© Kyosan ✚ Rotten Lime V.16

เอามาลงให้ก่อน เพราะคงหายไปอีกนาน แล้วฟิคก็ไม่ได้ต่อ เนื้อเรื่องเริ่มไร้แก่นสารอย่างสิ้นเชิง(หาใบไม่เจอ T^T) ติชมกันต่อไปนะครับ

ผลโหวตยังเปิดให้โหวตอยู่นะ K4 กำลังนำครับ ฮ่ะๆๆๆ มิน่าล่ะ รู้สึกเสียวสันหลังวาบทุกทีเลย

โหดร้ายยยยย T[]T"

Chapter 5

แดดแรงส่องอยู่เหนือย่านฮอกมี้ด โดยมีแฮร์รี่ที่กำลังจ้ำอย่างรวดเร็วไปตามทางโดยไม่สนใจคนข้างหลังแม้แต่น้อย

"นี่ ไอ้พอตเตอร์ นายจะรีบไปตายรึไง เดินช้าๆหน่อยสิโว้ย"มัลฟอยแหกปากโวยอยู่ข้างหลัง แฮร์รี่ชะลอฝีเท้าลงอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะฉวยเอาข้อมือของคนตัวเล็กมาเกาะกุมไว้

"ทีนี่ก็จะได้เดินทันไง"แฮร์รี่เร่งสปีดฝีเท้า ทำให้มัลฟอยจอมบ่นจำเป็นต้องก้าวยาวเพื่อไม่ให้หน้าของเขาลงไปไถกับถนนเสียก่อน

"เออ ชั้นรู้ว่านายรีบแต่ช่วยเปลี่ยนไปจับที่อื่นได้มั้ย"

"ไม่ จับตรงเนี้ยน่ะดีแล้ว นายจะได้หนีไม่ได้ยังไงล่ะ"

".....คิดจะจับชั้นจริงๆว่างั้นเถอะ นายอยากดังมากหรือไง"สิ้นเสียงของมัลฟอย ร่างของเขาก็ถูกเหวี่ยงเข้าไปกระแทกกับกำแพงในตรอก โดยมีแฮร์รี่ยืนกอดอกมองด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์

"มือปราบมารคืออาชีพที่ชั้นทำ และชั้นจำเป็นต้องจับผู้เสพความตายอย่างนาย ช่วยรู้ไว้ด้วยว่าชั้นไม่อยากได้ชื่อเสียงงี่เง่านั่นหรอก เลิกมองชั้นเป็นคนอยากดังซะที"

"......นายพูดได้นี่.....ชั้นมีสิทธิ์อะไรจะเถียงล่ะ.....ถ้าชั้นบอกให้นายเลิกมองชั้นเป็นคนชั่วซะที นายทำได้มั้ยล่ะ..."มัลฟอยเถียงคอเป็นเอ็น โทสะที่พยายามระงับเริ่มเดือด

"ไม่ใช่เพราะชั้นไม่ยอมรับตัวเอง แต่เพียงเพราะว่าชั้นไม่อยากให้ใครพากันเกลียดชั้น นายเข้าใจมั้ยพอตเตอร์"

"นายเอาแต่พูดนี่ ลองมาเป็นชั้น เติบโตมากับครอบครัวที่เป็นผู้เสพความตาย แล้วชั้นมีทางอื่นให้เลือกมั้ย!!"

".......มัลฟอย......"แฮร์รี่พูดเสียงอ่อนลง ตลอดมาที่เขาพยายามจะไม่ญาติดีกับคนแบบนี้ แต่ไม่รู้ด้วยสาเหตุอะไร วันนี้เขากลับรู้สึกถึงด้านที่อ่อนแอของมัลฟอย

"....นายพอจะมองคนอื่นว่าดีได้มั้งมั้ยล่ะ....เป็นเพราะว่านายไม่เปิดใจมองอีกด้านหนึ่งของคนอื่นซะบ้าง.....คนเลวๆทั้งโลกคงไม่มีค่าพอที่จะกลับตัวเลยล่ะมั้ง...."มัลฟอยพูดเสียงเครือ คำพูดต่างๆถูกระบายออกมา เขาหันหลังและเดินออกไป ความเจ็บแค้นที่ถูกคนอื่นมองว่าเลวถูกฝังลึกลงในจิตใจ ความผิดที่ไม่ได้ก่อแต่กลับต้องมารับ เพียงเพราะเค้าเกิดมาในตระกูลนี้เท่านั้นเองหรือ.....

