา แฮร์รี่เหลือบตามองและก็ต้องตกใจเมื่อคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาคือเดรโก มัลฟอย
"มัลฟอย!"แฮร์รี่ลุกพรวดขึ้น คิ้วขมวดมุ่น อีกฝ่ายก็มีอาการเช่นเดียวกับเขา ด้วยความไม่รอช้ามัลฟอยกระชากผ้ากันเปื้อนออกจากเอวและวิ่งออกจากร้านไป แฮร์รี่วิ่งตามไปติดๆจนในที่สุดเขาก็ต้องหยุดคนร่างบางข้างหน้าด้วยการกระชากข้อมือไว้สุดแรง ร่างบางชะงักด้วยแรงกระชากก่อนจะเซถลาเข้าสู่อกกว้างของแฮร์รี่ มัลฟอยอึ้งอยู่พักหนึ่งก่อนจะผลักแฮร์รี่ออกอย่างแรง ใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวนั้นทำให้ชายหนุ่มผมดำยืนนิ่ง
"ทำไม..นายถึงมาอยู่....ที่นี่"แฮร์รี่พูดเบาๆปนหอบ คำถามมากมายอัดอั้นอยู่ในหัวแทบจะระเบิดออกมา คนที่เขาตามหามาตลอดกลับมาอยู่ในที่ๆเขานึกไม่ถึง
"มิน่าล่ะ...ชั้นถึงไม่เคยเจอนายเลย..."แฮร์รี่มองมัลฟอยนิ่ง ดูเหมือนว่านั่นจะทำให้คู่อริอารมณ์เดือดขึ้นไปอีก มัลฟอยเดินหนีเขาเข้าไปในบ้านข้างๆ แฮร์รี่เดินตามเข้าไปด้วยความสงสัย
"ชั้นหนีนายไม่พ้นสินะ..."มัลฟอยพูดเบาๆ เขาหันดวงตาที่แดงก่ำมามองร่างสูง
"พอใจรึยังล่ะ! สะใจนายรึยัง! นี่ไง ชั้นยืนอยู่นี่แล้ว ฆ่าชั้นสิ! นายตามหาชั้นอยู่ไม่ใช่รึไง! ฆ่าชั้นให้ตายตามพ่อไปเลยสิ!"มัลฟอยระเบิดอารมณ์ลั่น แฮร์รี่ยืนมองคนร่างบาง ไม่รู้จะทำยังไง
"ยืนนิ่งทำไมล่ะ! ชั้นไม่มีอะไรให้เสียแล้ว ตระกูลชั้น...เงิน....ทรัยพ์สิน....ถูดยึดหมดแล้ว!! ชั้นไม่เหลืออะไรแล้ว นายได้ยินมั้ย!! ชั้นไม่เหลืออะไรอีกแล้ว!! ฆ่าชั้นซะเลยสิ ฆ่าให้ตายไปเลย ชั้นไม่ทนอีกแล้ว ชั้นไม่เหลืออะไรอีกแล้ว!!!!"มัลฟอยเดินเข้าไปผลักแฮร์รี่กระแทกกับกำแพง เขาระบายความแค้นลงกับแฮร์รี่ด้วยการชกต่อย ทำเหมือนกับว่าแฮร์รี่เป็นตุ๊กตาตัวหนึ่ง ร่างสูงไม่ได้ตอบโต้กลับยืนนิ่งให้มัลฟอยทุบต่อยอย่างโดยดี ไม่แม้แต่จะปริปากแสดงความเจ็บปวดออกมา
"ดูชั้นสิ! ต้องมาทำงานที่บาร์หาเงินเลี้ยงตัวเองกับแม่...กลับไปอยู่ที่บ้านก็ไม่ได้ ต้องทนมาอยู่ที่แบบนี้!! นายเคยเข้าใจมั้ยว่าพวกเราไม่เคยมีความสุข!! ชั้นเกลียดนายพอตเตอร์!! ชั้นเกลียดนาย!!"มัลฟอยต่อยเข้าที่ใบหน้าของแฮร์รี่ที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเต็มแรง ปากและคิ้วที่แตกมีเลือดไหลซึม
"เอาสิ ชกซะให้พอใจเลย ชกให้มันตายไปเลยก็ได้....ถ้ามันทำให้นายดีขึ้น...."แฮร์รี่พูดเหนื่อยๆ มัลฟอยชะงักนิดหนึ่งแต่เมื่อเห็นรอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของคนที่เขาเกลียด เขาก็ซัดหมัดตามไปอีกจนร่างสูงล้มคว่ำ แฮร์รี่หายใจหอบก่อนจะไอออกมา
"....ทำไมหยุดซะล่ะ....มีแรงแค่นี้หรอคุณหนูผู้สูงศักดิ์....หรือเกิดใจอ่อนขึ้นมา...."ชายหนุ่มพูดเสียงเบา ทิ้งท้ายด้วยเสียงหัวเราะที่ตั้งใจยั่วอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านของมัลฟอย ร่างบางก้มตัวลงไปกระชากคอเสื้อของร่างที่นอนอยู่บนพื้น แววตาสีเทาเย็นชามองลึกเข้าไปในแววตาสีเขียว และด้วยสาเหตุอะไรก็ตาม หยดน้ำตาใสๆได้ไหลออกมาจากตาสีซีดคู่นั้น แฮร์รี่ตกตะลึงพร้อมกับพยุงตัวขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างกายเจ็บแปลบ
"เฮ้...นี่นายร้องไห้ทำไม...."แฮร์รี่ได้แต่นั่งมองมัลฟอยที่ตาแดงก่ำโดยไม่รู้จะช่วยอะไรนอกจากยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เท่านั้น"เช็ดซะ..."มัลฟอยเงยหน้ามองแฮร์รี่ก่อนที่จะปัดความหวังดีทิ้งและเดินออกไป แฮร์รี่ยังคงเดินตามไปด้วย ไม่ลดละความพยายาม 'เรื่องอะไรจะปล่อยนายไป... '
"ตามมาทำไม อยากจับชั้นไปส่งกระทรวงมากนักสิ...เอาสิ จับเลย"มัลฟอยยื่นแขนท้าทาย แต่ก่อนที่แฮร์รี่จะได้พูดอะไรอีก ร่างของเขาก็ทรุดลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้นท่ามกลางความตกใจของคนบริเวณนั้นรวมไปถึงมัลฟอย
*............................................................
