The Lost Memory#4
posted on 01 Nov 2005 19:24 by nakyorusanto in My-Fictionsหลังจากหลงตอนนี้แล้วก็จะปล่อยให้รอกันไปก่อนเพราะขืนลงถี่แบบนี้จะหมดสต๊อกเอาง่ายๆ แล้วอีกอย่าง ไอ้แว่นมีโปรเจ็คเข้ามาพร้อมกัน๓ วิชา กระชั้นชิดและเหนื่อย
เลยกะว่า ฟิคจะแต่งทีหลัง และคงไม่ได้มาลงเท่าไหร่
ฟิคเรื่องนี้มีคนโหวตเยอะมากๆว่าจะฆ่านักเขียนหากแต่งเศร้า ฮ่ะๆ เสียใจด้วย ไอ้แว่นถึกโคตรพ่อ คงต้องเหนื่อยกันหน่อยกว่าจะทะลุหนังและเนื้อ
เอาล่ะ พร่ามเยอะไปแล้วChapter 4
"...อือ....."ชายหนุ่มร่างบางส่งเสียงครางๆยาวๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งบนเตียง เขาขยี้ตาและมองไปรอบๆ และเมื่อเห็นแฮร์รี่ซึ่งนอนอยู่ข้างๆ ความง่วงก็หายเป็นปลิดทิ้ง
"เฮ้! ไอ้หัวบาก คิดไงถึงมานอนบนเตียงคู่กับชั้น!"มัลฟอยจับคอเสื้อของคนข้างๆและสะบัดแรงๆ
"อารายของนาย...ช่วยหลับเงียบๆไม่ได้หรือไง เมื่อคืนก็ละเมอบ้าอะไรอยู่ได้.....ปล่อยน่า..."แฮร์รี่แกะมือของมัลฟอยออก ก่อนจะซบหน้าลงกับหมอนต่ออย่างไม่สนใจ
"...ละเมอ.....ตื่นขึ้นมาก่อนนะพอตเตอร์ ตอบมาว่าชั้นมานอนที่ห้องนายได้ยังไง"
"........โธ่เว้ยยยย ขี้สงสัยจริงเลย"แฮร์รี่โวยวาย"ก็นายเอาแต่ร้องไห้แล้วก็หลับไปบนไหล่ชั้นน่ะแหล่ะ ตัวนายหนักยังกะโทรลล์ ใครจะไปแบกกลับบ้านให้วะ"เขาลุกขึ้นอธิบายทุกอย่างด้วยเสียงงัวเงีย
"นี่นายเอาชั้นไปเปรียบกับโทรลล์ได้ยังไง ไอ้บ้าหัวแหก!"มัลฟอยโวยวาย ก่อนจะเดินกระแทกส้นไปนั่งลงกับพื้นที่หน้าประตูห้อง 'นี่ชั้นไปหลับบนไหล่ของไอ้บ้านั่นได้ยังไงนะ เสียมาดหมด'มัลฟอยคิดฉุนๆ และด้วยความที่เวลายังเป็นช่วงเช้ามืดอยู่ มัลฟอยจึงเผลอหลับไปอย่างง่ายดาย
*...........................................................
แฮร์รี่บิดขี้เกียจช้าๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป เขาเดินออกมาพร้อมกับหยดน้ำบนใบหน้าไหล แฮร์รี่เดินไปนั่งยองๆดูคนข้างหน้าที่หลับอยู่ รอยยิ้มกวนๆปรากฏบนใบหน้า
"เดรโกขา...."แฮร์รี่บีบจมูกพร้อมกับดัดเสียงให้แปร๋นที่สุด
"...หือ...."มัลฟอยงึมงำอย่างไม่รู้ตัว
"เดรโก....พี่แพนซี่น๊าา"
"...แพนซี่หรอ....คิดถึง.....จัง...."
"เดรโกพูดจริงหรอ"
"......อื้ม........."
"เดรโกลืมตามองแพนซี่สิเคอะ"แฮร์รี่กรีดเสียงสุดชีวิต มือเรียวค่อยๆยื่นออกมาจับหน้าของเขา
"หือ....แพนซี่ใส่แว่นด้วยหรอจ้ะ....."
