© Kyosan ✚ Rotten Lime V.16

ร้อนเป็นบ้าเลยวันนี้ หนีมาอัพบล็อก โฮ่ย ตอนสาม

อยากจะบอกว่าคนที่อ่านฟิคนี้เตรียมตัวเตรียมใจดิ่งได้เลย ตอนที่กำลังแต่งอยู่เริ่มไร้เนื้อหา เริ่มงงกับพล็อตแล้วด้วย กระดาษร่างมันหายเลยลืมแม่งหมด

ตอนจบก็ยังไม่รู้ว่าจะจบยังไง ว่าแล้วมาโหวตดีกว่า

พิมพ์ K1 สุขสันต์ รักกันหวานชื่น(แนวนี้คนแต่งไม่นิยม)
พิมพ์ K2 ไม่รักกัน แต่ไม่เกลียด ประมาณว่าแยกทางกันไป ต่างคนต่างอยู่(คนแต่งเล็งอยู่)
พิมพ์ K3 ไม่ใครซักคนหนึ่งตาย...ส่วนเรื่องใครตาย ไว้คิดทีหลัง(เข้าข่ายเหมือนกัน)

ส่งมาที่เบอร์ 1900 111 222 333 444 ต่อ 555 แล้วก็ติดต่อคนชื่อ Kyosan เด้อ(โทรติดให้ 10 บาท)

เอาล่ะ เข้าเรื่องChapter 3

แฮร์รี่ลากเท้าเดินไปเดินมาอยู่นานจนในที่สุดก็ตัดสินใจเข้าไปนั่งในร้านอาหารเล็กๆแห่งหนึ่ง เขาสั่งอาหารมื้อเล็กๆที่มีเพียงไข่ดาว ขนมปังและน่องไก่ พร้อมกับน้ำฟักทองอีกหนึ่งแก้ว เขาทานอาหารโดยการจ้องดูมัน เสียงประตูร้านเปิดขึ้น เขาหันไปมองและก็ต้องชะงักเมื่อผู้มาใหม่เป็นมัลฟอย แฮร์รี่กระแทกกำปั้นลงบนโต๊ะก่อนจะเดินไปจ่ายตังค์ที่บาร์และเดินผ่านมัลฟอยเพื่อจะออกไป

"ทำไม....เกลียดขี้หน้าชั้นขนาดนั้นเลยสินะ"มัลฟอยพูดเสียงเยาะ

"นายจะเอายังไง ใช่...แค่เห็นหน้านายชั้นก็หมดอารมณ์กินแล้ว"แฮร์รี่โต้ตอบ เขาหันมามองหน้ามัลฟอยโดยตรงก่อนจะตัดสินใจลากร่างบางไปที่โต๊ะที่เขาพึ่งลุกมา

"นั่งซะ วันนี้นายกับชั้นมีเรื่องคุยกันอีกยาว"แฮร์รี่เหวี่ยงมัลฟอยให้ลงไปนั่งกับเก้าอี้

"จะทำไมไอ้หัวแหก คิดอยากญาติดีกับชั้นรึไง ไม่มีวัน!"มัลฟอยกระแทกเสียง แต่เมื่อเขาทำท่าจะลุก มือใหญ่ของแฮร์รี่ก็จับแขนเรียวไว้แน่น

"ปล่อยนะพอตเตอร์! นายมีสิทธิ์อะไรมาจับชั้น"

"สิทธิ์ที่ชั้นเป็นมือปราบมารยังไงล่ะ"แฮร์รี่พูดเสียงเรียบก่อนจะลากมัลฟอยออกจากร้านและตรงกลับโรงแรม

ปัง! แฮร์รี่กระแทกประตูห้องปิด ก่อนจะเหวี่ยงมัลฟอยไปที่เตียงนอน

"นายจะทำอะไร ปล่อยชั้นออกไปซะพอตเตอร์ ไม่งั้นนายหน้าแหกหนักกว่าเมื่อวานแน่"

"ไม่"

"นายจะเอาอะไรจากชั้นอีกล่ะ ไอ้คนดัง ชื่อเสียงยังมีไม่พอรึไงถึงต้องมาตระเวนตามหาชั้นไปซะทั่ว"

