© Kyosan ✚ Rotten Lime V.16

กำลังอยู่ในสถานะเครียดอย่างแรง จะสอบแล้ว และก็มีแต่ปัญหาด้วย จะลงฟิคให้จบวันนี้ และดองไปอีกซักพัก...

เฮ้ออ....เคยมั้ยคะที่ถูกหาว่า"เปลี่ยนไป" แต่สาเหตุที่จริงที่ไม่อยากพูด

คนที่ถามน่ะแหล่ะ ทำให้เราเปลี่ยนไป .... เรื่องที่ไม่อยากให้เกิดก็เกิด สับสนกับตัวเอง
ไม่อยากคิดอะไรมากไปกว่านี้เลยด้วยซ้ำ อยากจะตัดใจซะที

Chapter 11

ชายหนุ่มผมบลอนด์สวยลุกขึ้นนั่งบนเตียงช้าๆ มองไปรอบๆด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร แฮร์รี่มองผ่านทางช่องประตู ช่องที่กั้นระหว่างความจริงกับจินตนาการ เขาเบือนหน้าหนีรอยยิ้มที่สดใสภายในห้องนั้น รอยยิ้มที่คนๆนั้นไม่เคยยิ้มให้

"คุณชื่อแฮร์รี่ใช่มั้ย"ชายหนุ่มถามขณะที่ขยับผ้าพันแขนให้เข้าที่ แฮร์รี่พยักหน้าช้าๆ ก่อนจะบอกเจ้าตัวว่าเขาชื่อว่าเดรโก มัลฟอย

"ผมขอเรียกคุณว่าแฮร์รี่ได้มั้ยถ้าคุณไม่รังเกียจ"

"ตามสบายเถอะเดรโก..."แฮร์รี่ตอบรับเบาๆ

ในช่วงเวลานี้ แฮร์รี่ตัดสินใจแล้วที่จะใช้เวลาทั้งหมดสร้างความทรงจำใหม่ให้มัลฟอย ไม่ต้องการรื้อฟื้น ไม่ต้องการให้คนตรงหน้าได้รับรู้ว่าเกิดสิ่งเลวร้ายอะไรกับเขาบ้าง แม้กระทั่งเรื่องพ่อ ขอให้มัลฟอยคนใหม่มีแต่ความทรงจำที่ดีเท่านั้น... จะไม่มีเรื่องของสัญญาอีกต่อไป....

*..................................................

"แฮร์รี่ ไปที่อื่นบ้างสิ คุณเอาแต่ดูเสื้อคลุมนั่นมาตั้งนานแล้วนะ"มัลฟอยดึงแขนแฮร์รี่ไปทางร้านฮันนี่ดุกส์ซึ่งอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะยืนเลือกขนมอย่างพอใจ ชายหนุ่มร่างสูงปาดเหงื่อด้วยชายเสื้อ สายตาที่มองร่างบางข้างหน้าเต็มไปด้วยความหมายที่ไม่สามารถตีความได้

"คิดอะไรอยู่..."มัลฟอยถามเขาแต่แทนที่จะยืนรอคำตอบเงียบๆกลับส่งอมยิ้มสีเขียวใสมาให้

"ให้...ผมเลือกเอาตามสีตาคุณ"มัลฟอยยิ้มก่อนจะก้มหน้าก้มกินขนมจากห่อสีแสบตา"ขอโทษด้วยนะ ถ้าผมมีเงินเมื่อไหร่จะใช้คืนคุณแน่ๆ"

"ช่างเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ"แฮร์รี่ตอบง่ายๆ เขาไม่เดือดร้อนมากนักในเมื่อไม่ใช่คนที่ต้องลำบากทำมาหากินอย่างตระกูลผู้เสพความตายที่ล้มละลาย ไม่ได้มีสถานะเหมือนคนข้างๆ

"แต่..."

"ไปดูร้านอื่นดีกว่า"ชายหนุ่มตัดบทก่อนจะจูงมืออีกฝ่ายไปยังร้านถัดไป ทั้งคู่ก้าวเข้าไปในร้านขายเสื้อผ้าร้านเล็กๆที่ดูอบอุ่น

"ชั้นว่าชั้นซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้นายดีกว่า"

"คุณไม่ต้อง..."

"มานี่เร็ว เดี๋ยวให้ชั้นเลือกให้นะ"แฮร์รี่ลากอีกฝ่ายมายืนหน้ากระจกโดยง่าย ก่อนจะเริ่มต้นค้นราวเสื้อผ้าใกล้ๆ

"ตัวนี้ดีมั้ย"แฮร์รี่ถามก่อนจะชูเสื้อกันหนาวแขนยาวสีดำให้ดู แต่แทนที่อีกฝ่ายจะชื่นชมกับสีโปรดกลับทำหน้าหนักใจ

"ผมไม่ชอบสีดำ..."ร่างบางตอบเสียงเบาแต่ก็ดังพอที่จะทำให้แฮร์รี่ได้ยิน ชายหนุ่มยิ้มให้กับตัวเอง บุคลิกตรงหน้าไม่คุ้นเคยกับเขา บุคลิกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงราวกับตอกย้ำว่าคนๆเดิมจะไม่กลับมา ราวกับว่ามัลฟอยคนเดิมได้หายไปตลอดกาล...

