© Kyosan ✚ Rotten Lime V.16

ที่จริงฟิคนี้ก็จบไปนาน เขียนไว้นานมากแล้ว แต่นึกขึ้นมาได้ว่ายังไม่ได้เอามาเก็บในบล็อกเลย
ก็เลยเอามาลงซักหน่อย กันดองบล็อกด้วย(เลวจริง)

ใครยังไม่อ่านก็เชิญได้นะจ้ะ
------------------------------------------------------------------------
Title: Water and Oil
Pairing : HP/DM
By : Kyosan
Rate : Y [G]
(Song : เกิดมาแค่รักกัน (ถ้าเปิดด้วยก็จะดี))

..........นานแค่ไหนแล้วนะ ตั้งแต่ที่เราเจอกันครั้งแรก.............
...............นานแค่ไหน ที่เรารู้ว่าไม่ได้มีอุดมการณ์เดียวกัน..........

...........มันผ่านมากี่วันกี่คืนแล้วนะ นับตั้งแต่ที่ฉันต้องหันหลังให้นาย......ตลอดกาล.........

"มีอะไร ดึกดื่นป่านนี้แล้ว..."สุ้มเสียงทุ้มสงบ ที่ไม่ว่าฟังกี่ครั้งก็ยังอบอุ่น ดังขึ้นขัดความเงียบยามรัตติกาล เจ้าของเสียงนั้นยังคงเดินเข้ามาหา 'ทั้งที่ไม่ได้ต้องการเลยซักนิด...ไม่ได้ต้องการให้เข้ามาใกล้มากแบบนี้'

"หยุดอยู่แค่นั้นเถอะพอตเตอร์.....ไม่ต้อง..เดินเข้ามาอีกแล้ว...."เสียงที่สั่นเครือนั้นกลับเป็นสิ่งกระตุ้นให้ผู้มาเยือนเดินเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น

"ถ้าฉันจะเดินเข้าไปอีกล่ะเดรโก เดินเข้าไปอีกก้าว.... นายจะทำอะไร..."คนร่างสูงสาวเท้าเข้ามาใกล้ร่างที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้เรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเดินจนกว่าจะแตะตัวอีกฝ่ายถึง

"พรุ่งนี้ใช่มั้ย พรุ่งนี้ก็จบภาคเรียนแล้ว.... จบแล้วสินะ...."

"......"

"พรุ่งนี้ฉันก็ต้องหันหลังให้นายจริงๆแล้ว"มัลฟอย เงยหน้ามองอีกฝ่ายที่ยืนค้ำอยู่เหนือตน ดวงตาสีซีดคู่นั้นไม่มีแวว นิ่งสนิทราวกับผืนน้ำเบื้องหน้า

"มันจำเป็นใช่มั้ย....นายจำเป็นต้องทำใช่หรือเปล่า..."

"ฉันขัดคำสั่งเขาไม่ได้พอตเตอร์ ฉันทำไม่ได้.."ชายหนุ่มผมบลอนด์อึกอัก"นายก็คงจำเป็นใช่มั้ย .... วีสลีย์นั่นก็มีเหตุผลใช่มั้ย"

.....ไม่ว่าอะไรฉันก็ยอมถ้านายจะต้องไปจริงๆ.......
........ฉันเข้าใจว่านายก็มีเหตุผล .... เด็กสาว..วีสลีย์คนนั้นก็มีเหตุผลใช่หรือเปล่า.......
.......ใช่มั้ยแฮร์รี่.........

"ฉันเข้าใจเดรโกว่านายรู้สึกยังไง แต่เราทำอะไรไม่ได้ ก็เพราะ....."

"...เราจบกันไปแล้ว..."ชายหนุ่มร่างบางนั่งห่อตัวมากยิ่งขึ้น ค่อยๆไถลตัวลงไปนอนกับพื้นหญ้า เอียงหัวไปอีกข้าง ...เพื่อหลบตา และเพื่อให้หยาดน้ำแห่งความเจ็บปวดและทรมานไหลรินออกไป

...............นายกับฉัน ... เราคือความดีกับความชั่วสินะ......
....แล้วจะแปลกอะไร ถ้านายจะเลือกทางที่ดีกว่า.......
........จะแปลกตรงไหน ถ้านายไม่ได้เลือกฉัน...............

"อย่าหันหลังให้ฉันนะเดรโก ไม่ใช่ตอนนี้"มือหนาๆจับไหล่ของคนที่นอนอยู่ พยายามที่จะเหวี่ยงมัลฟอยให้หันหน้ามาเผชิญกับเขา

"....เราหันหลังให้กันมาตั้งนานแล้วพอตเตอร์....จากนี้และตลอดไปด้วย...."ริมฝีปากบางถูกขบเบาๆเพื่อสะกดอารมณ์"เรื่องง่ายๆก็ยังไม่เข้าใจรึไง"

.........เข้าใจเสียทีพอตเตอร์ ว่าเราหันหลังให้กันมาตั้งนานแล้ว.........
....อาจจะตั้งแต่ที่พวกเราเกิดมาแล้วก็ได้...

"นายก็อยากให้มันจบไปง่ายๆแบบนี้หรอเดรโก...."

"...แบบนั้นก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ นายไปทางของนาย ฉันก็ไปตามทางที่ฉันต้องเดิน...."