"....โอเค...ชั้นจะให้เวลานายพิสูจน์ว่านายไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับศาสตร์มืดแล้ว....ตลอดพักร้อน...ถ้านายทำให้ชั้นเชื่อได้....นายจะเป็นอิสระ ชั้นจะเป็นคนยื่นเรื่องขอถอดชื่อนายออกจากบัญชีผู้เสพความตายเอง.......ทำให้ได้อย่างที่นายพูดล่ะมัลฟอย...."แฮร์รี่พูดเสียงเรียบ จิตใจที่ปั่นป่วนพยายามแยกคำว่า 'งาน' และ 'ความเห็นใจ' ออกจากกันอย่างยากลำบาก

"....นายคงไม่ได้พูดให้ชั้นดีใจเล่นๆนะพอตเตอร์"มัลฟอยหันมามองอย่างแปลกใจระคนดีใจ

"อืม นายก็...."แฮร์รี่ตอบรับ"พยายามเต็มที่ล่ะ"ประโยคหลังดูเหมือนจะพยายามให้เบาที่สุด

"ขอบใจนะ ชั้นจะชดใช้ถ้าชั้นเป็นอิสระ"มัลฟอยสาวเท้าออกจากตรอกไปสู่แสงตะวัน โดยมีแฮร์รี่เดินอยู่ข้างๆ

"ไม่ต้องหรอกน่า ชอบเอาบุญคุณมาพูดเรื่อยเลยนะนาย"

"ก็ชั้นไม่ชอบเป็นหนี้บุญคุณใคร ถ้าเป็นมือปราบมารคนอื่นคงไม่รีรอที่จะจับชั้นโยนเข้าอัซคาบันหรอก"

"นี่มีความหมายเป็นนัยๆหรือเปล่า....หมายถึงชั้นใจดีใช่มั้ยล่ะ"แฮร์รี่ยิ้มกว้างตาเป็นประกาย จนทำให้คนข้างๆเริ่มหมั่นไส้

"เปล่าเลย...."แฮร์รี่หน้าหงอยลง คนข้างๆหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะพร้อมกับรอยยิ้มสดใสจากใจครั้งแรกที่แฮร์รี่ได้เห็นทำให้เขาแอบอมยิ้มนิดๆ ก่อนจะวิ่งเหยาะๆตามคนข้างหน้าไป

*....................................................................

"ร้านนี้ดีกว่ามั้ย บรรยากาศดีกว่าตั้งเยอะ"ชายหนุ่มผมดำเสนอนู่นเสนอนี่ไปตลอดทาง มีมัลฟอยที่ขี้เกียจพูดรับฟัง

"ก็ได้ แต่ถ้ามีสีชมพูชั้นไม่เข้านะ"มัลฟอยพูดเสียงเนือย ก่อนจะเดินนำเข้าไปในร้านกระจกที่ประดับด้วยไม้เลื้อยสีเขียว ภายในร้าน กระจกด้านข้างใช้เวทมนตร์ทำให้มีน้ำไหลลงมาตลอดเวลา แต่ละโต๊ะมีต้นไม้ต้นเล็กๆวางตั้งอยู่ตรงกลาง ไม้ดอกสีสันต่างๆถูกแขวนอยู่บนเพดานทั่วไป

"น่ารักดีนะ สีเขียวๆแบบนี้"

"เหมือนคางคกแช่อิ่มด้วยหรือเปล่า"มัลฟอยถามกวนๆ

".....เอ๋???....อ๋ออออ....ฝีมือนายละสิ เฮอะ...เลิกพูดถึงมันซะทีเถอะ อับอายแทบแย่"แฮร์รี่เบ้ปากก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงโต๊ะริมกระจกติดถนน

"นึกว่าชื่นชอบกับการได้อยู่ท่ามกลางกลุ่มนักเรียนที่คลั่งไคล้นายซะอีก"มัลฟอยแหย่ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเล็กสีน้ำตาลเข้ม

"....ชั้นไม่ชอบ...."แฮร์รี่พูดเสียงเข้มก่อนจะหยิบเมนูข้างๆมาเปิดและสั่งอาหารกับพนักงานร้านที่ยืนนิ่ง

"โอเคๆ...ไม่พูดก็ได้ ขี้ใจน้อยกว่าที่คิดนะนาย"มัลฟอยพูดเสียงเยาะ ก่อนจะหันไปสั่งอาหารเช่นกัน

"แล้วนี่ทำไมยอมมากินข้าวกับชั้นได้ล่ะ นายเป็นคนบอกเองนะว่าไม่มีวันจะญาติดีกับชั้น"

".......แล้วไง ถ้าชั้นไม่อยู่กับนายตลอดเวลาจะพิสูจน์ได้ยังไงล่ะ"

"ก็จริงของนาย"แฮร์รี่ยิ้มมุมปากและรับจานมันฝรั่งทอดมาจากพนักงานคนเดิม

"ถามอะไรคิดหน่อยสิพอตตี้..."

