© Kyosan ✚ Rotten Lime V.16

มันมาอีกแล้วววววว มันมากับความเมา ฉึ่งๆโป๊งๆฉึ่ง ปะโร๊งๆๆโป๊งฉึ่ง

แม่งบ้าแล้วไง เอาตอน 6 มาส่งขอรับ จะลดสปีดการลงลดลง(งงมะ) ก็คือจะลงฟิคที่นี่ให้มันช้าลง เดี๋ยวจะแต่งไม่ทันว่างั้นเถอะ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะครับ ขอบคุณมากๆเลย

Chapter 6

"หวัดดียามสายัณห์"ชายหนุ่มผิวซีดทักทายขณะก้าวเข้ามาในห้องอุ่นๆของโรงแรม แฮร์รี่หันไปมองและยิ้มให้ก่อนจะก้มลงไปเขียนอะไรบางอย่างต่อ

"เขียนอะไรอยู่น่ะ"มัลฟอยเดินเข้ามาด้านหลังและชะโงกดู แฮร์รี่วางปากกาขนนกลงก่อนจะตรวจทานอีกซักครู่และส่งให้

"...ทำไมนายรีบเขียนจัง ยังไม่ครบสามเดือนเลยนี่ ไม่กลัวหรอว่าชั้นจะทำไม่ได้"มัลฟอยถามหน้าฉงน ก่อนจะวางกระดาษแผ่นบางลงบนโต๊ะ

"ก็เพราะชั้นมั่นใจว่านายจะทำได้ยังไงล่ะ"แฮร์รี่ตอบยิ้มๆ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง

"เวอร์ไปม๊างงง... แต่ก็ขอบใจละกันที่อุตส่าห์เชื่อใจ...."มัลฟอยถอนหายใจ"นี่จะเรียกว่าโชคดีดีหรือเปล่าที่ได้คุยกับนาย ไม่ใช่ทะเลาะกันเหมือนก่อน"

"อ้าว นายคิดว่าดีหรอ ชั้นนึกว่านายอึดอัดนะเนี่ยที่ต้องมาทำเหมือนตัวติดกับชั้นตลอดเวลา"

"ชั้นก็มีด้านเป็นมิตรกับเขาเหมือนกันน่า พอตเตอร์"

"คงใช่..."แฮร์รี่ตอบรับสั้นๆ ก่อนจะลุกขึ้นพาคนข้างๆไปกินข้าวเย็น ด้วยความไม่คิดมาก ร้านวิลโลว์จึงเป็นสถานที่รับประทานอาหารอีกครั้ง

*................................................................

"นายจะกลับไปนอนบ้านหรือเปล่า"แฮร์รี่ถามระหว่างที่เงยหน้ามองดาวบนท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้ม

"นายชวนชั้นเองนะพอตเตอร์ ถามทำไม"

"ก็...อืม นอนกับชั้นก็ดีเหมือนกัน ห้องว่างๆ"

"ชั้นเคยบอกหรือยังว่าให้ใช้คำว่าพักแทนคำว่านอน มันขัดหูว่ะพอตเตอร์"มัลฟอยมองคนข้างๆด้วยหางตา แต่ชั่วเวลานั้นเท้าที่กำลังก้าวเดินกลับชะงักหยุด ตาเบิกโพลง แต่เมื่อคนข้างๆหันมามองใบหน้านั้นก็ถูกกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มแห้งๆ เหงื่อเม็ดเล็กๆไหลลงมาตามแก้ม

"เป็นอะไรหรือเปล่า นายดูแปลกๆ"แฮร์รี่ก้มมองลอดเรือนผมบลอนด์ที่พยายามปกปิดใบหน้าที่ซีดกว่าปกติ

"ป...เปล่าๆ คือเดี๋ยวชั้นต้องกลับร้านแป๊ปหนึ่ง นายกลับไปก่อนดีกว่า"

"ไม่ต้องเกรงใจหรอก ชั้นรอได้"

"อย่ามาทำเป็นสุภาพบุรุษเลย กลับไปก่อนเหอะน่า"มัลฟอยพูดลอดไรฟันที่ขบแน่น หยุดยืนรอจนแฮร์รี่เดินลับตาไป เขาเดินเข้าไปในตรอกแคบข้างๆ เงาของใครคนหนึ่งเคลื่อนออกมาและหยุดยืนตรงหน้าเขา

"แกมาที่นี่ทำไมกอยล์"มัลฟอยทักเสียงเย็น ร่างใหญ่ข้างหน้าเดินงุ่มง่ามเข้ามาหา

"เดรโก นายก็รู้ ช่วยชั้นหน่อยเถอะ"

"ชั้นไม่รู้กอยล์ แกต้องการอะไร ชั้นบอกแกไปแล้วไม่ใช่หรอว่าเราจะทำเหมือนว่าไม่เคยรู้จักกัน"มัลฟอยพูดเสียงเข้ม