"พอตเตอร์..."
"เฮ้....พอตเตอร์!"มัลฟอยตะโกนแหกปากลั่น แฮร์รี่สะดุ้งตื่น เขาลุกขึ้นช้าๆ รับรู้ได้ถึงความระบมที่เกิดขึ้น หันมามองมัลฟอยที่นั่งจ้องเขาอยู่ที่ข้างเตียง
"....นี่นายแบกชั้นเ..ข้ามาหรอ"แฮร์รี่ถามอย่างยากลำบาก
"อย่าคิดว่าเป็นบุญคุณล่ะ ชั้นแค่ไม่อยากให้ใครเค้าหาว่าชั้นใจดำเท่านั้นเอง..."มัลฟอยพูดเสียงเรียบและเย็นชาพร้อมกับส่งผ้าขนหนูชุบน้ำให้โดยไม่สนใจว่าสภาพอย่างแฮร์รี่แค่ยื่นมือมารับก็เกินพอแล้ว
"ชั้นจะไม่ขอโทษกับสิ่งที่ชั้นทำหรอกนะ นายอย่าหวังเลย มันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำที่นายโดนแบบนี้.."มัลฟอยหันมาเผชิญหน้าเขาด้วยใบหน้าที่แฝงไปด้วยความเกลียดชัง"ชั้นจะไม่มีวันญาติดีกับนาย เช็ดตัวแล้วออกไปได้เลย ชั้นเบื่อที่ต้องมาเห็นศัตรูนั่งอยู่ในบ้าน โดยเฉพาะคนอย่างนาย....พอตเตอร์"มัลฟอยพูดเสียงเย็นก่อนจะลุกและเดินออกจากบ้านไป ไม่สนใจแม้แต่จะหันมามองอีกครั้ง
"ชั้นมันคงเลวในสายตานายสินะ.....ทำดีเท่าไหร่ก็คงลบความผิดไม่ได้......"
"เท่าไมนายถึงไม่เข้าใจบ้าง ว่าชั้นรู้สึกยังไง!!!"แฮร์รี่ขว้างผ้าขนหนูลงพื้นด้วยโทสะ ความรู้สึกผิดที่อัดอั้นอยู่ภายในไม่ระบายไปสู่ใครได้
"จับนาย.....คือหน้าที่ที่ชั้นมาที่นี่"แฮร์รี่กัดฟันกรอด เดินกลับโรงแรมโดยเร็วที่สุดเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเจอเจ้าของบ้านกลับมาเห็นหน้าเขาอีก
*.............................................................
"หวา..ไปโดนอะไรมาครับเนี่ยคุณพอตเตอร์ ต้องการอะไรมั้ยครับ"เจ้าของโรงแรมถามด้วยความเป็นห่วง
"อ๋อ...ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมาก"ชายหนุ่มตอบสั้นๆ เขายิ้มแห้งๆให้ก่อนจะเดินขึ้นห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก แฮร์รี่กระแทกหมัดลงกับเตียงลูกฟูก ก่อนจะล้มตัวลงนอนเขามือป่ายหน้าผาก
"นายคิดอะไรของนายแฮร์รี่ ยอมให้คนอื่นเขาต่อย ถ้านายไม่มัวแต่สำนึกผิด นายก็คงจะจับมัลฟอยได้แล้ว"แฮร์รี่พลิกตัวอย่างหงุดหงิด ตั้งมั่นว่าจะไม่เอาเรื่องส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้องกับงานอีก
"ทำงานใหญ่ห้ามใจอ่อน สำนึกไว้สะบ้างว่าตระกูลนั้นทำอะไรไว้...."แฮร์รี่พูดกับตัวเอง เขาพยายามข่มตาหลับแม้ว่าจะเป็นเวลากลางวัน ไม่ว่ายังไงเขาก็ยอมแลกทุกอย่างเพื่อลืมเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ไม่ว่าเมื่อไหร่ เขาคือมือปราบมาร 'ห้ามใจอ่อน'ชายหนุ่มผมดำท่องคำๆนี้ไปตลอดด้วยความที่ข่มตาหลับไม่ได้ ทั้งเจ็บตัวและเจ็บใจ แฮร์รี่จึงจำเป็นต้องลุกออกไปข้างนอกเพื่อปลดปล่อยอารมณ์และความรู้สึกที่สับสน ความรู้สึกที่ยากจะเข้าใจและสัญญาไม่ได้ว่าจะไม่เกิดขึ้นอีก....
ถ้าเจ้ารี่ไม่ใจอ่อน
หนูเดรก็ต้องเข้าคุกไปแล้วนะจิ
#1 By Luscinia on 2005-10-28 21:34