The Lost Memory#7
posted on 08 Nov 2005 18:15 by nakyorusanto in My-Fictionsโอยยยย เหนื่อยโคตรเลยเว้ยยยย การบ้านห่-เหวอะไรสั่งกันเข้าไปเถอะ
ไม่พูดมากล่ะ -*- ขี้เกียจพล่าม
Chapter 7
"มัลฟอย..."ใครคนหนึ่งเรียกเขาเบาๆ ราวกับเสียงนั้นมาจากที่ห่างไกล
"มัลฟอย...มัลฟอย!"มือหนึ่งเอื้อมมาแตะไหล่ของเขาทำให้ผู้ที่นั่งเหม่ออยู่สะดุ้งตื่นจากภวังค์ มัลฟอยมองไปรอบๆกาย เขากำลังนั่งอยู่ที่ร้านไอศกรีมกลางแจ้งโดยมีแฮร์รี่นั่งตักไอศกรีมกินฝั่งตรงข้ามของโต๊ะกลม
"เป็นอะไรของนาย ดูไม่ค่อยเป็น'เดรโก'เลย"ดวงตาเขียวใสจับจ้องมาทางเขาขณะที่หว่างคิ้วขมวดมุ่นเป็นปม
"หือ...เปล่านี่ คิดอะไรนิดหน่อย"มัลฟอยเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยพิรุธ
"คิดอะไรล่ะ เผื่อชั้นจะช่วยได้"แฮร์รี่เสนอตัวเป็นผู้มีน้ำใจ
"เหอะ จัดการเรื่องตัวเองให้รอดก่อนเถอะ อย่ายุ่งเลย"
"เรื่องอะไร...นายหมายถึงอะไร"แฮร์รี่ทำหน้าฉงน
"โฮ่...ตีหน้าเก่งจริงนะนายน่ะ อย่าคิดว่าชั้นไม่เห็นนะว่าเมื่อเช้ามีสาวส่งจดหมายมาหานาย......หวานจดโต๊ะเหนียวหนึบหนับเลยล่ะสิ"
"....นายตื่นขึ้นมาตอนชั้นพึ่งอาบน้ำเสร็จไม่ใช่หรอ เห็นได้ไงอ่ะ"แฮร์รี่ยังคงถามหน้าซื่อ
"นี่...มีอะไรไปอุดต่อมความคิดนายหรือเปล่า ก็เล่นวางทนโท่อยู่บนโต๊ะใครจะไม่เห็นวะ"มัลฟอยชักฉุนกับความ(แกล้ง)โง่(หรือโง่จริง)ของแฮร์รี่
"อ่อ...เออเนอะ......แล้วไงล่ะ ก็แค่จดหมายธรรมดา"
"อย่าไก๋เลยพอตเตอร์ ไปถึงไหนแล้วล่ะระหว่างนายกับยายหัวแดงนั่น"
"เฮ้...เปล่าเว้ย จินนี่มีแฟนแล้ว....ว่าแต่นาย กับแพนซี่ล่ะ"
"...........ก็ดี...."มัลฟอยพูดเรียบๆซึ่งเห็นได้ชัดว่าบอกปัดๆเพื่อตัดบทสนทนาให้จบลงเท่านั้นเอง แต่แฮร์รี่ไม่รู้สึกถึงสิ่งนี้ แวบหนึ่งแค่ชั่วเสี้ยววินาทีที่เขารู้สึกเจ็บแปลกๆในหัวใจ และก็ไม่รู้ด้วยว่าอาการนี้ปรากฏบนหน้าของเขาด้วย
"เป็นอะไร ทำหน้าเหมือนใครตาย"มัลฟอยทักเสียงเรียบ ไม่ได้เอะใจว่าเขานั่นเองที่เป็นสาเหตุให้คนตรงข้ามรู้สึกแบบนี้
"....ป..เปล่า..มึนๆน่ะ"แฮร์รี่ยิ้มแห้งๆให้ มือยังคงกำแน่นอยู่ที่เสื้อเชิร์ตจนเปียกชุ่ม
"อือ"มัลฟอยตอบสั้นๆ เป็นเวลาเดียวกับที่แฮร์รี่กระวีดกระวาดลุกขึ้นอย่างร้อนรนจนคนโต๊ะเดียวกันตกใจ
"อะไรของนาย!"มัลฟอยตวาดในท่าทีร้อนรนไม่มีสาเหตุของแฮร์รี่ ร่างสูงไม่ตอบแต่กลับออกวิ่งเข้าตรอกข้างๆไป มัลฟอยหันไปดูอย่างรวดเร็วและรู้สาเหตุของความรีบร้อนของแฮร์รี่ได้ เมื่อหลังของใครบางคนพึ่งลับหายไปหลังจากแฮร์รี่ก้าวออกไปเพียงไม่กี่ก้าว มัลฟอยใช้เวลาไม่นานเลยที่จะบอกว่านั่นคือกอยล์...