"อ..อ๋อ ค่ะ แพนซี่สายตาสั้นนิดหน่อยเอง"
"......แพนซี่....ทำไมเธอมีหนวดด้วยล่ะ....หนวด....คิก คิก..."มัลฟอยหัวเราะคิกคัก
"....เธอ.....มีรอยอะไรด้วย...."นิ้วเรียวยาวลากไปตามรอยแผลเป็นบนหน้าผากช้าๆ และชะงัก ตาที่ปิดอยู่ค่อยๆหรี่ขึ้นจนภาพตรงหน้าชัดเจน
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แกไอ้บ้าาาาาาา หยุดน๊าาาาา ไอ้หัวบากกกกกกกก มีสิทธิ์อะไรมาแกล้งชั้นห๊ะ!!!!"มัลฟอยแหกปากลั่นด้วยความแค้น แฮร์รี่นั่งหัวเราะอย่างเป็นสุขอยู่บนเตียง
"เดรโกขา...."
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ไอ้บ้าาาาา ไอ้พอตเตอร์!!"หนังสือที่อยู่บนชั้นใกล้ประตูถูกร่อนไปทั่วห้อง ทั้งโดนและไม่โดนเป้าหมาย แต่กิจกรรมเฮฮายามเช้าก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงท้องร้องของใครบางคน
"......"
"อุ...หุหุ ลูกนายร้องซะแล้ว มัลฟอย.."
"หุบปากไปเลยพอตเตอร์ ไปหาอะไรมาให้ชั้นกินด้วยนะนายน่ะ"คนตัวเล็กออกคำสั่งขณะยืนกอดอก มองด้วยสายตาเหยียดๆ
"ไม่ต้องเลย ไปอาบน้ำซะ อย่าลืมว่าชั้นไม่ใช่ลิ่วล้ออย่างพวกแครบแล้วก็กอยล์นะ"แฮร์รี่ลุกขึ้น ก่อนจะโยนผ้าเช็ดตัวนุ่มสีชมพูมาให้ มัลฟอยรับไว้และมองด้วยสายตาขยะแขยง
"ทำไมต้องสีชมพูด้วยล่ะ นายไม่มีพวกสีหม่นๆหรือไง"
"มีอะไรก็ใช้ไปเถอะน่า ของชั้นยังสีครีมเลย"แฮร์รี่ชูผ้าเช็ดตัวของตนให้ดูก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป
"ชิ 'มีอะไรก็ใช้ไปเถอะน่า' เชอะ ยอมเน่าไปสิบชาติดีกว่าใช้สีชมพูนี่อีก"มัลฟอยล้อเลียนก่อนจะยัดผ้าเช็ดตัวเข้าตู้ไป เสียงน้ำตกกระทบพื้นสร้างความหนวกหูให้กับมัลฟอยอย่างมากแม้จะถูกกั้นด้วยประตูไม้บานหนาแล้วก็ตาม
"นี่พอตเตอร์! บ้านนายรวยน้ำมากหรือไง หูจะแตกอยู่แล้ว!!"มัลฟอยตะโกนแข่งกับเสียงน้ำ เขารู้สึกว่าช่วงเวลาที่อยู่กับ(ไอ้)พอตเตอร์ แสนจะน่าเบื่อและอดที่จะบ่นไม่ได้เลย ไม่ว่าร่างสูงจะทำอะไรมันก็ดูขัดตาไปซะหมด
"แหกปากเข้าไปสิ...บ่นยังกับผู้หญิง"แฮร์รี่อุบอิบขณะเดินออกจากห้องน้ำ เขาทิ้งตัวลงบนเตียงและชี้นิ้วเชิงสั่งให้คนที่ยืนอยู่ไปอาบน้ำ แต่เมื่อเห็นอากัปกิริยาที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ อารมณ์สงบนิ่งจากการได้อาบน้ำก็เริ่มเดือดอีกครั้ง
"จะให้ประเคนห้องน้ำมาตรงนี้เลยมั้ย"แฮร์รี่ถามกวนๆ
"ไม่มีผ้าเช็ดตัว"มัลฟอยก็ตอบหน้ากวนๆกลับมาเช่นกัน ความฝันที่จะให้แฮร์รี่ซื้ออาหารมาให้เขากินถึงห้องเริ่มเห็นอยู่รำไร
"อ้อ.....อย่าหวังเลยว่าชั้นจะไม่เอานายไปด้วย...."สิ้นเสียง แฮร์รี่กระตุกผ้าเช็ดตัวที่พันอยู่รอบเอวออกก่อนจะโยนให้มัลฟอยที่ยืนตกตะลึงเมื่อเห็นบางอย่าง(....)