"นั่นสินะ อย่างนายจะไปชอบสีดำได้ยังไง ...แต่แค่อยากให้นายลองใส่ดู"แฮร์รี่หัวเราะเบาๆ

"แต่ผมไม่กล้าใส่หรอก.."

"ชั้นรู้ว่ามันแพงไปเดรโก แต่นายเคยชอบสีดำ..."แฮร์รี่ขมวดคิ้วแต่สุดท้ายก็จำเป็นต้องเก็บเสื้อตัวนั้นไป

"เอ่อ...ไม่เป็นไรหรอก ถ้าคุณเลือกให้ผม... ผมเอาตัวนั้นก็ได้แฮร์รี่"

"ช่างมันเถอะมัลฟอย"แฮร์รี่ตอบปัดๆ ไม่ใช่เพราะไม่อยากให้คนตรงหน้าใส่ของราคาแพง ทั้งที่อยากให้ใส่แทบตายแต่เพื่ออะไร...ในเมื่อยังไงมัลฟอยก็ไม่ใช่มัลฟอยคนนั้น ไม่ใช่คนที่เย็นชาที่ชอบแต่สีดำ ไม่ใช่ชายหนุ่มร่าเริงคนนี้ แฮร์รี่เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัว...เพียงเพราะเขาอยากเจอมัลฟอยคนเก่า...แค่เหตุผลเพียงเท่านั้น...

*................................................

"แฮร์รี่คุณโกรธหรือเปล่า"มัลฟอยถามจากด้านหลัง เขาพยายามวิ่งตามให้ทันฝีก้าวของแฮร์รี่

"ไม่ ไม่ได้โกรธนายหรอก"แฮร์รี่ตอบโดนไม่หันหลังไปมอง มือเล็กขว้าข้อมือของเขาไว้ รั้งไม่ให้เดินหนีไปอีก

"แล้วทำไมต้องเดินหนีด้วยล่ะ ผมขอโทษที่ไม่ยอมรับน้ำใจคุณ"

"ไม่ใช่ความผิดนายหรอกเดรโก ไม่ใช่ ชั้นผิดเองมากกว่าที่บังคับนาย"แฮร์รี่ตอบเสียงอ่อน และก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ทันตั้งตัว ชายหนุ่มร่างสูงก็รวบตัวคนข้างๆมากอด...นั่นคือสิ่งที่เขาอยากจะทำ....อยากจะกอดคนๆนี้ กอดไปชั่วนิรันดร์ ขอเพียงมัลฟอยเป็นคนเก่า ไม่ว่าอะไรเขาก็ยอมแลกได้ทั้งนั้น...

"ฮ..แฮร์รี่..คุณ..."ไม่มีเสียงจากแฮร์รี่ ชายหนุ่มคลายอ้อมกอดออกก่อนจะเดินนำหน้าไปขณะที่มือกำแน่น ฝืนตนไม่ให้ทำอะไรมากไปกว่านี้....ไม่ให้ทำอะไรที่ชี้ชัดว่าเขาได้หลงรักมัลฟอยแล้วอย่างไม่รู้ตัว....และเมื่อในเวลาที่แฮร์รี่รู้ใจตัวเอง....คนๆนั้นก็ได้ถูกลบหายไป เหลือเพียงชายหนุ่มที่แสนดีและไม่คุ้นเคย เหลือเพียงความทรงจำเล็กๆน้อยๆที่พอจะยืนยันได้ว่าเดรโก มัลฟอยคนนั้นเคยมีตัวตน.....ตัวตนที่ยังอยู่ในใจของเขา.....

Chapter 12

เช้าวันใหม่เริ่มต้นอย่างขุ่นมัว พายุหิมะกระหน่ำลงมาอย่างหนักจนแทบมองอะไรไม่เห็น ชายหนุ่มผมดำถูกปลุกให้ตื่นด้วยความหนาวเย็น เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองไปรอบๆพร้อมกับเป่ามือให้อุ่น ห้องพักที่เขาพักกันหิมะได้แต่ไม่สามารถกันสายลมที่หนาวเย็นที่ลอดเข้ามาตามช่องต่างๆได้ เขาหันไปมองข้างๆที่ๆร่างบางนอนขดกายอย่างหนาวเย็น

"เป็นอะไรหรือเปล่าเดรโก"แฮร์รี่ไม่ถามเปล่าแต่ใช้มือแตะหน้าผากมน ร่างทั้งร่างของคนตัวเล็กเย็นเฉียบราวกับพึ่งตกลงไปในถังน้ำแข็ง

"บ้าจริง ทำไมไม่ยอมห่มผ้านะ"แฮร์รี่รื้อตู้เสื้อผ้า หยิบผ้าพันคอไหมพรมผืนหนาออกมาก่อนจะพันมันเอาไว้ที่คอของมัลฟอย ผ้าห่มถูกกางเพื่อให้ความอบอุ่นกับมัลฟอยที่อยู่ในอ้อมแขนของร่างสูง

"ทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย..."