"พูดมากน่า...กินเข้าไปเลย"แฮร์รี่บ่นอุบอิบ เสียงช้อนส้อมกระทบกันอยู่พักหนึ่งจึงสิ้นสุดลง แฮร์รี่ยืดตัวขึ้น ก่อนจะบิดขี้เกียจเล็กน้อย

"นี่นาย คิดว่าบ้านตัวเองหรือไง มีมารยาทหน่อยเซ่!"มัลฟอยต่อว่า ก่อนจะหยิบทิชชู่ยื่นให้"เช็ดปากด้วย"แฮร์รี่รับมาและเช็ดอย่างสะเปะสะปะจนทำให้มัลฟอยที่ยืนมองอยู่จำเป็นต้องกระชากกระดาษออกมาจากมือของแฮร์รี่และ(จำใจ)เช็ดที่มุมปากของร่างสูงให้เบาๆ

"นายนี่กินเหมือนเด็กไม่มีผิดเลย...ให้ตายสิพอตเตอร์ อย่าลืมจ่ายตังค์ล่ะ"พูดจบก็เดินล้วงกระเป๋าออกไปอย่างสบายใจเฉิบ ทิ้งให้แฮร์รี่ต้องจ่ายค่าอาหารทั้งหมดเพียงคนเดียว

"นี่ รอด้วยสิจะรีบไปไหนกัน"

"ทำงานสิ ชั้นไม่ได้มีเงินใช่ฟุ่มเฟือยเหมือนนายหรอกนะ"มัลฟอยหันมามอง ก่อนจะเดินจ้ำต่อไป แฮร์รี่วิ่งตามไป ผมบลอนด์ที่ถูกแรงลมจากการเดินเร็วๆพัดลู่ไปทางด้านหลัง ชายหนุ่มผมดำค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อสูดเอากลิ่นหอมอนๆของแชมพูที่คนข้างหน้าใช้เป็นประจำ

"เฮ้ย นี่นายแอบจับผมชั้นรึเปล่า"มัลฟอยหันขวับมามองตาขวาง แฮร์รี่สั่นหัวอย่างบ้าคลั่งทำให้มัลฟอยหัวเราะเบาๆและไม่ติดใจที่จะซักถามอีก

"ร้านนี้แหล่ะ นายกลับโรงแรมไปเถอะ มีอะไรก็มาหาชั้นที่บ้าน ขอบใจสำหรับมื้อเกือบเที่ยงนะ"มัลฟอยพูดเสียงนุ่มก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าร้าน

"นายไม่ไปนอนกับชั้นที่โรงแรมล่ะ"แฮร์รี่โพล่งออกมาเสียงดัง

"นอน?....นี่พอตเตอร์ นายพูดดีๆนะ เมื่อกี้นายว่าอะไร นอนอะไร??!!"มัลฟอยสาวเท้าเข้ามาประชิดตัว มือของเขากำแน่นอยู่ที่คอเสื้อของแฮร์รี่

"อ่ะ..เอ่อ.....ไม่ใช่...ม..หมายถึง ไปพักที่โรงแรมกับชั้นก็ได้ ยังไงบ้านนายมันก็โทรมมากเกินไปนะ โทษทีๆ...ฮ่ะๆ"แฮร์รี่แก้ตัวเป็นพัลวันแต่ก็ทำให้เขาสามารถหลุดพ้นจากหมัดของคนตัวเล็กไปได้

"........เอาอย่างนั้นก็ได้ แต่ถ้านายยังบังคับให้ชั้นใช้ผ้าเช็ดตัวผืนสีชมพูนั่น.....ชั้นจะจัดการให้แสบถึงกึ๋นเลยคอยดู"มัลฟอยพูดเสียงยานคางหาเรื่อง ก่อนจะเดินเข้าไปในบาร์ที่เขาทำงานอยู่ แฮร์รี่ยิ้มเหยเกก่อนจะกระชับเสื้อและเดินตรงกลับโรงแรมด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้ตั้งใจจะยิ้มออกมาแม้แต่น้อย....แต่ด้วยสาเหตุอะไรก็ตามเคย มีไม่กี่เรื่องนักที่จะทำให้เขายิ้มได้ ยิ่งเมื่อนึกถึงหน้ามัลฟอย รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้ากลับฉีกกว้างขึ้นอีก

"ยิ้มแล้วหล่อรึไงแฮร์รี่"เขากระซิบถามตัวเองเบาๆระหว่างที่เดินกลับโรงแรมอย่างสบายใจ

"อย่างน้อย หมอนั่นคงดีใจ ถ้าชั้นสามารถทำให้เขาบริสุทธิ์ได้ล่ะนะ...."