"ไม่เอาน่า ชั้นเป็นเพื่อนนายนะ"กอยล์พูดเสียงสั่น เกาะชายเสื้อของมัลฟอยแน่น

" 'เคยเป็น' กอยล์ แต่ตอนนี้ไม่ใช่"มัลฟอยพูดเสียงแข็งกระด้าง แต่เมื่อทำท่าจะหันหลังเดินออกไป มือหนักก็จับเข้าที่ไหล่บางแน่น

"ปล่อยซะกอยล์"

"นายลืมเรื่องนั้นไปแล้วหรอ นายลืมสัญญาไปแล้วหรอ นึกออกใช่มั้ยเดรโก ช่วยชั้น...ตามสัญญา"

"แต่.....ชั้นจะไม่ยุ่งกับศาสตร์มืดแล้ว ชั้นตั้งใจว่าจะไม่..."

"แต่นายก็สัญญากับชั้นไว้นะเดรโก! ถ้าตอนนั้นชั้นไม่ออกรับแทนนายกับแพนซี่ พ่อนายก็ฆ่านายไปแล้ว!!"กอยล์ตะโกนก้อง ความเงียบงันเข้าครอบคลุมอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่มัลฟอยจะพูดเสียงเบา

"จะให้ชั้นทำอะไร แต่ชั้นบอกไว้ก่อนว่านี่ครั้งสุดท้าย....กอยล์"

"ชั้นรู้นะว่านายอยู่กับไอ้พอตเตอร์นั่น นายกำลังตกอยู่ในอันตรายใช่มั้ยเดรโก"

"ไม่กอยล์ เขาดีต่อชั้น นายมีอะไรพูดมาเลยดีกว่า"

"....โอเค นายคงไม่ยอมอ้อมค้อมตามชั้นง่ายๆ.....นายไม่คิดจะกลับไปหรอ"

"ไม่กอยล์ ชั้นบอกว่าจะไม่เข้าไปยุ่งอีกแล้ว ทุกอย่างมันจบไปแล้ว จอมมารตายไปแล้ว"มัลฟอยรักษาระดับเสียง สายตาเย็นชาจ้องลึกเข้าไปในตาของฝ่ายตรงข้าม

"แต่ถ้าพวกเราร่วมมือกันล่ะ เหลือผู้เสพความตายตั้งหลายคนนะ ทุกคนรอนายอยู่เดรโก นายจะเป็นผู้นำ"กอยล์พูดเสียงเบา แววตาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานอย่างที่มัลฟอยเคยมี แต่ตอนนี้เขาได้สลัดมันทิ้งไปเสียแล้ว

"ใครใช้นายมากอยล์ สัญญาที่ให้ไว้แค่เรื่องชีวิต ชั้นจะไม่กลับไป..."

"แต่ถ้าเรื่องนี้พ่อนายเป็นคนขอร้องมาล่ะ"กอยล์หรี่ตามองชายหนุ่ม รอยยิ้มเหยียดปรากฏบนใบหน้า

"นายพูดอะไร พ่อตายไปแล้ว นายคิดว่าชั้นจะยอมกลับไปเพราะเรื่องที่นายกุมาหลอกหรอ......ไม่กอยล์ ชั้นจะย้ำกับนายอีกครั้ง 'ชั้นจะไม่กลับไปอีกแล้ว' "

"ชั้นไม่ได้หลอกนาย...พ่อนายทิ้งท้ายไว้ก่อนตาย...แต่ไม่เป็นไร ชั้นจะให้นายคิดไปเรื่อยๆ อย่าลืมล่ะ ทุกคนรอนายอยู่ การหวนคืนของศาสตร์มืดจะกลับมาอีกครั้ง นายจะทำให้มันสมบูรณ์แบบ...วันอาทิตย์หน้าที่เดิม....ชั้นจะมารับคำตอบ"กอยล์ทิ้งท้ายประโยคก่อนจะหันหลังและหายตัวไปกับเสียงดัง'ป๊อบ'

มัลฟอยเดินกลับโรงแรม ในหัวสับสน เขาค่อยๆเปิดประตูห้องเข้าไปและพบว่าแฮร์รี่หลับไปแล้ว มัลฟอยค่อยๆล้มตัวลงนอน จิตใจที่แน่วแน่ในการกลับมาเป็นคนบริสุทธิ์เริ่มไขว้เขวเพราะสิ่งที่ได้ยินมาเป็นสิ่งที่พ่อต้องการ แต่เมื่อนึกถึงใบหนาเรียว รอยยิ้มสดใสและตาสีเขียวมรกตคู่นั้น ความตั้งใจก็กลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง มัลฟอยนอนอย่างกระสับกระส่ายโดยไม่ได้สังเกตสักนิดว่าชายหนุ่มอีกด้านของเตียงกำลังเฝ้ามองเขาอย่างสงสัยระคนเป็นห่วง......