Because of you#1,#2
posted on 18 Jul 2005 19:18 by nakyorusanto in My-Fictions
Chapter 1
"เฮ้! ดัม นายฟังชั้นอยู่หรือเปล่า"นักเรียนฮอกวอตส์ปี6คนหนึ่งตะโกนขึ้นมาจากหลังต้นบีชข้างทะเลสาบ
"อ้า...ใช่ๆ ชั้นฟังนายอยู่โบเฟต ใช่แล้ว"นักเรียนปี6อีกคนตอบ เค้าดูเหม่อลอย และซีดเซียวมากเมื่อมอง
จากหน้าที่มีแว่นตารูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวนั่น
"แต่นายไม่ได้มองชั้น...นายมองใครอยู่งั้นหรอ"โบเฟตค้าน และพยายามมองตามสายตาของเพื่อนเขาซึ่ง
ตอนนี้หันมาสบตากับเขาแล้ว
"อย่างน้อยนะ นายก็ควรเรียนรู้ได้ว่า คนเราสามารถฟังคนอื่นพูดได้โดยไม่จำเป็นต้องมองหน้า"ชายหนุ่ม
ค้านกลับ
"นิสัยอย่างนี้แหล่ะที่ชั้นไม่ชอบ"โบเฟตเอ่ย เขาเลิกพูดและหันไปจัดการกับการบ้านวิชาปรุงยาแทน
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง โบเฟตจึงเป็นผู้เริ่มการสนทนาอีกครั้ง
"นี่ ดัม ใกล้ถึงวันคริสต์มาสแล้ว นายจะเอาไง......เฮ้ ดัม!"
"อ้า ว่าตามนั้นแหล่ะน่า"ชายหนุ่มรีบตอบกลับ เขาดูไม่ใส่ใจกับโลกรอบกายเขาเลย สายตายังคงจับนิ่งอยู่ที่
กลุ่มผู้หญิงปี5ที่อยู่ริมทะเลสาบ ซึ่งกำลังแหย่ปลาหมึกด้วยไม้กายสิทธิ์
"ให้ตายเถอะ...อัลบัส เพอร์ซิวาส วูลฟริก ไบรอัน ดัมเบิลดอร์ แอบมองยายมักกอนนากัลอยู่หรือนี่!"ดู
เหมือนโบเฟตจะค้นพบสายตาของดัมเบิลดอร์ในที่สุด
"จะเป็นการดีมากนะถ้านาย..."
"หุบปากซะ"โบเฟตต่อประโยคให้จนจบ
ตลอดบ่ายนั้น จึงไม่มีการสนทนาระหว่างโบเฟตและดัมเบิลดอร์อีกเลย เมื่อความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามา รอบ
ทะเลสาบจึงเบาบางลง นักเรียนแต่ละบ้านเริ่มไปรับประทานอาหารเย็นกันแล้ว โบเฟตและดัมเบิลดอร์ออก
เดินอีกครั้ง ดัมเบิลดอร์พยายามใช้มือเสยผมตนเองทั้งที่ไม่ได้ยุ่งแม้แต่น้อย เขาพบว่าตนเองทำแบบนี้ทุกครั้ง
ที่มิเนอร์ว่า มักกอนนากัลมองเขา
"นี่ ถามจริงเถอะ ยายนั่นมีอะไรดีนัก นายถึงมองไม่เลิกซักที"โบเฟตถามระหว่างที่เดินผ่านประตูทางเข้าห้องโถงใหญ่
ดัมเบิลดอร์ไม่ได้ตอบทันที เขาเริ่มหน้าแดง และเบือนหน้าหนีจากเพื่อนของเขา
"ตอบหน่อยเถอะ ดัม"โบเฟตเริ่มอ้อนวอน
"เธอ....เธอน่ารัก"ดัมเบิลดอร์ตอบเสียงแผ่วเบา ดูเหมือนว่าควันจะสามารถออกจากหูได้ทุกเมื่อ
"งั้นหรอ แล้วทำไมนายไม่บอกชอบเธอล่ะ อยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ"โบเฟตเสนอ หน้าตาเจ้าเล่ห์ และทะเล้น
ดัมเบิลดอร์ไม่ได้พูดอะไร ทั้งสองคนรับประทานอาหารกันอย่างเงียบๆ คืนนั้นไม่มีใครพูดอะไรอีก ดัมเบิลดอร์
ขึ้นหอนอนพร้อมกับครุ่นคิดถึงไอเดียของโบเฟต จนแทบจะไม่ได้นอน โดยหารู้ไม่ว่ามีนักเรียนปี6อีกคนคิด
เหมือนเขา และนอนอยู่เหมือนเขา เพียงแต่เป็นหอนอนของสลิธีรินเท่านั้น...