*..............................................................
"หยุดซะกอยล์ หนีไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก"แฮร์รี่ตะโกนไล่หลัง ซึ่งไม่น่าเชื่อว่าจะได้ผล กอยล์ชะลอฝีเท้าลงจนกลายเป็นเดิน ก่อนจะหันมาประจันหน้ากับแฮร์รี่ มีแต่ฝ่ายแฮร์รี่เท่านั้นที่คว้าไม้กายสิทธิ์ออกมา
"ดูถูกกันเกินไปแล้วมั้ง"แฮร์รี่เปรย อยู่ในท่าเตรียมสู้ กอยล์เดินลากเท้าเข้ามาใกล้ช้าๆโดยไม่ได้เกรงกลัว
"เอ่าซี่พอตเตอร์...คิดดูว่าระหว่างลากชั้นกลับไปดีๆหรือลากกลับไปเป็นศพ แบบไหนคุ้มและทำให้กระทรวงพอใจกว่ากัน ระวังไม้ไว้บ้างนะ"กอยล์พูดเสียงเรียบไม่สะทกสะท้าน
"บอกตัวเองเถอะกอยล์ นายหนีไม่รอดแน่"
"....เอาเลยพอตเตอร์ ยิงคาถามาเลยสิ ชั้นเป็นศพลากง่ายกว่าเยอะ...."กอยล์กดดัน พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะทำให้สถานการณ์ตึงเครียด เขารู้อยู่แก่ใจว่าแฮร์รี่จะไม่ลงมือแน่
"หุบปากซะ! อย่าหยามชั้นให้มาก มือปราบมารไม่ได้ง่ายดายนักหรอกนะ ถ้านายคิดว่าจะชนะด้วยมือเปล่าก็ลองดู"แฮร์รี่ยิ้มมุมปาก"สตูเปฟาย!"สิ้นเสียงสบถดังลั่น แทนที่ทุกอย่างจะเป็นไปด้วยง่าย แต่มือๆหนึ่งกลับปัดแขนแฮร์รี่เต็มแรง ทำให้วิถีลำแสงสีแดงที่พุ่งออกมาเฉออกนอกตำแหน่งไป และกระเทาะเอาแผ่นปูนตรงกำแพงข้างๆ กอยล์ซึ่งได้โอกาสหันหลังวิ่งหนีหายไปตามซอกตรอกที่วกวน ทิ้งไว้แต่คำขอบคุณคนที่มาช่วยและรอยยิ้มน่าเกลียดที่เย้ยหยันแฮร์รี่
ชายหนุ่มยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่ตรงนั้น ตามไม่ได้และไม่คิดจะตามไป เขาหันมามองคนข้างๆช้าๆ ก่อนจะสบถเสียงดัง มือใหญ่รวบเข้าที่คอเสื้อ ดันคนตัวเล็กกระแทกกำแพง
"นี่นายรู้ตัวมั้ยว่าทำอะไรลงไป!! ห๊ะ มัลฟอย!!"แฮร์รี่ตะโกนใส่หน้ามัลฟอย หน้าของเขาแดงก่ำเพราะความโกรธ ไม่ใช่เพราะโมโหที่เขาไม่สามารถจับกุมกอยล์ได้แต่เป็นเพราะคนตรงหน้าเขา คนที่สัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับศาสตร์มืดอีก คนที่เขาเชื่อมั่น ไว้ใจ
แต่ในชั่วพริบตาคนๆนั้นก็กลับเหยียบย่ำความรู้สึกที่เขามีให้จนพังทลาย.......ด้วยการยื่นมือเข้าไปช่วยสิ่งที่เขาพึ่งจะก้าวขาออกมา.....ยื่นมือเข้าไปช่วยผู้เสพความตายด้วยกัน.......