"เฮ้ย!!! อ..ไอ้.. ไอ้ลามก นี่นายไม่จำเป็นต้อง...."
"ไปอาบเร็วๆเลย ไม่งั้นชั้นเดินเข้าไปนะ"แฮร์รี่พูดตัดบท ยืนต้านลมยามเช้าอย่างไม่สะทกสะท้าน มัลฟอยรีบวิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำไป ใบหน้าซีดถูกแทนที่ด้วยสีชมพูจาง แฮร์รี่ยิ้มมุมปากก่อนจะเดินไปเลือกชุดที่ตู้เสื้อผ้า
อีกไม่กี่นาทีต่อมา มัลฟอยที่มีผ้าเช็ดตัวพันอยู่รอบเอวก็เดินออกมาจากห้องน้ำเงียบๆ แฮร์รี่ที่ตอนนี้นั่งอยู่บนเตียงด้วยชุดเสื้อแขนกุดและกางเกงยีนส์เหล่ตาตามด้วยสายตาเซ็งๆ
"ตัวก็เล็กอาบนานยังกะอะไร"แฮร์รี่บ่นก่อนจะเมินหน้าไปทางอื่นเมื่อมัลฟอยมองเขาด้วยสายตาดุ
"เออ! แล้วนี่ ช่วยอธิบายหน่อยว่าชั้นจะใส่อะไรออกไปกับนายห๊ะพอตเตอร์"
"ก็ในตู้น่ะ ช่วยเลือกเร็วๆด้วย นี่มันเก้าโมงแล้ว"แฮร์รี่พูดเสียงดังเมื่อกล่าวถึงเรื่องเวลา
"อย่าบังคับซะให้ยาก เสื้อเก่าๆ ไร้ราคาแบบนี้ชั้นไม่ใส่ให้มันขูดเนื้อชั้นหรอก"มัลฟอยวางมาดคุณหนูผู้สูงศักดิ์ทุกครั้งเมื่ออยู่กับคนดังที่เขาพยายามเอาชนะมาตลอด แฮร์รี่ลุกขึ้นเดินตรงเข้ามาหามัลฟอย หยิบชุดๆหนึ่งออกมาสุ่มๆ ก่อนจะดันเสื้อผ้าใส่อกเปลือยเปล่าของมัลฟอยอย่างแรงจนแผ่นหลังกระแทกกับกำแพง
"คิดถึงสถานะของนายตอนนี้บ้างเถอะ ชั้นเกลียดคนที่ชอบเปรียบเทียบชนชั้น รู้ไว้ซะด้วย ที่นี่ไม่ใช่ที่ๆนายจะมาทำกร่างมัลฟอย"เสียงทุ้มเย็นของแฮร์รี่ทำเอาคนข้างหน้านิ่งไปชั่วขณะ มัลฟอยเบือนหน้าหนี ทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนนิ่ง เพราะสิ่งที่แฮร์รี่กำลังพูดถูกต้องอย่างปฏิเสธไม่ได้......
TBC....(มาใส่อะไรเอาป่านนี้วะ)
ถ้าประสาทไม่กลับคงได้แต่งต่อ และถ้าหาใบพล็อตเจอคงจบเร็ว และถ้าอารมณ์ดีก็จะไม่หักมุม และถ้าวันไหนไอ้แว่นมันบ้าเรื่องนี้คงจบแบบ K1 ฮ่ะๆ เพราะฉะนั้น ไอ้แว่นขอปกติดีกว่า ^^ (โดนฆ่าทิ้งแน่เลยว่ะ อึ๋ยย)
ฉาก"นั้น" รับไม่ด๊ายยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!
ยืนยัน K4 หึๆๆๆ....ไม่ต่อคนแต่งโดนปาระเบิด ว่ะ ฮ่ะ ฮ่าๆๆ
#1 By อัสต้า on 2005-11-01 22:19