*...................................................

มัลฟอยกระพริบตาถี่ๆ ลมหายใจอุ่นๆของเจ้าของวงแขนกระทบกับแก้มสีระเรื่อ เขายิ้มมุมปากก่อนจะลุกขึ้นทำให้แฮร์รี่ตื่นขึ้น

"โทษทีครับ"แฮร์รี่ยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินเข้าห้องน้ำไปก่อนจะออกมาอีกทีพร้อมกับแปรงสีฟัน

"นายชื่อเดรโก มัลฟอยเป็นลูกของลูเซียส มัลฟอย"แฮร์รี่เปิดบทสนทนาที่สร้างความแปลกใจให้กับคนบนเตียง

".....?"

"วันนี้ชั้นจะนั่งทวนความจำนายทั้งวันเลย...ดีมั้ย?"เสียงนุ่มของแฮร์รี่ที่พูดออกมาฟังอบอุ่นอย่างประหลาด คืนที่อากาศหนาวเมื่อวานได้ทำให้เขาคิด ได้ไตร่ตรองสิ่งที่ผ่านมา แฮร์รี่ได้ใช้เวลาทบทวนเรื่องราวต่างๆ และได้ตัดสินใจ

"ไม่ว่านายจะเปลี่ยนไปซักแค่ไหน...เดรโก...ชั้นจะทำให้นายเป็นคนเดิม"ชายหนุ่มผมดำพูดเบาๆท่ามกลางความเงียบของบรรยากาศยามเช้า ช่วงเวลาการเริ่มต้นของวันใหม่...

"ชั้นจะไม่บังคับให้นายเป็นสิ่งที่ชั้นต้องการ แต่ชั้นจะปรับตัวเข้าหานาย สิ่งที่ชั้นควรทำ..เดรโก"ร่างสูงพูดด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ

ความทรงจำของใครคนหนึ่งกำลังจะถูกแทนที่ด้วยอีกความทรงจำหนึ่ง มัลฟอยคนเก่ากำลังจะเลือนหายไป คนที่ทำตัวเป็นศัตรูกับเขามาตลอด คนที่ดูแข็งกระด้างและหยาบคาย คนที่ภายในอ่อนแอ จิตใจที่บอบบาง
ใครจะรู้ว่าชายหนุ่มคนนั้นต้องเผชิญกับอะไรบ้าง ใครจะรู้ว่าการต้องทนแบกรับชื่อเสียงของตระกูลมันลำบากขนาดไหน คนๆนี้ที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาจะไม่มีทางต้องทนอีกต่อไป

มือเรียวที่เกาะกุมอีกมือหนึ่ง รอยยิ้มที่ถูกแต่งแต้มให้ดูมีชีวิตชีวา ชิ้นส่วนเล็กๆของความทรงจำเก่าๆค่อยๆหลุดลอยออกไปช้าๆทีละชิ้น....ทีละชิ้น...พร้อมกับย่างก้าวของทั้งสอง ย่างก้าวของชายหนุ่มสองคนที่จะคู่กันไปตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจ ย่างก้าวที่ก้าวไปสู่แสงอาทิตย์หลังพายุที่เร็วร้ายสงบ

"นายเจอชั้นครั้งแรกที่ร้ายขายเสื้อคลุม"คำพูดต่างๆที่บอกเล่าเรื่องราว มีอีกคนคอยรับฟัง

บางที...การจมปรักอยู่กับความทรงจำในอดีตก็มีแต่จะทำให้เจ็บปวด สู้ทำใจให้เข้มแข็งแล้วก้าวผ่านไปเพื่อเริ่มต้นใหม่ไม่ดีกว่าหรือ.....?

เป็นการจบที่ไร้เหตุผลอย่างสิ้นเชิง จบแบบง่ายๆทำให้นึกถึงการอ่านอะไรบางอย่างที่เสียเวลาฟรีๆ ขอบคุณทุกคนที่ตามอ่านมาตลอด และขอโทษที่มันไม่ใช่สิ่งที่ควรค่าจะผ่านลูกตาด้วยซ้ำ

ลาก่อน ลาแล้วไม่ลาลับและจะกลับมา

สุดท้าย... คนที่ผิดก็คือเรา