"....แล้วทำไมต้องร้องไห้ล่ะ ถ้านายต้องการแบบนั้นจริงๆ หรือเป็นเพราะฉันกับจินนี่?"เมื่อชื่อของคนๆนั้นหลุดออกมา มันก็ไม่มีอะไรต้องอธิบายอีก

.......ในที่สุดนายก็เข้าใจซะที ฉันจะได้ไม่ต้องทนเหนื่อยอีก ไม่ต้องทนเจ็บปวดอีกแล้ว....จะได้ลืมมันไปซะที....

....นายกับฉัน...มันก็เหมือนน้ำกับน้ำมัน......ต่อให้พยายามแทบตายยังไงก็ไม่มีวันที่จะรวมกันได้...
........สุดท้ายก็ต้องเหนื่อยเปล่า เสียแรงและเสียน้ำตาเพื่อพยายามให้เข้ากันได้......
..ฉันหวังนะว่าซักวันเราอาจจะเจอสิ่งที่ผสานกันและกัน สิ่งที่ทำให้เรารวมกันได้......ฉันหวังว่าจะมีวันนั้น แต่ว่าไม่มีเวลาอีกแล้ว......
..............มันถึงเวลาที่น้ำกับน้ำมันต้องแยกกันจริงๆเสียที.......ไม่มีเวลาแล้ว....

"ความสัมพันธ์ของพวกเราคงเหมือนเวลาเขย่าน้ำกับน้ำมันแหล่ะมั้ง มันจะรวมตัวกันอยู่ซักพัก แต่สุดท้ายมันก็ไม่มีวันจะเป็นเนื้อเดียวกันได้ ... พวกเราคงเป็นแบบนั้นแหล่ะ"

มือเล็กๆเอื้อมมาแกะมือที่กุมบ่าออก ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง ปาดน้ำตาออกให้พ้นช้าๆ เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นแสงสีแดงเข้มเรื่อๆแต้มอยู่ตรงเส้นขอบฟ้าระหว่างภูเขา เหมือนกับมีนาฬิกาปลุกดังอยู่ข้างๆกาย สื่อให้รู้ว่า...

"...หมดเวลาแล้ว...."เสียงของคนร่างบางดังขึ้น แสร้งทำเป็นร่าเริงเพื่อไม่ให้แฮร์รี่ต้องกังวลใจอีก"ฉันรักนายนะ..แฮร์รี่....รักมากจนไม่อยากจะปล่อยมือนายไปเลย"

..........นับจากตรงนั้นอีกนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนั้นพระอาทิตย์ขึ้นเต็มดวง นายก็ยันตัวลุกออกไป.......
.....ทั้งที่ฉันพยายามแล้วที่จะไม่เสียใจอีก แต่ก็อดไม่ได้เลย.... เมื่อเห็นนายเดินจากไป....น้ำตาบ้าๆของฉันมันก็ไหลออกมาอีก......
.......ยิ่งเห็นแผ่นหลังของนาย...เห็นคนที่ยืนรอนายอยู่...ผมสีแดงเพลิงที่ปลิวไสวไปกับสายลมยามเช้า หน้าปราสาท.....
...น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมาอีกมากมาย.......ฉันร้องไห้เหมือนคนบ้า.......ร้องไห้จนตาบวม....ทั้งที่นายไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว.........

......สุดท้ายฉันก็ต้องยอมปล่อยนายไป ฉันก็คงต้องเดินไปตามทางของฉันเสียทีใช่มั้ย........แต่ทำไม..ทำไมดูเหมือนว่าฉันเจ็บปวดอยู่คนเดียวล่ะ.....
...ทำไมคนที่ร้องไห้ต้องเป็นฉันอยู่คนเดียว........ทำไมนายถึงไม่เคยบอกรักฉันเลย.....

ร่างบางยันตัวขึ้นอย่างโงนเงน ไม่มั่นคง รอยน้ำตาแห้งกรังอยู่บนใบหน้าที่เคยสดใสและมีชีวิตชีวา แต่เมื่อค้นพบว่าตัวเองไม่มีใครเหลืออีกแล้ว ดวงตาที่ครั้งหนึ่งเคยถูกชมว่ามันสวย ก็ไม่สวยอีกต่อไป
ผมบลอนด์ที่บัดนี้กลับสีหม่น และใบหน้าที่ไม่เคยยิ้มอีกเลยเดินผ่านริมทะเลสาบและหายลับสายตาไป...
โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่า ตรงโคนตรงไม้ บริเวณที่หญ้ามีรอยเหมือนคนสองคนเคยนั่งอยู่นั้น มีข้อความขีดเขียนเอาไว้....

'ถึงเราจะเข้ากันไม่ได้เหมือนน้ำกับน้ำมัน
แต่หัวใจฉันกับนายจะรวมไว้ด้วยกันเสมอตรงนี้

ไม่ว่าจะกี่ร้อยกี่พันปี ฉันก็ยังรักนาย....'

"เพราะรักถึงยอมปล่อยไป เพราะรักถึงไม่อยากรั้งไว้ เพราะรังแต่จะทำให้เจ็บปวดด้วยกันทั้งสองฝ่าย..."เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นเงียบๆข้างตัวปราสาท ก่อนจะตัดสินใจเดินต่อไป มีคนคอยดูแลอยู่ข้างกาย โดยที่คนๆนั้นไม่เคยรู้เลยว่าชายหนุ่มผู้นี้ไม่เคยมีใจให้เขาเลยแม้แต่น้อย....