"นายช่วยให้มันหนีไป!! ทำไมมัลฟอย??!! นายต้องการอิสระภาพไม่ใช่หรอ...คนที่เรียกร้องความเป็นธรรม คือนายเองไม่ใช่หรอ??!!"แฮร์รี่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า เขาสะบัดมัลฟอยให้ลงไปกระแทกกับพื้นราวกับชายผมบลอนด์ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด เหมือนกับเขาเป็นตุ๊กตา ไร้ชีวิตจิตใจ...
ท่ามกลางความเงียบที่แสนอึดอัดและเจ็บปวด มีเพียงเสียงเบาๆที่ตอบคำถามของแฮร์รี่ เสียงทุ้มเย็นที่ผ่านออกมาจากปาก ราวกับคนพูดไม่มีชีวิต ไม่รับรู้
".......ใช่....ชั้นเอง...."
"...ใช่...ชั้นเป็นคนขอร้องนาย.....สัญญาว่าจะทำให้ได้.....แต่แปลกนะ...."เสียงเย็นๆพูดต่อไป ใบหน้าใสนั้นเรียบเฉย ก่อนจะยิ้มมุมปาก"ชั้นกลับเป็นคนทำลายสัญญาเอง.....แปลก....แปลกจริงๆ"
"แล้วแบบนี้ ใครจะเชื่อชั้นอีก.....คนสับปลับ.....มิน่า พ่อก็ไม่เคยไว้ใจให้ชั้นทำงานใหญ่ๆ........แม่ก็ไม่เคยเชื่อใจว่าชั้นจะเชิดหน้าชูตาตระกูลได้........"ชายหนุ่มก้มมองมือตัวเอง น้ำใสๆหยดสู่มือสีฝุ่น สกปรก..."เพราะชั้นเป็นคนผิดสัญญาเอง.....ทุกครั้ง......"เขายังคงพร่ำบ่นต่อไป ไม่สนใจว่าคนที่หันหลังให้จะรับฟังหรือไม่ อย่างน้อยก็ขอให้มีที่ได้ระบายออกมาบ้างก็พอ.....
"พูดทำไม จะอธิบายอะไรมัลฟอย..."แฮร์รี่พูดทั้งที่ยังไม่ได้หันหน้ามามอง
".....สนด้วยหรอ...แค่ระบายอะไรบ้าบอ สำหรับนายก็แค่คำพูดที่ไม่สำคัญ ไม่จำเป็นต้องฟังหรอก.."มัลฟอยเช็ดน้ำตาด้วยข้อมือ
"...ชั้นไม่ได้ฟัง ไม่อยากจะฟังอยู่แล้ว...แค่ถามเฉยๆ ว่าจะอธิบายให้ได้อะไร.."เขาหันมามองมัลฟอยด้วยสายตาเย็นชา"ในเมื่อความรู้สึกมันไม่สามารถย้อนกลับได้แล้ว.."แฮร์รี่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ไม่ใช่หนีปัญหา เพียงแต่ผิดหวัง....แค่ผิดหวังมากเท่านั้นเอง....
TBC...
ขอเตือนท่านว่าหากยังหลวมต่ออ่านต่อไป จะเจอกับเนื้อเรื่องปัญญาอ่อน ไร้เหตุผลและน่าเบื่อที่สุด
ฟิคเรื่องนี้เจ๊งอีกเรื่องจริงว่ะ โว่ยยยยยยย
ทำมายยยยยยยยยย
หนูเดรทำกับเจ้ารี่อย่างงี้ได้ยังงายยยยยยยยยยย
#1 By Luscinia on 2005-11-08 18:37