"หุบปากไปเลยมัลฟอย ชั้นไม่มีเหตุผลแบบที่นายพยายามจะยัดเยียดให้หรอก"แฮร์รี่จ้องมัลฟอยเขม็ง

"แล้วมันจะมีอะไรล่ะ บอกมาสิถ้ามีเหตุผล แต่ชั้นว่านายไม่มีว่ะ...."มัลฟอยยิ้มเหยียด

".....เออ...ก็ได้โว้ยยย.......ชั้นขอโทษ!"แฮร์รี่ตะโกนลั่น ใบหน้าเรียวนิ่ง รอยยิ้มของมัลฟอยชะงักไปชั่วครู่

"นายพูดอะไรพอตเตอร์........."

"ชั้นพูดว่า ขอโทษ เออ ในสายตานายชั้นมันก็ผิดอยู่แล้วนี่ แปลกตรงไหนล่ะ"

"นายฆ่าพ่อชั้นแล้วพูดแค่....."มัลฟอยมองเขาตาขวางก่อนจะเดิมดุ่มๆเข้าไปซัดใหม่ใส่แฮร์รี่จนชายหนุ่มเซถลา

".....ชั้นไม่ได้ฆ่าเขา!!"แฮร์รี่ตะโกน เขายกปลายเสื้อขึ้นมาเช็ดเลือดที่ซึมออกมาจากมุมปาก

".....นายหมายความว่าไง....."

"พ่อนายฆ่าตัวตายเอง....ต่อหน้าชั้น.......ก่อนตายเขาฝากให้บอกนายและทุกๆคนว่า....."แฮร์รี่มองชายหนุ่มร่างบางตรงหน้า"เขาตายเพราะเอาตัวเข้ามาบังตอนชั้นพยายามจะฆ่าโวลเดอมอร์"

"..........พ่อ.......ทำไม.....ทำไมพ่อถึงพูดแบบนั้น...."มัลฟอยทรุดตัวนั่งลงบนเตียง รู้สึกตัวเองโง่เต็มที เขาก้มหน้ามองพื้นและไม่พูดอะไรอีก แฮร์รี่นั่งลงข้างมัลฟอยเขามองคนข้างๆจากด้านข้าง และด้วยความรู้สึกบางอย่างก็ทำให้เขาเผลอจับไหล่ของคนข้างๆเบาๆ

".....คงเพราะไม่อยากให้นายต้องผิดหวังในตัวเขาล่ะมั้ง......"แฮร์รี่พูดเบาๆ ก่อนจะนั่งเฉยๆปล่อยให้คนข้างๆได้มีเวลาซ่อนน้ำตาที่กำลังหยดลงมาตามแก้มมากขึ้น น้ำตาที่ไม่คิดจะให้ใครเห็นเลย

*.........................................................

สายลมอ่อนๆพัดเข้ามาทางหน้าต่าง มัลฟอยร้องไห้จนหลับอยู่บนไหล่ของแฮร์รี่อย่างไม่รู้ตัว ร่างสูงบรรจงประคองคนตัวเล็กลงนอนบนหมอนอย่างเบามือ ผ้าห่มถูกยกขึ้นมาห่มให้ แฮร์รี่ใช้มือเขี่ยผมบลอนด์ที่บังใบหน้าใสของมัลฟอยออก ใบหน้าสวยที่ถูกแสงจันทร์ต้องทำให้แฮร์รี่เผลอมองอย่างไม่รู้ตัว เขารู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อคนข้างๆผลิกตัวไปอีกด้าน แฮร์รี่แกล้งกระแอมเบาๆก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆกัน

"อย่าลืมว่ายังไงอดีตนายก็คือผู้เสพความตาย...มัลฟอย"แฮร์รี่พูดเบาๆ เขากัดฟันแน่นก่อนจะตัดสินพลิกตัวหลับ ทั้งที่ในหัวก็ยังมีแต่ภาพคนข้างๆโดยไม่สามารถไล่ออกไปจากความคิดได้........