Chapter 2
"ดัม...ดัม! ตื่นซะทีสิ เฮ้!"เสียงของโบเฟตดังแหวกความเงียบขึ้น ทำให้ดัมเบิลดอร์สะดุ้งตื่น
"เมื่อคืนนายไม่ได้นอนหรอ ลุกแล้วไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด่วนเลย!"โปเฟตตะโกนไล่เหมือนกับว่าดัมเบิลดอร์เป็นเด็กตัวเล็กๆ
"อะไรของนาย...."ดัมเบิลดอร์ลุกอย่างเชื่องช้า และเอ่ยถามแม้ตาจะยังปิดอยู่
"อะไร! ถามมาได้ วันนี้เรามีนัดแข่งดวิชดิชกับสลิธีรินตอน 10โมง แล้วนี่ก็ 9โมง45นาทีแล้ว!"
สิ้นเสียงของโบเฟต ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปอย่างรวดเร็ว 10นาทีต่อมา โบเฟตและดัมเบิลดอร์จึงพร้อมอยู่ในห้องแต่งตัวทีมกริฟฟินดอร์แล้ว(ซึ่งในปากดัมเบิลดอร์เต็มไปด้วยข้าวโอ๊ตต้มอัดแน่นกันอยู่)
"นายมาอย่างเฉียดฉิวเลยล่ะ ดัม"ทุกคนในทีมทัก
"ออบใออ๊ะ อั๊นเอ็นอี๊กเอ้ออ้ออ้องอาอู่แอ๊ว(ขอบใจนะ ชั้นเป็นซีกเกอร์ต้องมาอยู่แล้ว)"ดัมเบิลดอร์ตอบ ทำให้ข้าวโอ๊ตกระเด็นออกมา 2-3 เม็ด
"อะ... -_-' อย่าพูดอะไรต่อเลย วันนี้สลิธีนมีซีกเกอร์ใหม่ ชื่อ'สเตฟาน ริดเดิ้ล' ระวังไว้บ้างก็ดีนะดัม..."กัปตันทีมบอกดัมเบิลดอร์อย่างเป็นห่วง
"ริดเดิ้ล..."ดัมเบิลดอร์พึมพำเงียบๆคนเดียว สมองเริ่มทำงานเพราะความคิดบางอย่างผุดขึ้นมา
5นาทีต่อมาการแข่งขันจึงเริ่มขึ้น ดัมเบิลดอร์เป็นนักบินที่เก่ง และสายตาไวมากคนหนึ่ง การแข่งขันนี้จึงจบลงด้วยแต้ม 170-10 แน่นอนว่ากริฟฟินดอร์ได้แต้ม 170 เมื่อทุกคนเปลี่ยนชุดเสร็จ ดัมเบิลดอร์จึงเดินเข้าไปสมทบกับโบเฟตซึ่งกำลังเก็บไม้บีตเตอร์ เพื่อไปรับประทานอาหารกลางวัน
"เป็นไงมั่ง คู่แข่งนาย ดูท่าจะง่ายนะ"โบเฟตทักทายด้วยเสียงร่าเริง
"ฮื่อ เป็นทายาทริดเดิ้ลที่ห่วยที่สุด เท่าที่เคยรู้จักมา"ดัมเบิลดอร์ตอบกลับ น้ำเสียงร่าเริงไม่แพ้กัน
"งั้นนายก็เคยเจอริดเดิ้ลที่เก่งกว่านี้"โบเฟตเอ่ยด้วยน้ำเสียงผิดแปลกไป
"นายก็รู้นี่ นายก็อยู่กับชั้น เขาเก่งกว่าชั้น เก่งกว่า....ทอม ริดเดิ้ล เขาเก่งกว่าชั้น"เสียงของดัมเบิลดอร์ขาดหายไป สมองเริ่มหวนกลับไปคิดเรื่องในอดีตที่ผ่านมา
ทั้งสองเดินไปถึงห้องโถงใหญ่และเปลี่ยนเรื่องคุยเป็นเรื่องวันคริสต์มาสแทน
"วันนั้น ชั้นจะกลับบ้าน นายล่ะดัม"โบเฟตกล่าวถึงแผนของเขา
"คงจะอยู่ที่นี่....มั้งนะ"ดัมเบิลดอร์ตอบ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด
"ใช่! ชั้นจะอยู่ที่นี่ ใช่แล้ว"ดัมเบิลดอร์ตอบด้วยน้ำเสียงแน่วแน่อย่างฉับพลัน สายตาจดจ้องอยู่ที่มักกอนนากัลอีกฝั่งโต๊ะ หัวใจพองโตด้วยความสุขที่ได้เห็นหน้าเธอ ลูกตาสีฟ้าคูนั้นแทบจะถลนออกนอกเบ้า เขาสามารถถอนตาออกมาได้ก็เมื่อตอนที่โบเฟตชวนไปซ้อมควิชดิช
"นายคิดว่า สเตฟานเป็นไง"โบเฟตเอ่ยถามเมื่อเดินผ่านสนามหญ้า
"ชั้นคิดว่า เจ้านั่นควรยกถ้วยให้เราอีกในปีนี้"ดัมเบิลดอร์ตอบปนกับเสียงหัวเราะ
"ถ้าไม่ให้ล่ะ..."เสียงเย็นๆเสียงหนึ่งดังขึ้น
ดัมเบิลดอร์และโบเฟตสะดุ้งทันที สเตฟานเดินตามหลังพวกเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ก่อนที่จะมีใครได้พูดอะไร สเตฟานก็เดินผ่านไป เหลือทิ้งไปแต่ความงุนงงและความแสบร้อนกับดัมเบิลดอร์
"เฮอะ!"เขาสบถเสียงดังและตามมาด้วยถ้อยคำดูถูกอีกมากมาย
"จะว่าไป ชั้นได้ยินมาด้วยว่า เจ้านั่นแอบชอบผู้หญิงปี5บ้านเราอยู่ นายคิดว่าใคร"โบเฟตหยิบยกหัวข้อสนทนาใหม่มาพูดคุย
"คงไม่ใช่..."ดัมเบิลดอร์เอ่ยขึ้นเบาๆ ความคิดนี้ทำให้เขาโมโหมากขึ้นอีก
"วันนี้ชั้นไม่ซ้อมแล้ว!"ดัมเบิลดอร์เอ่ยกับโบเฟตเสียงดัง
"อ้าว ทำไมล่ะเพื่อน"
"ลืมเอาไม้กวาดมา!"
"ก็กลับไปเอาก็ได้นี่ วันนี้เราว่างทั้งวัน"โบเฟตตอบเสียงหวั่น
"เย็นแล้ว ชั้นจะไปทำการบ้าน พรุ่งนี้ต้องส่ง!"ดัมเบิลดอร์กระชากเสียงบอกโบเฟต พร้อมกับหมุนตัวเดินกลับปราสาทไป
"เย็น....พึ่งบ่ายโมงเนี่ยนะ"ในที่สุด โบเฟตจึงตัดสินใจกลับปราสาทด้วย
อะไรที่ทำให้ดัมเบิลดอร์โกรธได้ขนาดนี้ ตัวเขาเองก็ไม่รู้คำตอบที่แน่ชัด สมองเริ่มกลับไปคิดเรื่องในอดีตอีกครั้ง สิ่งที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้คือ ภาวนาอย่าให้สิ่งที่เขาคิดเป็นจริง อย่าให้มันซ้ำรอยเดิม เขาอยากให้เธอคนนั้นมองเพียงเขาคนเดียว...โบเฟตมองตามหลังเพื่อนสนิท รู้อยู่เต็มอกว่า ดัมเบิลดอร์เก่งมาตลอด แต่อ่อนแอที่สุดในเรื่องความรัก เขารู้ว่า2ปีที่แล้วดัมเบิลดอร์เคยถูกแย่งคนรักโดยผู้ชายที่เก่งกว่าเขาทุกอย่าง...ทอม ริดเดิ้ล สิ่งนี้ทำให้เขาไม่กล้ารักผู้หญิงคนไหนอีก แต่เขาไม่เคยบอกดัมเบิลดอร์เลยว่าเขารู้เรื่องทั้งหมด และดัมเบิลดอร์ก็เก็บเรื่องนี้มาตลอด
"ดัม...นายยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ชั้นช่วยนายไม่ได้...เรื่องทั้งหมดนายต้องจัดการด้วยตัวเอง นายต้องก้าวข้ามกำแพงแห่งความทรงจำอันปวดร้าวนั้นด้วยตนเอง นายต้องก้าวข้ามไปให้ได้...."โบเฟตเอ่ยเบาๆ ได้แต่เดินตามหลังเพื่อนของเขาไปเงียบๆ ทำได้เพียงช่วย ภาวนาให้ดัมเบิลดอร์โชคดีเท่านั้น
ทำได้เพียงเท่านั้น.........
edit @ 2005/07/18 19:32:31